Κλαίει ἡ ὑπουργάρα μας! 
Κτυπιέται κι ὀδύρεται! Ὀδύρεται καὶ κλαίει!
Τέτοιος πόνος καὶ καϋμός!
Ἀλήθεια, τί ἀκριβῶς θέλει τώρα;
Νά συμπονέσουμε; Νά κατανοήσουμε; Ἢ νά φτύσουμε ἀκόμη μία φορά;
Ἂει οικττὴρ προσκυνημένε! Ποὺ ζητᾶς καὶ τὰ ῥέστα!
Νὰ τὰ σκεφτόσουν (ἐὰν μποροῦσες) ὄλα ὅσα καταγγέλλεις, τότε, ποὺ ἐψήφιζες, ποὺ ὑπέγραφες καὶ ποὺ συναινοῦσες!
Τώρα εἶναι ἀργὰ γιὰ δάκρυα ….Στέλλα!


Καὶ ξανὰ εὖγε! 
