Αὐτὸ ποὺ συχνὰ πυκνὰ ἀκούω εἶναι γιὰ τὰ ὅσα σκέπτεται ὁ κάθε ἑνας ἀπὸ ἐμᾶς γιὰ τὴν ὑποτιθεμένην κρίσιν.
Τὴν κρίσιν, στὴν ὁποίαν μπήκαμε, μπαίνουμε ἀκόμη βαθύτερα, συνεχίζουμε, ἐξακολουθοῦμε ἀλλὰ φῶς δὲν φαίνεται στὸ πέρας τῆς πορείας.
Βυθιζόμεθα, βουλιάζουμε, καταστρεφόμεθα… Ἐλπίδες πολλές, ἀλλὰ κουτσουρεμένες… Κάθε ἡμέρα καὶ περισσότερο κουτσουρεμένες…. Ἀλλὰ ὄχι ἀνύπαρκτες… Ἐδῶ παραμένουν καὶ μᾶς κρατοῦν ζωντανούς, ἤ… ἡμιθανεῖς!!!
Τί δέν καταλάβαμε; Συνέχεια
Οἱ ἐποχές μας εἶναι δύσκολες. Περίεργες.
Φαίνονται αὐτοὶ ποὺ ἀνεβαίνουν ὑψηλότερα, σὰν τὶς μαϊμοῦδες…
Προβάλλονται αὐτοὶ ποὺ ἁρπάζουν τὰ περισσότερα… Σὰν τὶς κίσσες…
Δοξάζονται αὐτοὶ ποὺ λὲν τὰ περισσότερα ψέμματα… Σὰν τὸν Πινόκιο… Συνέχεια
Συζητῶντας μὲ ἀνθρώπους καθημερινῶς διαπιστώνω πὼς οἱ ἐκτιμήσεις τῶν γεγονότων εἶναι διεβαθμισμένες, φιλτραρισμὲνες κι ἐρμηνεύσιμες ἀναλόγως τοῦ πόσο μεγάλη, ἤ μικρή, πληροφόρησιν διαθέτῃ τὸ πρόσωπο, ποὺ ἀναφέρεται σὲ αὐτές, κι ἀναλόγως τῆς ἱκανότητός του νὰ συνδυάζῃ αὐτὲς τὶς πληροφορίες, νὰ τὶς ἀναλύῃ, νὰ τὶς ἀξιολογῇ καὶ νὰ τὶς ταξινομῇ…
Κι ἔτσι βλέπουμε συμπολῖτες μας νὰ βλέπουν μόνον τὸ …δάκτυλο κάποιου ποὺ δείχνει ἕνα γεγονός, κι ὄχι τὸ γεγονός. Συνέχεια
Πόσο δύσκολο ἀλήθεια εἶναι, μέσα σέ ἕναν κόσμο πού ὅλα καταῤῥεουν, νά ἐπιτυγχάνουμε γιά παραμένουμε ἐμεῖς καθαροί;
Διότι ὅταν ὅλα γύρω μας σαπίζουν, ἀποσυντίθενται, κομματιάζονται, πῶς μποροῦμε νά παραμένουμε ἐμεῖς συγκροτημένοι καί σταθεροί σέ ἀξίες πού ὅλο καί ὑπόκεινται σέ διαρκῶς μεγαλύτερες ἐκπτώσεις;
Ναί, εἶναι δύσκολο. Ἴσως κι ἀδύνατον κάποιες φορές. Μὰ πράγματι ἀξίζει τὸν κόπο. Συνέχεια
Καί τί κάνω ἐγώ γιά νά τόν ἀλλάξῳ;
Τόν παρατηρῶ καί θλίβομαι; Τόν καθυβρίζω ἀπό τό πρωΐ ἔως τό βράδυ; Τόν ἀναθεματίζω;
Ἔχω συνειδητοποιήσει πώς αὐτός ὁ κόσμος ἀποτελεῖται ἀπό μικρά «δομικά» ὑλικά πού λέγονται ἄνθρωποι;
Ἔχω συνειδητοποιήσει πώς ἐγώ εἶμαι ἕνα ἀπό αὐτά τά δομικά ὑλικά;
Μήπως τελικῶς δέν μοῦ ἀρέσει κάτι ἄλλο καί ἀρνοῦμαι νά τό συνειδητοποιήσῳ; Συνέχεια
Πρὸ ἡμερῶν λοιπὸν ἐνοστάλγησα τὸν Στέλιο…
Πολύ… Πάρα πολύ…
Καὶ τὸν ἐνοστάλγησα ἐγὼ ποὺ γιὰ χρόνια ἄκουγα τὸ ὄνομά του κι …ἔτρεχα.
Μὰ πάντα μέσα στὰ τραγούδια του ὑπῆρχαν ἀγαπημένα ἀκούσματα, ποὺ ὅσο κι ἐὰν μὲ ἐνοχλοῦσε ὁ ἴδιος ὁ Στέλιος, αὐτὰ τὰ ἐμουρμούριζα…. (Ποιός ξεχνᾶ τό «ἀγριολούλουδον»;)
Ἔπεσα ἐπάνω σὲ ἕναν σχολιασμό, γιὰ τὰ ὅσα ἐτράβηξε αὐτὸς ὁ ἀγαπημένος (στοὺς περισσοτέρους) τραγουδοποιός, ἀπὸ ὅλα τὰ σιωνιστικὰ κέντρα αὐτῆς τῆς χώρας, ποὺ ἀπὸ ἀρχῆς γενέσεώς της τραπεζοκρατεῖται!!! Συνέχεια
