Τὶ εἶναι μιά χαμένη εὐκαιρία;
Μιὰ λέξη ποὺ δὲν προφέρθηκε ποτέ…
Ἕνα χέρι ποὺ δὲν ἀπλώθηκε…
Μία χειρονομία ποὺ πῆγε νὰ γίνει ἀλλὰ τελικὰ δὲν ὁλοκληρώθηκε…
Τόσες στιγμὲς ποὺ ἀπὸ φόβο ἢ δειλία δὲν μεταστρέφουμε τὴν Μοίρα μας… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ἀνακάλυψε τὸν προδότη!!!
Ποιόν προδότη;
Χμμμ…
Ὑπάρχει ἄρα γέ προδότης; Καί τί θά μποροῦσε νά προδώσῃ;
Ἐμέναν; Ἐσέναν; Τήν Πατρίδα;
Ποιός θά μποροῦσε νά εἶναι σήμερα ἕνας προδότης;
Καί γιατί θά προδώση;
Ἀπορίες…
Ἐρωτήματα ποὺ μὲ ἀπασχολοῦν ἐδῶ καὶ χρόνια καὶ ποὺ ἀφοροῦν κυρίως στὴν δική μου θέσιν ἔναντι τῆς σημερινῆς μας πραγματικότητος.
Ὑπάρχουν πολλὰ ζητήματα γιὰ τὰ ὁποῖα θὰ μποροῦσα τώρα πιὰ νὰ θεωρήσω κάποιον προδότη, ἀλλὰ δὲν τολμῶ νὰ τὸ κάνω, διότι ὑπάρχουν ἤδη τόσες πολλὲς ὀπτικές, γιὰ τὸ τὶ σημαίνει Πατρίδα, ποὺ τελικῶς θὰ ἐμπλακῶ σὲ μίαν ἄνευ τέλους ἀναζήτησιν.
Κι ὅμως… Κάπου ἐδῶ γύρω, μέσα μου, μέσα σου, μέσα του ἐμφωλεύει ἕνας προδότης…
Ἕνας προδότης ἰκανὸς κι ἄξιος νὰ τινάξῃ τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὰ λιγοστὰ ποὺ ἀπέμειναν… στὸν ἀέρα!!! Συνέχεια
Νόησις ἤ συναίσθημα;
Πολλὲς φορὲς στὴν ζωή μου ἔχω πέσει θῦμα τῶν συναισθημάτων μου.
Αὐτὸ τὸ ἀντιλαμβάνομαι φυσικὰ …κατόπιν ἑορτῆς. Ὅταν δῆλα δή, μετὰ ἀπὸ κάποιο χρόνο, ἐπανατοποθετῶντας τὰ γεγονότα στὴν σειρά, πασχίζοντας νὰ διατηρήσω ἔξω ἀπὸ τὸ βλέμμα τῆς παρατηρήσεως τὸ ὅποιο μου συναίσθημα, ἀξιολογῶ ἐκ νέου τὰ ὅποια μου συμπεράσματα καὶ τὶς ἀποφάσεις μου, ἀλλὰ ὑπὸ τὸ πρίσμα πλέον τῆς λογικῆς.
Αὐτὸ φυσικὰ εἶναι πάντα ἀρκετὰ δύσκολο, ἰδίως ἐὰν τὰ ὅποια γεγονότα σχετίζονται μὲ πρόσωπα ποὺ μὲ δένουν κάποιες σχέσεις μαζύ τους. Συνέχεια
Ἀριστοτέλης (σχόλια)
Ὁ νοῦς, τελειοῦται μεταβαίνων ἐκ δυνάμεως εἰς ἐνέργειαν.
Ὅτι εἶναι δύναμις ἀποδείκνυται ἐκ τούτων, ὅτι οὖτε πάντοτε νοεῖ, οὖτε τὰ αὐτὰ νοεῖ πάντοτε, ἀλλὰ ἄλλοτε ἄλλα καὶ, ὅταν συνεχῶς νοῇ, ἀποκάμνει.
Οὕτως ὁ νοῦς οὐσίαν καὶ μορφήν ἔχει ταύτην, ὅτι δύναται νὰ περιλάβῃ πᾶσας τὰς ἄλλας μορφᾶς.
Καὶ ἄν μὴ διέμενε τοιαύτη δύναμις, ἀλλ᾿ εἶχεν ἰδίαν ὡρισμένην μορφήν, ἕν ἀποκλειστικὸν εἶδος, δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ μεταβαίνῃ ἐκ μίας εἰς ἄλλην ἐνέργειαν καὶ νὰ δέχηται πάντα τὰ εἴδη, διότι τὸ ἰδιαίτερον ἐκεῖνο εἶδος του θὰ ἠμπόδιζε καὶ θὰ ἀντέφραττε τὰ ἄλλα ὡς ἀλλότρια. Συνέχεια
Ἀναθεωρῶντας.
Πῶς μπορῶ νά ἀποτινάξω ὅλα αὐτά πού μέ βαραίνουν;
Πῶς μπορῶ νά δομήσω νέες συνθῆκες γιά πιό μεγάλη ἐλευθερία στήν σκέψιν καί στήν διαβίωσίν μου;
Πῶς μπορῶ νά κερδίσω ὅλα αὐτά πού μοῦ στεροῦν; Συνέχεια
Κι ἐσὺ θεωρεῖς πὼς οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀνάξιοι ἐλευθερίας…
Συχνὰ πυκνὰ ἀκούω διαβάζω φράσεις σὰν κι αὐτές:
«Ἕλληνες ξυπνᾶτε!!!»
«Ξυπνᾶτε πρόβατα!!!»
«Καναπεδάκηδες ἀφῆστε τοὺς καναπέδες σας!!!»
«Ἡ ἐπανάστασις τοῦ καναπέ!!!»
«Μά δέν βλέπεις πού ΚΑΝΕΙΣ δέν σηκώνεται;»
«Οἱ ἐπαναστάτες τοῦ πληκτρολογίου…»
Κι ἄλλα πολλά, παρομοίας λογικῆς καὶ …ἐκτιμήσεως.
Καὶ ΕΚΝΕΥΡΙΖΟΜΑΙ!!!! Συνέχεια