Μὲ μιὰ φέτα ψωμὶ ἀλειμμένη ζάχαρη ξεκινοῦσε τὸ παιχνίδι μας…
Πίεζε ἡ Μάννα νὰ τὸ φᾶμε… κι ἐμεῖς γκρινιάζαμε… ὑπῆρχαν καὶ οἱ σοκολάτες…
τὸ σόι μου… καὶ δὲν εἴχαμε ποτέ…
Ὅταν ἀργότερα μεγαλώσαμε καὶ εἴχαμε τὴν δυνατότητα πήραμε πολλὲς σοκολάτες… Συνέχεια
Ἡ πληροφορία ἀπὸ τὸν φίλο Δημοσθένη Λαμπρινό…
Μὲ μία παλαιὰ ΦΟΡΤΝ ΦΑΛΚΟΝ τοῦ 1979, ἀφοῦ τὴν μετεσκεύασε σὲ ἅρμα μάχης-βιβλιοθήκη, περιπολεῖ στὴν πόλη του καί…
Ὁ σύγχρονος πόλεμος ἀπαιτεῖ ἄλλου εἴδους στρατηγικές.
Ἔξυπνες καὶ ἀποτελεσματικές.
Οὔτε εἶναι σκοπὸς τοῦ συγχρόνου «στρατιώτου – δολοφόνου», ἡ ἀφαίρεσις τῆς ζωῆς σου. Ἂν εἶσαι νεκρός, εἶσαι ἄχρηστος. Ἑπομένως σὲ θέλουν δυνατὸ καὶ παραγωγικό. Ἡ λειτουργία σου εἶναι τῆς ἐταιρικῆς λογικῆς coca cola, ποὺ σοῦ προσφέρει ἰκανοποιητικὸ διάλειμμα, ζεστὸ καφέ, χορταστικὸ σάντουιτς, δωρεὰν ἀναψυκτικό, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μένῃς στὸν χῶρο ἐργασίας καὶ νὰ νοιώθῃς βαθύτατα ὑποχρεωμένος γιὰ τὰ προσφερόμενα «ἀγαθά», ξεπληρώνοντάς τα μὲ τὴν μεγίστη παραγωγικότητά σου καὶ φυσικὰ ἐξαγορᾶς τῆς σιωπῆς σου. Ὅταν δὲ τὰ Χριστούγεννα καὶ τὸ Πάσχα σὲ καλοῦν οἰκογενειακῶς στὰ ἐταιρικὰ παιδικὰ party’s καὶ δίνουν καὶ ἔνα δωράκι στὸ παιδί σου, τότε εἶσαι τόσο ὑπόχρεος, ποὺ τὸ κεφάλι σου κοντεύει νὰ χωθῇ στὰ πόδια σου ἀπὸ τὴν βαθειὰ ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης. Συνέχεια
Οἱ παρελθοῦσες σχέσεις μὲ τὴν ἀγάπη, οἱ παιδικὲς μνῆμες, οἱ ἀνεκπλήρωτες προσδοκίες καὶ οἱ πεποιθήσεις βρίσκονται ὅλα συσκευασμένα στὴν γλῶσσα τοῦ παρόντος.
Ἑπομένως τὸ «σ΄ ἀγαπῶ» ἐπεκτείνεται στὰ ἐξῇς:
«Σ’ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ πατέρας μου τὴν μάννα μου πρὶν χωρίσουν.»
«Σ’ ἀγαπῶ ὄσο δὲν μὲ πλησιάζεις πολύ.
«Σ’ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ Ῥωμαῖος τὴν Ἰουλιέτα, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ μὴν μοῦ ζητήσῃς νᾶ πεθάνῳ γιὰ ἐσέναν.» Συνέχεια
Πέρα από την ολυμπιακών διαστάσεων κυβερνητική κωλοτούμπα-ακροβατικό (φράση του καθηγητή Aristides Hatzis), δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα ταπεινώθηκε. Το αντίθετο, η ελληνική κοινωνία πήρε μια μεγάλη ανάσα να συνεχίσει να στέκεται στα πόδια της. Υπό αυτή την έννοια, ναι, είναι εν δυνάμει ανάσα αξιοπρέπειας.
Εκείνο που ταπεινώθηκε, και δεν δικαιούται να σηκώνει κεφάλι και να κουνάει το δάκτυλο, είναι η αλητεία της ψευτομαγκιάς και του τσαμπουκά. Είναι η απάτη των προεκλογικών υποσχέσεων που έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους και τον έκανε να πιστεύει ότι ζούμε ημέρες κατοχής, άρα πόλεμος, άρα «νυν υπέρ πάντων αγών», άρα «ελευθερία ή θάνατος», άρα «Κούγκι».
Ντροπή σας χυδαίοι! Συνέχεια
Στὸ πατρικό μου μάθαμε τὸ ἐξῆς: «ΔΕΝ ἁπλώνουμε τὸ χέρι μας μακρύτερα ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ φθάνει».
Αὐτό, σὲ ἁπλᾶ ἑλληνικά, σημαίνει πὼς ΔΕΝ διαβιοῦμε μὲ πλαστὸ χρῆμα. Δῆλα δὴ μὲ δανεικά.
Ἔχουμε νά φᾶμε; Τρῶμε. Δὲν ἔχουμε, δὲν τρῶμε…
Αὐτὸ ὅμως συνέβη (καὶ συμβαίνει) στὸ πατρικό μου… Κι ἐδῶ συζητᾶμε γιὰ μίαν χώρα ὁλόκληρη, σὰν τὴν δική μας, ἀλλὰ καὶ κάθε ἄλλην χώρα στὸν πλανήτη.
Γιατί λοιπόν οἱ χῶρες ΔΕΝ εἶναι ἐλευθέρες; Συνέχεια
