Ἔφυγε ὁ Καραμπελιᾶς ἀπὸ τὴν σπίθα. Καὶ τί ἔγινε θὰ μοῦ πεῖτε; Ἀπὸ πίττα ποὺ δὲν τρῶς….
Δὲν εἶναι τόσο ἁπλᾶ τὰ πράγματα… Τί εἶναι ἡ σπίθα; Τί ῥόλο παίζει μέσα στὴν κοινωνία μας; Ποῦ στοχεύει; Τί προσπαθεῖ νὰ κάνῃ; Νὰ ἐνώσῃ ἢ νὰ κατευθύνῃ; Ἔχει καθαρὲς θέσεις ἢ «καθαρές» θέσεις;
Ἔχω γράψει πάρα πολλὲς φορὲς καὶ δὲν θὰ κάτσω σήμερα νὰ ἀσχοληθῶ μὲ ὅσα κρύβονται ἀπό πίσω. Ἔχουν γράψει κι ἄλλοι πολλοί. Θὰ σταθῶ μόνον σὲ ἕνα σημεῖον, ποὺ θὰ τὸ γράψω σὲ μορφὴ ἐρωτημάτων:
Γιατί τώρα «ἐσηκώθη» ὁ Μίκης; Γιατί ἐπιμερίζει τὰ προβλήματά μας ὡς κοινωνίας; Γιατί δὲν «ἐσηκώθη» πρὸ δύο ἐτῶν ἢ πέντε ἢ ἔςτῳ ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὶς ἐκλογὲς τοῦ 2009; Τί περίμενε;
Προσωπικά δέν πιστεύω ὅτι ἡ Ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται. Ποτέ καί πουθενά. Ὁμοιότητες καί συμπτώσεις μπορεῖ νά συμβοῦν, πολλές φορές “διαβολικές”, ἀλλά μέχρι ἐκεῖ. Ὅταν τό καζάνι ἀρχίζει νά βράζη κάποτε θά ἐκραγῆ. Νόμος τῆς φυσικῆς ἀλλά ὄχι τῆς Ἱστορίας. Ἡ Ἱστορία δέν ἔχει νόμους. Γράφεται, ἀπό τόν νικητή, καί εἶναι ἐκ τῶν προτέρων γνωστή ἡ ἔκβασις τῶν γεγονότων της, ἀπό κάποιους. Οἱ ἄνθρωποι στήν ἱστορική τους πορεία εἶχαν καί ἔχουν τήν δυνατότητα καί τίς γνώσεις νά ἀποτρέψουν κάτι τέτοιο, ἀρκεῖ νά θέλουν.