Ἡ ζωὴ εἶναι ἕνας διαρκὴς Ἀγών!!!

Ἐξ οὖ καὶ ἡ ἀγωνία. Ἐὰν δὲν ἀγωνίζομαι δὲν ἔχω πιθανότητες ἐπιβιώσεως. Ἐὰν δὲν εἶμαι πανέτοιμος νὰ θυσιάσῳ τὰ πάντα καὶ νὰ θυσιασθῷ γιὰ τὸ ὑπέρτατον ἀγαθὸν ποὺ εἶναι ἡ ἐλευθερία μου, τότε δὲν ἀξίζει νὰ ζῷ!!!
Διότι τί θά πῆ ζωή δίχως ἐλευθερία; Συνέχεια

Τὸ πρῶτο βῆμα εἶναι τὸ δυσκολότερον.

Ὅταν κάποιος ἔχει περιέλθει σὲ κατάστασιν ἀκινησίας, τότε εἶναι πάρα πολὺ δύσκολο νὰ σηκωθῇ καὶ νὰ βγῇ ἀπὸ τὸ τέλμα του.
Ὅσο κι ἐὰν ὀνειρεύεται, σὲ κάποιες στιγμὲς καλῆς διαθέσεως, νὰ ξανὰ κερδίσῃ ΟΛΟΝ τὸν κόσμο, τόσο περισσότερο οὐσιαστικῶς βουλιάζει στὴν ἀκινησία. Διότι τὰ μεγάλα πράγματα γιὰ νὰ συμβοῦν χρειάζονται πολλὰ πολλὰ μικρὰ ἐπὶ μέρους βήματα. Συνέχεια

Τὴν Χαρὰ τὴν ζῶ ΟΛΟΚΛΗΡΟ!!!

Καὶ τὴν θλίψιν μισή.
Ὅταν μὲ εὑρίσκῃ μία χαρά, πρέπει, ὀφείλω, χρειάζομαι νὰ τῆς δίδω ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο χῶρο γιὰ νὰ ἁπλωθῇ.
Κι ὅταν φθάνῃ ἡ θλίψις, πρέπει νὰ τὴν ἀποδομῶ ὅσο μπορῶ περισσότερο… Συνέχεια

Κομματιάσματα…

Ὅταν ἕνα κύτταρον πεθαίνῃ, τότε τὰ διπλανά του μεριμνοῦν γιὰ τὴν φαγοκυττάρωσιν. Τίποτα στὴν φύσιν δὲν πάει χαμένο…
Τίποτα δὲν περισσεύει…

Ἔτσι καὶ ἐδῶ. Ἀπὸ τὴν μικροτέρα μονάδα ζωῆς, ποὺ λέγεται κύτταρον, ἔως τὶς κοινωνίες μας, τὸ κομμάτιασμα, ἡ διάσπασις, ἡ ἀποσύνθεσις εἶναι γεγονός. Συνέχεια

Μέσα μας…

Ὅταν ἀναζητῶ τὶς ἀπαντήσεις στὰ ἐρωτήματά μου, ποὺ ἀφοροῦν στὸ ποῦ πρέπει νὰ στραφῶ, αὐτὲς οὐδέποτε θὰ μοῦ δοθοῦν ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀπαντήσεις ὑπάρχουν ἤδη μέσα μου.
Τὸ μόνον ποὺ χρειάζομαι εἶναι νὰ σταθῷ λίγες στιγμὲς καὶ νὰ ἀπομονώσῳ κάθε θόρυβο, πρὸ κειμένου νὰ ἐπικεντρωθῷ στὸν ἑαυτόν μου καὶ νὰ ἀκούσῳ τὴν φωνούλα ποὺ πάντα μοῦ ψιθυρίζει… Συνέχεια

Ἐμεῖς καὶ οἱ ἄλλοι.

Εἶναι μεγάλο ζήτημα τὸ ποῦ καὶ πῶς θὰ πρέπη νὰ στρώσουμε τοὺς ἑαυτούς μας κάτω, γιὰ νὰ τοὺς ἐπαν-ἐκπαιδεύσουμε, κατὰ καιρούς, πρὸ κειμένου νὰ ἀποκτήσουν, ἤ ὄχι, ἱκανοποιητικὲς ἐπικοινωνιακὲς τακτικὲς καὶ σχέσεις μὲ οὐσιαστικὲς δομές. Διότι ἐφ΄ ὅσον ἀλλάζουν διαρκῶς τὰ δεδομένα στὴν ζωή μας, σαφῶς  ἀλλάζουν καὶ οἱ σχέσεις μας, ὅπως καὶ οἱ ὀπτικές μας.
Ἄλλως τὲ ἡ προσαρμοστικότης ἀποδεικνύει ἔλλογα ὄντα. Ἡ μὴ προσαρμοστικότης ἄλογα.

Πάντα ὅλη αὐτὴ ἡ διαδικασία προϋποθέτει μεγάλην ἐνασχόλησιν μὲ τὸ ποιοὶ εἴμαστε, τὸ τὶ θέλουμε, τὶ χρειαζόμαστε καὶ κυρίως τὸ ποῦ θέλουμε νὰ φθάσουμε. Διαρκῶς καὶ καθημερινῶς.
Καὶ φυσικὰ ὅλα τὰ παραπάνω ὑπὸ τὸ πρίσμα τῶν ἐκάστοτε νέων δεδομένων, ποὺ οὐδέποτε ἦσαν σταθερά. Συνέχεια