Οἱ μὴ ἔχοντες τὸ …ἀποφεύγουν!
Κι ἐμεῖς ἀνήκουμε στοὺς μὴ ἔχοντες.
Θὰ μοῦ πεῖτε, ἴσως, πὼς χάνουμε τὰ σπίτια μας, τὰ εἰσοδήματά μας, τὰ κάθε εἴδους περιουσιακά μας στοιχεία, τὴν ἐλευθερία μας, τὰ παιδιά μας, τὴν ζωή μας συνολικῶς…
…καὶ θὰ σᾶς ἀπαντήσω πὼς δὲν χάνουμε κάτι, διότι δὲν ἔχουμε κάτι!!! Συνέχεια
Διαφυγὴ ἀπὸ τὰ τετριμμένα…
Διαφυγὴ ἀπὸ τὰ στεγανά…
Διαφυγὴ ἀπὸ τὰ «ἀπαγορεύεται»… Συνέχεια
Ὅταν εἶσαι κάπου καὶ νοιώθεις χαρά, φαίνεται ὅτι αὐτὴ ἡ χαρὰ ἔρχεται ἀπ΄ ἔξω. Στὴν πραγματικότητα δὲν συμβαίνει αὐτό, ἡ χαρὰ εὑρίσκετο μέσα σου καὶ τὸ ἐξωτερικὸ ἐρέθισμα εἶναι ἁπλῶς ἡ ἀφορμή ποὺ βοήθησε τὴν χαρὰ νὰ βγῇ πρὸς τὰ ἔξω.
Στὴν ἐποχή μας συμβαίνει κάτι ἰδιαιτέρως …παράλογον, γιὰ τὶς συνήθεις συνθῆκες διαβιώσεώς μας. Κάτι ἰδιαιτέρως βαρὺ καὶ ἀσήκωτο, ποὺ διαρκῶς μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἐμεῖς κάτι πρέπει (ἐπὶ τέλους) νὰ διακρίνουμε, νὰ μάθουμε καί, ἐν συνεχείᾳ, νὰ ἀλλάξουμε. Κάτι ποὺ ἀκόμη κι ἐάν, ἐκ πρώτης ὄψεως, δείχνει νὰ ἀντιμετωπίζεται ὅπως ὅπως, ἐν τούτοις, «ἐπιστρέφει», σὲ διαφορετικὲς ἴσως ἐκδοχές, μὰ πάντα ἐξ ἴσου πιεστικό, ἀσήκωτο καὶ ἐξουθενωτικό. Συνέχεια
Μάχη «Θεῶν» καὶ «Οἰκονομικῶν Γιγάντων»…
Ὅλα συμβαίνουν γιὰ καλό…
Ἀκόμη κι αὐτὰ ποὺ δὲν μᾶς ἀρέσουν, ποὺ μᾶς ξεβολεύουν, ποὺ μᾶς πονοῦν, ποὺ μᾶς κομματιάζουν, γιὰ καλὸ συμβαίνουν.
Εἶναι τέλειες ἀφορμές, κι ὄχι αἰτίες, γιὰ νὰ ἐπιλέξουμε νὰ κυττάξουμε μέσα μας, πίσω μας, γύρω μας καὶ νὰ ἐπανατοποθετηθοῦμε. Συνέχεια
