Κάθε φορά ποὺ πρόκειται νὰ γίνει ἐκλογὴ προέδρου τῆς δημοκρατίας, ἡ πολιτική μας ζωὴ ἀναστατώνεται. Ἡ ἐκλογὴ χρησιμοποιήθηκε συχνὰ ὡς μοχλὸς γιὰ τὴν ἀνατροπὴ μιᾶς κυβερνήσεως. Καὶ τότε -ὅπως πρόσφατα-γίνεται χαλασμός.
Πρὸς τί; Γιὰ ἕναν περιττὸ θεσμὸ ποὺ ἔχει διακοσμητικὸ χαρακτῆρα. Συνέχεια
τοῦ Σαράντου Καργάκου
Ὅπως ἀναφέραμε, πρόθεση τῶν ἑλληνικῶν κυβερνήσεων ἦταν νὰ ἐκδιώξουν μὲ κάθε θυσία τοὺς Τσιάμηδες, ποὺ ἦταν σίγουρο ὅτι θὰ μας δημιουργοῦσαν προβλήματα. Γράφει σύγχρονος ἱστορικός: «Ὅπως ἦταν φυσικό, οἱ ἑλληνικὲς ἀρχὲς ἀνέλαβαν ἀπὸ τότε (σημ. Σ. Ι. Κ. δηλαδὴ τὸ 1925) ἀληθινὴ «ἐκστρατεία» γιὰ νὰ πείσουν τοὺς Τσάμηδες νὰ φύγουν, καταβάλλοντας μάλιστα ἰδιαίτερη προσπάθεια γιὰ τὸν προσεταιρισμὸ τῶν «θρησκευτικῶν τους ἀρχηγῶν», δηλαδὴ τῶν μουφτήδων. Συνέχεια
Ἐνῶ βρισκόμουν στό Ἀζερμπαϊτζάν -ὄχι φυσικά γιά πετρέλαια ὅπως κάνουν κάποιων τ’ ἀφεντικά- πληροφορήθηκα ἀπό ἕνα συνταξιδιώτη ὅτι ὁ κ. Μπουκάλας τῆς «Καθημερινῆς» ἔκανε μνεία τῆς ταπεινότητάς μου.
Ἀνησύχησα μήπως εἶπε τίποτα καλό.
Εὐτυχῶς ὄχι. Συνέχεια
Ἡ πεῖρα μιᾶς μακρᾶς ζωῆς μοῦ ἔχει διδάξει ὅτι γιά δύο πράγματα ὑπάρχει σιγουριά: γιά τό θάνατο καί τούς… φόρους!
Συνεπῶς, μπορῶ νά κάνω κάποιες ὑποθέσεις, ἀλλ’ ὅπως λέμε στό Συντακτικό, αὐτές εἶναι τοῦ προσδοκωμένου.
Κάποιες ὅμως ἀποδεικνύονται ὅτι ἔχουν ἀπόδοση τό πραγματικό. Συνέχεια
Ἐπειδή διαστρεβλώνονται ἀπό κακοήθεις οἱ δηλώσεις μου, σέ διάφορους σταθμούς, σχετικά μέ τό ἐνδεχόμενο εὑρέσεως τοῦ τάφου τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου στήν Ἀμφίπολη, παραπέμπουμε τό τί ἀκριβῶς γράφουμε στό 3τομο ἔργο μας «Μέγας Ἀλέξανδρος: Ὁ Ἄνθρωπος Φαινόμενο» τομ. γ΄ σσ. 205-206, 214.
«…Τό σῶμα του ταριχεύθηκε καί τοποθετήθηκε σέ χρυσῆ λάρνακα.
Εἶναι πολλὰ καὶ περίεργα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὸν πὰρόντα καιρὸ στὸν ἑλληνικὸ πληθυσμὸ σ’ ἕνα μεγάλο του πὸσοστό, ποὺ μάλιστα αὐτοχαρακτηρίζεται «Ἀριστερό». Στὰ παιδικὰ καὶ νεανικά μου χρόνια οἱ Ἀριστεροὶ (χωρὶς εἰσαγωγικά) σὲ θέματα σεξουαλικῆς συμπεριφορᾶς ἦσαν πιὸ αὐστηροί ἀπ’ ὅ,τι οἱ αὐστηρότεροι Ἁγιορεῖτες μοναχοί. Σήμερα παρατηροῦμε κάποιους περίεργους «Ἀριστεροὺς» νὰ γίνονται πρόμαχοι παντὸς σεξουαλικοῦ ἐκτραχηλισμοῦ.
Βέβαια, καὶ σὲ παλαιότερους καιροὺς κάποιοι καὶ κάποιες ποὺ εἶχαν ἐνταχθεῖ στὸ κομμουνιστικὸ κίνημα πίστευαν ὅτι ἡ ἐπαναστατικὴ ἐπικράτηση τοῦ προλεταριάτου θὰ σημάνει τὴν ἐπανάσταση στὸν ἔρωτα. Ταύτιζαν τὴν πολιτικὴ μὲ τὴν ἐρωτικὴ ἐλευθερία. «Ὅλα στὸν ἔρωτα ἐπιτρέπονται». Συνέχεια
