Ὅταν τὸ σῶμα μου ἀσθενῇ, ἐγὼ πασκίζω νὰ θεραπεύσῳ τὸ σύμπτωμα. Τὸ αὐτὸ κάνουν καὶ ὅλου τοῦ κόσμου οἱ ἰατροί.
Θεραπεύουν τὸ σύμπτωμα καὶ ἀρνῶνται, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, νὰ ἐρευνήσουν τὸ ὁποιοδήποτε αἴτιον, ποὺ προκαλεῖ τὸ σύμπτωμα.
Αὐτὴ ἡ ὀπτικὴ ἀφορᾶ ὅμως στὰ ΠΑΝΤΑ!!!
Ἀφορᾶ στὴν πολιτική, στὴν οἰκονομία, στὶς κοινωνικές μας συναναστροφές, στὰ προσωπικά μας, στὶς σχέσεις μας μὲ τὰ παιδιά μας, στὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἑαυτόν μας… Συνέχεια
Πολλὲς φορὲς ἐργαζόμαστε σκληρὰ γιὰ κάποια πράγματα κι αὐτὸ ποὺ συναντοῦμε εἶναι μόνο πόρτες κλειστές.
Νομίζω ὅτι αὐτὲς οἱ στιγμὲς εἶναι λίγο πρὶν ὁ κόκκος τῆς ἄμμου, μέσα στο στρείδι, γίνει μαργαριτάρι. Συνέχεια
Δῆλα δή παρακάμπτω τίς δυσκολίες;
Δῆλα δή ἀρνοῦμαι νά καταβάλω τόν ἀπαραίτητον κόπο καί τόν πόνο,πρό κειμένου νά ἀναγνωρίσω στόν ἑαυτόν μου τό δικαίωμα τῆς χαρᾶς ἀπό τήν ὁλοκλήρωσιν κάποιου σκοποῦ;
Καί σέ τί διαφέρω τότε ἀπό τό κάθε σαπρόφυτο πού κολλᾶ δίπλα σέ ὑγιεῖς ὀργανισμούς καί τρέφεται ἀπό τό αἷμα τῶν ἄλλων;
Σέ τί διαφέρω ἀπό τούς βο(υ)λευτές μας;
Σέ τί διαφέρω ἀπό τά κατακάθια πού …«διοικοῦν» τήν Εὐρωπαϊκή Ἔνωσιν; Συνέχεια
Ἕνας κόπος, ποὺ θὰ μοῦ ἀποδώση ἕνα ἀποτέλεσμα, ἀποδεικνύει πὼς ἐδημιούργησα.
Τὸ κάθε μικρὸ ἤ μεγάλο μας δημιούργημα εἶναι ἕνα μικρό μας …«παιδί». Καὶ γιὰ κάθε ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ μικρά μας …«παιδιά» αἰσθανόμεθα ὑπερήφανοι…!!!
Ἤ μήπως ὄχι;
Μήπως μᾶς κατέλαβε ἡ ῥουτίνα;
Μήπως θεωροῦμε δεδομένον κάτι πού δέν εἶναι δεδομένον;
Μήπως δέν ἀναγνωρίζουμε στόν ἑαυτόν μας τό δικαίωμα τῆς ἀπολαβῆς καί τῆς ἐπιβραβεύσεως; Συνέχεια
Διότι ἄνθρωπος δίχως ὄνειρα ἔχει …πεθάνει.
Διότι ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ ὄνειρο, δὲν ὑπάρχει καὶ ζωή.
Διότι ἐὰν δὲν συντηρῶ τὰ ὄνειρά μου, τότε αὐτὰ μὲ ἐγκαταλείπουν καὶ ἡ μοναξιὰ μὲ ἐξουθενώνει…
Χῶρο στὰ ὄνειρα… Χῶρο, ἐνέργεια καὶ Δύναμιν.
Τὰ ὄνειρα εἶναι ἡ κινητίριος δύναμίς μου. Εἶναι ἡ βάσις τῆς ἐπιβιώσεως μίας κοινωνίας. Συνέχεια
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἔγραφα γιὰ τὰ κομματιάσματα.
Σήμερα λοιπὸν θὰ γράψω γιὰ τὶς …συγκολλήσεις.
Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, ἐφ΄ ὅσον συζητᾶμε γιὰ μίαν κοινωνία ποὺ διαλύεται στὰ κομμάτια ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀποτελεῖται, θὰ πρέπη νὰ ἀναρωτηθοῦμε γιὰ τὸ πῶς θὰ μποροῦσαν νὰ διαβιώσουν αὐτὰ τὰ κομμάτια, ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα…
Ἤ, ὀρθότερα, γιὰ τὸ πῶς αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ μποροῦσαν νὰ διαβιοῦν μοναχικά.. Συνέχεια
