Μόνος σου…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει πατήσει…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει φαντασθεῖ…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει ὀνειρευθεῖ…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει τολμήσει…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἄντεξε…
Ἐκεῖ ποὺ μόνον ἐσὺ μπορεῖς…
Ἄνοιξε ἕναν δρόμο μέσα στὸ ἄγνωστον… Ἕναν δρόμο χαρᾶς, ἀνθρωπιᾶς, ἐντιμότητος, δικαιοσύνης, εἰλικρινείας, ὀμορφιᾶς…
Ἀγνόησε τὴν ἀσκήμια καὶ τὴν ψευτιά… Ἀγνόησε τὴν ἀδικία καὶ τὸν φθόνο… Συνέχεια
Αὐτὸ μᾶς κάνει οὔτως ἤ ἄλλως καλλιτέρους σὰν ἀνθρώπους.
Μᾶς ὠθεῖ ἐκ τῶν πραγμάτων στὸ νὰ γινόμαστε διαρκῶς πιὸ γενναῖοι καὶ πιὸ σημαντικοί.
Μὰς ἐνεργοποεῖ καὶ μᾶς κρατᾶ διαρκῶς σὲ κατάστασιν προβληματισμοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μποροῦμε σιγὰ σιγὰ νὰ ἐξερχόμεθα τῆς στασιμότητος καὶ νὰ ἐπιτυγχάνουμε ὅλο καὶ μεγαλυτέρα διαύγειαν σκέψεως. Συνέχεια
Ἡ Πατρίδα εἶναι ὑπὸ κατοχήν…
ἡ «ταὐτότητα» τῆς κατοχῆς στὴν διακριτική σας εὐχέρεια…
Ὅπως καὶ σὲ κάθε κατοχικὴ περίοδο, ἔτσι καὶ τώρα θά «ἀνθίσουν» πολλοὶ γιαλαντζὶ «ἐπαναστάτες»…
«σωτῆρες»…
σφετεριστές…
μισθοφόροι «πρόσκοποι»…
…μὴ περιμένετε τίποτα ἀπὸ αὐτούς…! Συνέχεια
Νά τιμήσω μήπως τούς νεκρούς τῆς Βορείου Ἠπείρου καί τῆς Μακεδονίας, τό 1900, πού ἐτοῦτες τίς ἡμέρες ἐδέχθησαν τήν χειρότερες, ἔως τότε, ἐπιδρομές τῶν πέριξ βαρβάρων; Πόσοι ἦσαν; Ἐμετρήθηκαν ποτέ; Καί ποιός τούς θυμᾶται σήμερα; Καί γιατί ἐξεχάσθησαν;
Νά τιμήσω τούς χιλιάδες νεκρούς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τοῦ Πόντου, πού αὐτές τίς ἡμέρες κομματιάζοντον ἤ ἐκτοπίζοντο, διότι ὁλοκληρώνετο ἡ γενοκτονία;
Συνέχεια
Ὁ πραγματικὰ Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπιλέξῃ ἀνάμεσα στὰ «πάθη» του καὶ στὰ «θέλω» του γιὰ τὸ ἐὰν θὰ τοὺς …ἀφεθῇ ἤ γιὰ τὸ ἐὰν θὰ τὰ χρησιμοποιῆ, κατὰ τὶς ἀνάγκες του.
Οὐσιαστικῶς ὁ πραγματικὰ Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος ἐπιλέγει γιὰ τὴν εὐαρέσκειά του καὶ γιὰ τὸ πότε θὰ τὴν βιώση, ὅταν αὐτὸς κρίνῃ δίχως ὅμως νὰ γίνεται ἔρμαιο τῶν παθῶν καὶ τῶν ἐπιθυμιῶν του. Συνέχεια
Ἕνα ταξείδι εἶναι ἡ ζωή μας…
Καὶ ὁ πλανήτης μας ἡ νήα μας…
Ἡ παραμονή μας ἐπάνω σὲ αὐτὴν τὴν νήα μικρή… Μία στιγμή… τόση δά…
Ἐάν δέν μποροῦμε νά τήν ἀπολαύσουμε, τότε ποιός ὁ λόγος γιά τόσην φασαρία; Συνέχεια
