Τί θά ἔκανε ὁ Κολοκοτρώνης ἐάν ζοῦσε σήμερα;

Τό ἔχουμε ἄρα γέ σκεφθεῖ αὐτό;
Ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ τί θά ἔκανε;
Πῶς θά τόν ἀντιμετωπίζαμε;
Πῶς θά συμπεριεφέρετο;  Ποιούς θά θεωροῦσε ἐχθρούς, ποιούς φίλους καί ποιούς προσκυνημένους; 

Νομίζω πὼς ὅλοι μας στεκόμεθα μόνον σὲ αὐτὰ ποὺ γνωρίζουμε γιὰ τὸν στρατηγό, τὰ ὁποῖα ἔπραξε στὰ πεδία τῶν μαχῶν, καὶ σπανίως πασκίζουμε νὰ ἐμβαθύνουμε καὶ νὰ κατανοήσουμε τὸ μέγεθος καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς ἀντιλήψεώς του καὶ τῆς μεγαλοκαρδίας του.
Ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα τοῦ τρόπου σκέψεώς του, εἶναι ἡ στάσις του ἀπέναντι στὸν Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη καὶ στοὺς Μανιᾶτες του.
Συνέχεια →

Ὅλα ἀπὸ τὴν ἀρχή.

Τὴν πρό-περασμένη ἑβδομάδα κάποιοι φίλοι παρέδωσαν ἕνα ψήφισμα στὸν Παπούλια καὶ ἀφῳροῦσε στὴν γλῶσσα μας καὶ στὴν παιδεία μας. Ἕνα ψήφισμα, σὰν πολλὰ ἄλλα, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως ἐν τελῶς διαφορετικό.
Διότι τὸ σκεπτικό του, ὁ στόχος του, ἡ πρόθεσίς των δὲν εἶναι νὰ ξυπνήσῃ πεθαμένους ἤ νὰ κρατήσῃ ζωντανοὺς τοὺς ἡμιθανεῖς. Αὐτὸ τὸ ψήφισμα ἀφορᾶ στὸν ἐντοπισμὸ τῶν ζωντανῶν, στὸν σχηματισμὸ μίας «ἁλυσίδος ζώντων ὀργανισμῶν ἐπὶ τοῦ πλανήτου» καὶ στὴν ἐνεργοποίησιν αὐτῶν ποὺ ἔχουμε ξεχάσῃ πρὸ πολλοῦ: τὸ δικαίωμά μας στὴν γνώσι, στὴν σκέψι, στὴν αὐτοδιαχείρισι.

Συνέχεια →

Ἥρωες, ἡγέτες… Ποῦ εἶναι;

Παντοῦ! Ὁπουδήποτε!!! Σὲ κάθε ἕναν ἀπὸ ἐμᾶς πλέον ἡ Ἀνάγκη γεννᾶ ἕναν ἡγέτη.
Μικρὸ ἤ μεγάλο… Δὲν ἔχει σημασία…
Ἀπαραίτητον ὅμως γιὰ νὰ ληφθοῦν οἱ καθημερινές, σημαντικὲς ἤ ἀσήμαντες, ἀποφάσεις, ποὺ ἀφοροῦν στὴν ἐπιβίωσι τοῦ ἀτόμου, τῆς οἰκογενείας του καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς κοινωνίας του.

Ξέρετε ὅμως τί σημαίνει αὐτό;
Συνέχεια →

Μία …ἰδιαιτέρα φωτογραφία!

Εἰλικρινῶς, ἀδυνατοῦσα νὰ ἀντισταθῶ στὸ νὰ τὴν δημοσιεύσω… 
Ἄν καὶ δὲν ἔχουμε πολλὰ νὰ προσθέσουμε, στὰ τόσα καὶ τόσα ποὺ ἔχουν γραφῇ γιὰ τὸν Γέρο μας, αὐτὴ ἡ φωτογραφία πιστεύω πὼς ἀξίζει νὰ δημοσιευθῆ, διότι δείχνει τὴν κινητικότητα καὶ  ὅλην τὴν θέλησι τοῦ στρατηγοῦ. 
Οὐσιαστικῶς καταδεικνύει τὴν εἰκόνα ποὺ ἀποτύπωσε στὴν ἱστορία καὶ στὴν μνήμη μας. 

 

Συνέχεια →

Ἀκόμη ἀσχολούμεθα μέ σκουπίδια;

Καθόμαστε καὶ δίδουμε βαρύτητα σὲ ἀντικείμενα, προσώπα(τα) καὶ κουδουνίστρες ποὺ εἶναι γιὰ τὰ μπᾶζα.
Καθόμαστε καὶ ὑπολογίζουμε τὶς ὑπογραφές τους, τὶς δεσμεύσεις τους καὶ τὶς ἀσυνέπειές τους.
Καθόμαστε καὶ κλαῖμε τὴν Μοίρα μας, ἀν τὶ νὰ τοὺς στείλουμε ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἦλθαν καὶ νὰ ἐξακολουθήσουμε τὸ ἔργο μας.

  Συνέχεια →

Παράλογον δὲν εἶναι νὰ μὴ μπορῇς νὰ ξεχάσῃς…

Παράλογο δεν είναι το να μη μπορείς να ξεχάσεις… αλλά το να θέλεις να θυμάσαι…

Σοφία Ζήνδρου

Παράλογον, κατὰ τὰ συνήθη, δὲν εἶναι τὸ νὰ μὴ μπορῇς νὰ ἀφήσῃς πίσω σου μνῆμες, καταστάσεις, γεγονότα…
Παράλογον εἶναι νὰ θέλῃς νὰ τὰ κουβαλᾷς…
Ὄχι σὰν βάρη… 
Σὰν μνῆμες, σὰν τροφοδότες… Σὰν πηγὴ γνώσεως καὶ σοφίας…

Συνέχεια →