(Ἀφιέρωμα στὸν Βάσο Βογιατζόγλου)
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἔγινε πανελλήνιος ἑορτασμός γιὰ τὴν Ἐθνικὴ Ἐπέτειο.
Οἱ ὁμιλητές -καὶ πολὺ σωστά- ἀνεφέρθησαν σὲ ὀνόματα σημαντικά. Φυσικὰ στὶς ὁμιλίες μου στὴν Ρόδο καὶ ἀλλοῦ δὲν τοὺς ἀγνόησα οὔτε κι ἐγώ. Κατ’ ἔθος παλαιὸ ὅμως σὲ κάθε ἐπετειακὴ ὁμιλία μου ἀναφέρομαι σὲ κάποιον ὑπέροχο ἄγνωστο τοῦ Ἀγώνα. Ἐφέτος ἀναφέρθηκα στὸν πυροβολητὴ Ἀλεξανδρῆ Κουλούρη ποὺ πολέμησε στὸ Μεσολόγγι.


Ὅ,τι δὲν ἔκανε ὁ Ἀλέξανδρος, ποὺ δὲν ὑπέταξε ὅλη τὴν Εὐρώπη (ἔφθασε λίγο πέρα ἀπὸ τὸν Δούναβη) προτίθεται νὰ τὸ κάνῃ ὁ Ἀλέξης Τσίπρας.
Δὲν μὲ ἐκπλήσσουν οἱ ΚΕΝΟφανεῖς ἀπόψεις κάποιων μεγαλομίσθων καὶ μεγαλοθεσιτῶν ποὺ ἐκχέονται ὡς λύματα ἀπὸ διαφόρους κρουνούς.