Ἀτομική ἤ ὁμαδική ἔκρηξις;

Γιὰ νὰ συμβῇ σὲ μίαν κοινωνία μία ἔκρηξις, πραγματική, πρέπει νὰ συμπράξουν πολλοί, μὲ τὴν αὐτὴν ἀνίληψιν, τοὺς αὐτοὺς στόχους καὶ τὰ αὐτὰ ὄνειρα.
Σὲ ἕναν τόπο ὅμως, σὰν τὸν δικό μας, ποὺ ἰσχύουν ταὐτοχρόνως τά:

  • «Ὁ θάνατός σου, ἠ ζωή μου…»
  • «Ὁ σώζων ἐαυτὸν  σωθήτω…»
  • «Ἠ δική μου ἀλήθεια εἶναι ἀλήθεια, ὄχι ἠ δική σου…»

Συνέχεια →

Παραίτησις;

Κάποιες στιγμές, ποὺ ἡ κούρασις καὶ ἡ κόπωσις μᾶς καταβάλλουν, κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς ἐπιλέγουν τὴν παραίτησιν.
Ἔτσι λοιπὸν καταλήγουμε στὸ νὰ βλέπουμε διαρκῶς νὰ αὐξάνονται οἱ αὐτοκτονίες, οἱ καταθλίψεις καὶ οἱ παθητικότητες.
Τὰ συναντοῦμε πλέον καθημερινῶς ὡς φαινόμενα, σὲ ὅλες τους τὶς μορφές καὶ σὲ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις τοῦ βίου μας…
Συνέχεια →

Στιγμές εὐτυχίας;

Ὑπάρχουν; Καί πότε τίς συναντοῦμε;
Μέ ποιόν τρόπο μποροῦμε νά ἀπολαύσουμε τήν εὐτυχία ὅσο τό δυνατόν περισσότερο;

Ἡ Εὐτυχία εἶναι θέμα …καλῆς τύχης κι ὄχι …συνταγή!!! Συνέχεια →

Ποιός γερνᾶ;

Ποιός πλησιάζει στόν θάνατον;

Γερνᾶ ἤ καὶ πέθανε αὐτὸς ποὺ ἔπαυσεε νὰ ὀνειρεύεται…
Τελείωσει ἡ ζωὴ του, ἤ ὀρθότερα, ὁ βίος του, ἐκεῖ ποὺ ἔπαψε νὰ ὀραματίζεται…
Κι ἀκριβῶς ἐκείνην τὴν στιγμὴ κάτι ἔχασε… Συνέχεια →

Ἀπολυτότης.

Χρειάζεται; Καί πότε;

Θεωρητικῶς πρέπει νὰ εἴμαστε διαλακτικοί, ἐπικοινωνιακοί, δημοκρατικοί.
Μά εἶναι δυνατόν νά συμβῇ αὐτό στά πάντα; Ἤ μήπως σέ κάποια ἀπό αὐτά θά μποροῦσε νά συμβῇ; Καί ποιά εἶναι αὐτά;

Ἄς ξεκαθαρίσουμε κάτι πολὺ σημαντικό.
Ἀπολυτότης θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρχῃ ΜΟΝΟΝ ὅταν βεβαιωμένα αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖον συζητᾶμε εἶναι ἀδιαπραγμάτευτον. (Ὅπως γιὰ παράδειγμα μία ἐπιστημονικὴ ἀπόδειξις…!!!)
Ὅμως…

Συνέχεια →

Οἱ ἀντιξοότητες…

Οἱ ἀντιξοότητες ἔρχονται στὴν ζωή μας γιὰ τρεῖς λόγους:

1. Γιὰ νὰ μᾶς ἀποδείξουν ὅτι μετὰ τὸ σκοτάδι, ἔρχεται ὁ ἥλιος.
2. Γιὰ νὰ μᾶς κάνουν ἀκόμη πιὸ δυνατοὺς καὶ Συνέχεια →