Aμέσως μετά τον δεύτερο μεγάλο πόλεμο, τη γερμανική κατοχή, τον λιμό της κατοχής και την πολυαίμακτη κομμουνιστική ανταρσία, οι πρώτοι «τουρίστες» που έφτασαν μαζικά στη συφοριασμένη Ελλάδα ήταν Ελληνοαμερικανοί. Ερχονταν να ξαναβρούν όσους συγγενείς επέζησαν, να μετρήσουν νεκρούς, να κομίσουν όποια ιδιωτική βοήθεια ήταν μπορετό, κυρίως σε ρουχισμό.
Πρέπει αυτές οι επισκέψεις να έγιναν αισθητές στην ελλαδική κοινωνία, ήταν εκτεταμένο φαινόμενο. Ο Ελληνοαμερικανός συγγενής αποτέλεσε αξιοπερίεργη παρουσία, σχολιάστηκε, κρίθηκε, ταξινομήθηκε: Η αμερικανίζουσα προφορά των ελληνικών, η διάνθισή τους με ελληνοποιημένες αμερικάνικες λέξεις, οι περίεργες αμφιέσεις, οι συνεχείς συγκρίσεις του αμερικανικού με τον ελληνικό τρόπο του βίου, μαζί και μια αφέλεια εμπιστοσύνης τις ανθρώπινες σχέσεις Συνέχεια
Λοιπόν, βαρέθηκα νά ἀσχολοῦμαι καί νά σκέφτομαι, συνεχῶς, τήν οἰκονομική, τήν πολιτική καί τήν κοινωνική κατάστασι στήν Ἑλλάδα. Τώρα θά μοῦ πεῖτε: “Κάνε κι ἀλλοιῶς”. Δέν μᾶς ἀφήνουν νά ἀσχοληθοῦμε μέ αὐτά πού θά ἔπρεπε. Ὁ Ἕλληνας δέν εἶναι πλασμένος γι΄ αὐτά. Δέν τὄχει. Τέλος. Γι΄αὐτό καί οἱ ἀκατονόμαστοι πού μᾶς κυβερνοῦν (Ἕλληνες μόνον στήν ὑπηκοότητα,) παρέδωσαν τά “κλειδιά” αὐτῶν τῶν θεμάτων στούς ξένους πού ἐπιβουλεύονται αὐτά πού ἔχουμε (εἴχαμε, μήπως;). Ἔχω ξεχάσει πότε ἔκανα τήν τελευταία ἀνάρτησι γιά κάποιο ἄλλο θέμα. Ἔχω ξεχάσει εἶπα; Οὐ γάρ, ἔρχεται μόνον. Ἔχω περάσει καί τά 40…..Κακό εἶναι αὐτό, τώρα; Γιά νά δοῦμε τί λένε οἱ εἰδικοί: