Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!

Διεβαθμισμένες ἐλπίδες…

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Ἤ διαφορετικῶς, διαχειρίσιμες ἐλπίδες…

Οἱ ἐλπίδες, ὅταν μοιράζονται σὲ κοινωνίες, ποὺ ἤδη ἐλέγχονται καὶ καθοδηγοῦνται πολὺ προσεκτικά, εἶναι τοὐλάχιστον ἐπικίνδυνες καὶ γενοκτονικές, διότι καθιστοῦν τὰ μέλη τῶν κοινωνιῶν ἀδρανῆ καὶ ἀνίκανα νὰ ἀντιδράσουν στὴν ἐμφάνισιν τῶν ὁποίων κινδύνων. Οὐσιαστικῶς ἀδυνατοῦν αὐτὰ τὰ ἄτομα νὰ ἐντοπίσουν καὶ νὰ ἀναγνωρίσουν τοὺς κινδύνους, διότι οἱ κίνδυνοι παραμένουν συγκεκαλημμένοι, πίσω ἀπὸ προπαγάνδες, πολλῶν εἰδῶν ἐλπίδες καὶ ὁπωσδήποτε μπόλικη ἀχλή…
Φυσικὰ οἱ πραγματικοὶ κίνδυνοι ὄχι μόνον δὲν μειώνοντα, ἀλλὰ ὅταν ἐμφανίζονται εἶναι τοὐλάχιστον καταστροφικοί. Συνέχεια →

Πᾶρε δύναμιν!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Τὴν φωτογραφία τὴν «ἐτσίμπησα» ἀπὸ …περιηγήσεις.
Μὲ ἐξάφνιασε καὶ μὲ ἐχαροποίησε…

Κι ὅπως αὐτὸ τὸ παλληκάρι μπορεῖ καὶ γεμίζει τὶς «μπαταρίες» του, κάπως ἔτσι κι ἐμεῖς θὰ ἔπρεπε…
Ἀπό ποῦ ἀλλοῦ; Μέ ποιόν ἄλλον τρόπο μποροῦμε νά ἀναζωογονηθοῦμε;
Ἀπό ποιάν ἄλλην πηγή μποροῦμε νά ἀνανεώσουμε τίς δυνάμεις μας; Συνέχεια →

Πῶς ξεκινῶ νά κτίζω τό αὔριο;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Μὲ τὸ νὰ ἀποφασίσω τὸ ποῦ εἶναι ὁ πραγματικός μου δρόμος.
Εἶναι παράλογον κι ἀνόητον τὸ νὰ πασκίζω νὰ παραβιάσω βασικοὺς Φυσικοὺς Νόμους, πρὸ κειμένου νὰ ἐπιτύχω αὐτὸ ποὺ θέλω.
Εἶναι κι ἐγωϊστικὸ καὶ ἀποδεικτικὸν ἀνωριμότητος.
Ἡ πραγματικὴ ζωή, αὐτὴ δῆλα δὴ ποὺ μᾶς ἀξίζει νὰ ζοῦμε, κι ὄχι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύσει νὰ ζοῦμε, εἶναι τελείως διαφορετικὴ κι …ἀλλοῦ. Συνέχεια →

Τὴν ἐπομένη ἡμέρα…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Κάποιες φορὲς στὴν ζωή μας χρειάζεται νὰ ἀφήσουμε κάτι πίσω μας.
Κάτι σημαντικὸ καὶ σπουδαῖο… Κάτι ἀγαπημένο… Κάτι ποὺ εἴχαμε μάθει γιὰ χρόνια νὰ διαβιοῦμε μαζύ του…
Ἴσως κάποιο ἀγαπημένο πρόσωπο… Ἤ κάποιο ἀγαπημένο ζωάκι… Ἤ ἀκόμη καὶ μία κατοικία…
Καὶ τότε, συνήθως, ἡ κατάθλιψις μᾶς περιτριγυρίζει…

Ἡ ἐπομένη ἡμέρα εἶναι μία δύσκολος ἡμέρα. Εἶναι μία ἡμέρα ποὺ μᾶς κρατᾶ φυλακισμένους στὰ συναισθήματα καὶ κάποιες φορὲς στὸν φόβο.
Μία ἡμέρα, ποὺ κανονικά, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι …μαγική!!! Συνέχεια →

Νά μοιράζομαι τίς σκέψεις μου;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς σκέψεις μου…
Ὑπάρχουν σκέψεις ποὺ πρέπει κι ὀφείλω νὰ μοιράζομαι κι ἄλλες ὄχι.
Ὑπάρχουν ἰδέες ποὺ πρέπει νὰ διαδίδονται κι ἄλλες ὄχι…
Ὑπάρχουν γνώσεις ποὺ πρέπει νὰ διδάσκονται κι ἄλλες ὄχι… Συνέχεια →

Κι ὅταν πέφτω, πάντα σηκώνομαι…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Οἱ Ἄνθρωποι ποὺ καταφέρνουν νὰ ἐπιτύχουν στὴν ζωή τους, καὶ νὰ γίνουν εὐτυχισμένοι, στὸ μοναδικὸ σημεῖον ποὺ διαφέρουν ἀπὸ τοὺς γύρω τους, εἶναι στὸ πῶς …σηκώνονται.
Δὲν περιμένουν ἀπὸ ἄλλους νὰ τοὺς τραβήξουν.
Οὔτε περιμένουν ἀπὸ ἄλλους νὰ γίνουν τὰ …μπαστουνάκια τους.
Παλεύουν νὰ ξανὰ σταθοῦν στὰ πόδια τους καὶ νὰ ξανὰ κερδίσουν τὴν ζωή τους, μὲ ὅποιο κόστος. Συνέχεια →