Σύμφωνα μὲ τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς ὑπῆρξε ὁ σπουδαιότερος ἐπιτελικὸς ἀξιωματικός, ποὺ διέθετε ὁ ἑλληνικὸς στρατός.
Ἡ ἔκθεσίς του γιὰ τὴν ἐκστρατεία τῆς Καλλιπόλεως ὑπῆρξε πιστὴ περιγραφὴ τῆς ἀνθρωποσφαγῆς, ποὺ ὑπέστησαν τὰ συμμαχικὰ στρατεύματα κυρίως τῶν Anzac τὸ 1915. Συνέχεια
Πατριῶτες…
Σήμερα, θέλουμε δὲν θέλουμε, εἶναι μία μεγάλη Ἑορτή.
Δὲν εἶναι μία Ἑορτὴ γιὰ τὸν Ἰωάννη Μεταξᾶ τόσο, ὅσο γιὰ κάτι ἄλλο, πολὺ μεγαλύτερον. Πάρα πάρα πολὺ μεγαλύτερον.
Ναί, ὁ Μεταξᾶς εἶπε τὸ «Ὄχι». Ὅμως ὁ Μεταξᾶς ἐγνώριζε ἀπὸ τὸ 1936 (καταγραφὴ στὸ προσωπικό του ἡμερολόγιον) καὶ τὸν ἐρχομὸ τοῦ πολέμου, ἀλλὰ καὶ τὴν κατάληξίν του. Σημείωνε δὲ ἐπὶ πλέον τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1936 πὼς τελικῶς, μετὰ τὸ πέρας τοῦ πολέμου αὐτοῦ, τὸ μόνον ποὺ θὰ λάβουμε ὡς χώρα γιὰ τὶς ἐπερχόμενες -καὶ πρὸ ἀποφασισμένες- θυσίες μας εἶναι ἡ Δωδεκάνησος. Γιὰ αὐτὸ ἄλλως τὲ καὶ ἡ Βόρειος Ἤπειρος, γιὰ τρίτη φορὰ ἀπελευθερωθείσα μέσα σὲ μερικὲς δεκαετίες, κατέληξε …«μῆλον τῆς ἔριδος», μὲ ἀποτέλεσμα ὁ Γεώργιος Β΄ νὰ καταντήσῃ στὰ …ἀζήτητα καὶ μὲ …Ἀντιβασιλεία, πιὸ …συμβατὴ στὰ σχέδια τῶν «ἀγαπημένων μας συμμάχων»!!!
Ἰδιοτυπίες τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς σκέψεως τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ
Ὅπως εἶναι γνωστό, τὸ καθεστὼς τῆς 4ης Αὐγούστου μόνο φαινομενικῶς ὑπῆρξε φασιστικό. Εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, πράγματι, εἶχαν τονισθῇ οἱ -καθοριστικῆς σημασίας- διαφορές του τόσο μὲ τὸν ἰταλικὸ Φασισμὸ ὅσο καὶ μὲ τὸν γερμανικὸ Ἐθνικοσοσιαλισμό [1]· καὶ ἡ σημαντικότερη ἀπὸ αὐτὲς ὑπῆρξε τὸ ὅτι, σὲ κραυγαλέα ἀντίθεση μὲ τὸν Μουσολίνι καὶ τὸν Ἀδόλφο Χίτλερ, ὁ Μεταξᾶς προσπαθοῦσε ὄχι νὰ κινητοποιήσῃ, ἀλλὰ νὰ ἀποπολιτικοποιήσῃ τὶς λαϊκὲς μᾶζες [2]. Τὸ σύστημα μὲ τὸ ὁποῖο «συγγένευε» τὸ καθεστὼς τοῦ Μεταξᾶ ἦταν τὸ πολὺ στενὰ συνδεδεμένο μὲ τοὺς Βρεταννοὺς[3] «Νέο Κράτος» (Estado Novo) τοῦ Σαλαζὰρ στὴν Πορτογαλία[4]. Γιὰ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἡ ἐπίσημη ὀνομασία τοῦ καθεστῶτος τῆς 4ης Αὐγούστου ἦταν, ἀκριβῶς, «Νέον Κράτος»[5] – ὀνομασία ποὺ ἄλλωστε δόθηκε καὶ στὸ περιοδικὸ ποὺ ἐξέφραζε τὴν ἰδεολογία τοῦ Ἰ. Μεταξᾶ[6]. Καὶ βέβαια, αὐτὴ ἡ ἰδεολογικὴ ἑλληνοπορτογαλικὴ σύμπλευσις δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ὀφείλεται σὲ βρεταννικὴ παρέμβαση. Συνέχεια
Εἶχα ἕνα ἰδιαιτέρως ἐποικοδομητικὸ καλοκαίρι, ἀπὸ πλευρᾶς μελέτης. Ἕνα ἀπὸ τὰ βιβλία ποὺ (ξανά-) διάβασα ἦταν ὁ «Πόλεμος καὶ ὁ κόσμος» τοῦ Δημητρίου Μιχαλοπούλου. Μὲ ἀφορμὴ λοιπὸν αὐτὸ τὸ μικρὸ βιβλιαράκι, ἐπανέρχομαι στὶς βιβλιοπαρουσιάσεις μας, μὲ προσωπικὴ ἀντίληψιν τοῦ θέματος. Καὶ μάλιστα εἰς …διπλοῦν!!!
Κατ’ ἐμέ, ἂν καὶ μικρό, ἀπολύτως …θαυματουργὸ καὶ τεκμηριωμένο αὐτὸ τὸ βιβλίο, ὅπως ἐπίσης κι ἀναγκαῖον γιὰ κάθε ἕναν ποὺ ἐνδιαφέρεται νὰ μάθῃ τὰ παρασκήνια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρασκήνια ποὺ δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ ἀνακαλύψῃ ἐὰν δὲν «χωθῇ» μέσα στὰ διπλωματικὰ ἔγγραφα, δὲν μελετήσῃ σὲ βάθος τὶς τακτικὲς καὶ τὶς συνωμοσίες κι ἐὰν δὲν λειτουργῇ ἐξ ἀποστάσεως, μὲ καθαρὸ μυαλὸ καὶ δίχως «βαρίδια». Κι αὐτὸ ἔπραξε ὁ Δημήτριος Μιχαλόπουλος.
Ὁ Θεόδωρος Σκυλακάκης ὑπῆρξε ὑπουργὸς ἐσωτερικῶν στὴν πρώτη κυβέρνηση Μεταξᾶ.
Εἶχε δὲ ὡς ὑφυπουργὸ τὸν Ἀλέξανδρο Παπαχελᾶ.
Ἀμφότεροι ὑπῆρξαν πολιτικοὶ φίλοι τοῦ Σοφοκλέους Βενιζέλου καὶ τοῦ Ἀριστομένους Μητσοτάκη. Συνέχεια
Ὁ Μεταξᾶς ἔγινε πρωθυπουργὸς τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1936 ἀπὸ τὴν βουλὴ τῶν Ἑλλήνων .
Ἐψηφίσθη δὲ καὶ ἀπὸ τὰ δύο κόμματα, Λαϊκὸ καὶ Φιλελεύθερο, πλὴν τοῦ Βουλευτοῦ τοῦ Φιλελευθέρου κόματος, Γεωργίου Ἀνδρέα Παπανδρέου. (ΓΑΠ τοῦ Α.)
Συνέχεια
