Καλὸ θὰ εἶναι, γιὰ ἀρχή, νὰ διαχωρίσουμε μέσα μας τὸ τὶ ἀκριβῶς ὀφείλουμε νὰ προστατεύσουμε καὶ τὶ ὄχι. Διότι, ἐπὶ τέλους μᾶς πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς αὐτὸ ποὺ χάνεται δὲν εἶναι κάτι περισσότερο ἢ λιγότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ πράγματι πρέπει νὰ χαθῇ.
Στὴν πραγματικότητα αὐτὸ ποὺ χρειαζόμεθα εἶναι νὰ …ξε-κλειδώσουμε τὶς ἔννοιες, γιὰ νὰ πατήσουμε ἐπὶ τέλους κάπου σταθερά, πρὸ κειμένου νὰ ἐπανεξετάσουμε τὰ πάντα σὲ ἄλλες βάσεις.
Οἱ ἀπαντήσεις φυσικὰ πάντα μέσα μας ἀναζητῶνται…

Συνέχεια →

Τὴν ἑπομένη φορὰ ποὺ θὰ μπῆς στὸν πειρασμὸ νὰ συγκρίνῇς τὴν ζωή σου μὲ τὴν ζωὴ κάποιου ἅλλου, σταμάτησε γιὰ ἕνα λεπτὸ καὶ θύμισε στὸν ἑαυτό σου ὅτι ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι μοναδικός, μὲ τὴν δική του πορεία, τὰ δικά του ἐφόδια, τὰ δικά του μαθήματα, τὸν δικό του σκοπό. Συνέχεια →

Ὅση κι ἐὰν εἶναι ἡ πεζότης μας καὶ ἡ ῤουτίνα μας, ἀξίζει πραγματικὰ τὸν κόπο νὰ βλέπουμε πάντα λίγο …ὑψηλότερα ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ τὸ ὕψος τῶν ματιῶν μας ἑστιάζει. Λίγο… Λίγο λίγο κάθε φορά…
Εἶναι μία τεχνικὴ ποὺ μπορεῖ νὰ μετατρέψῃ τὸν ὀνειροπόλο σὲ δημιουργὸ καὶ μαζύ του, στὴν διαρκῶς ἀνοδική του πορεία, νὰ συμπαρασύρῃ κι ἄλλους. Συνέχεια →

Ζοῦμε σὲ μίαν περίοδο πολὺ σκληρή, μὰ παραλλήλως πολὺ σημαντική.
Ζοῦμε τὶς κορυφώσεις τῶν συγκρούσεων τοῦ παραλόγου καὶ τοῦ λογικοῦ.
Ζοῦμε τὶς ἀναγκαίες ἐκεῖνες περιόδους προεργασίας ποὺ ὁδηγοῦν, ἐξ ἀνάγκης, σὲ κάτι πολὺ διαφορετικὸ καὶ μεγάλο.

Μποροῦμε νὰ δοῦμε τὶς σημερινὲς συνθῆκες ὡς παγίδα.
Μποροῦμε νὰ τὶς δοῦμε πάλι ὠς εὐκαιρίες γιὰ τοὺς ἀπατεῶνες.
Μποροῦμε ὅμως καὶ νὰ τὶς δοῦμε ὡς Ἱερές…. Συνέχεια →

Τὸ «κλειδί», γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸν μηχανισμὸ βάσει τοῦ ὁποίου αὐτό-ὑποτασσόμεθα σὲ μίαν πραγματικότητα ποὺ μᾶς πονᾶ, μᾶς αὐτοκαταστρέφει καί, φυσικά, δὲν μᾶς ἀρέσει, εἶναι τὸ πῶς ἐμεῖς (καὶ μόνον ἐμεῖς!!!) διαχειριζόμεθα τὸν τρόπο παραμονῆς μας σὲ καταστάσεις καὶ συνθῆκες τέτοιες, ποὺ ἀκόμη …ἀντέχουμε. Κι ἀντέχουμε διότι ἔτσι ἀκριβῶς μάθαμε, ἀδυνατῶντας νὰ ξεμάθουμε καὶ νὰ τὰ πιάσουμε ὅλα ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Συνέχεια →