Τὸ τρίγωνον τῆς ζωῆς!

Προσοχὴ μεγάλη παρακαλῶ! 

Ἡ παρακάτω δημοσίευσις σώζει ζωές! 

Διαδόσατέ την! 

Μεγάλωσα μὲ τὴν πεποίθησι πὼς ὅταν συμβαίνῃ κάποιος σεισμός, ἐγὼ θὰ πρέπῃ νὰ χωθῶ κάτω ἀπὸ ἕνα τραπέζι ἢ κάτω ἀπὸ μίαν κάσα πόρτας. 

Μεγάλωσα δῆλα δὴ μὲ μίαν λανθασμένη ἀντίληψιν.

Ὅταν πρὸ μερικῶν ἐτῶν ἔλαβα τὴν πληροφορία τῶν τριγώνων ποὺ σώζουν, κυριολεκτικῶς ἔπεσα ἀπὸ τὰ σύννεφα!

Συνειδητοποίησα πὼς ἀπὸ τύχη (ἢ σύμπτωσιν) εἶχα γλυτώσῃ ἔως σήμερα κάποιο σοβαρὸ ἀτύχημα. Συνέχεια

Τὸ μῖσος.

Τὶς πρὸ ἄλλες ἔβγαλα βόλτα τὸν σκύλο μου.
Στὴν ἀλάνα ποὺ …συχνάζουμε, συνήθως συχνάζει καὶ κάποιος παλαιός μου γνώριμος, ἐπίσης μὲ τὸν δικό του σκύλο.
Τὸν συμπαθῶ, μὲ συμπαθεῖ… Πιάνουμε συχνὰ κουβέντες καὶ συζητᾶμε τὰ πάντα… Ἀπὸ τὴν πολιτικὴ τοῦ τόπου ἔως τὰ τῆς κοινωνίας μας. Συνέχεια

Οἱ σταθμοί.

Οἱ σταθμοὶ τῆς ζωῆς μας, δῆλα δὴ ἐκεῖνα τὰ σημεῖα ποὺ μᾶς ὠθοῦν στὸ νὰ ἀναθεωρήσουμε ἀκόμη κι …ὁλόκληρο τὴν ἔως τότε ζωή μας, εἶναι συνήθως στιγμὲς ἐντόνου βίας ἤ μεγάλου πόνου.
Μία ἀπώλεια ἤ μία ἀσθένεια μᾶς προκαλοῦν πολὺ μεγάλο πόνο. Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν αὐτὸς ὁ πόνος προέκυψε ἀπὸ δικό μας λάθος ἤ ἀπὸ λάθος ἄλλων, ἤ ἀκόμη κι ἀπὸ ἄλλους, ἐξωτερικοὺς παράγοντες. Σημασία ἔχει πὼς αὐτὲς ἀκριβῶς οἱ στιγμὲς εἶναι τὰ σημεῖα σταθμὸς τῆς ζωῆς μας καὶ ἀκριβῶς τότε μᾶς συμβαίνουν οἱ πολὺ μεγάλες ἀλλαγές. Συνέχεια

Ζωὴ σημαίνει συμμετοχή.

Δυστυχῶς πολλὲς φορὲς τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς μας χάνεται στὸν κόσμο τῆς δυσπιστίας. Φοβόμαστε τὴν ζωή, γι΄ αὐτὸ δεν ἀφήνουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ νοιώσει, νὰ αἰσθανθεῖ, νὰ τολμήσει, νὰ νοιαστεῖ….
Δὲν ἀφήνουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ ζήσει. Συνέχεια

Ἀριστοτέλης. Ἠθικὰ Νικομάχεια. Ἀγαθά.

Τὰ ἀγαθά εἶναι δύο εἰδῶν, καὶ τὸ μὲν ἕνα εἶδος εἶναι τὰ καθ’ ἑαυτά, τὸ δὲ ἄλλο εἶναι ὅσα ὑπάρχουν πρὸς χάριν τούτων.
Θὰ προσπαθήσωμεν νὰ διαχωρίσωμεν τὰ καθ’ ἑαυτὰ ἀπὸ τὰ χρήσιμα καὶ νὰ ἐξετάσωμεν ἄν ὑπάγονται εἰς μὶαν κατηγορίαν.
Ἠμποροῦμεν νά θεωρήσωμεν ὡς καθ’ ἑαυτά, παρά ὅσα καί ἐπιδιώκονται μεμονωμένα, καθώς π.χ. ἡ φρόνησις καί ἡ ὅρασις καί μερικαί ἠδοναί καί τιμαί; Διότι αὐτά, ἄν καὶ τὰ επιδιώκομεν καὶ πρὸς χάριν ἄλλου πράγματος, ὅμως ἠμποροῦμεν νὰ τὰ θεωρήσωμεν ὡς καθ’ ἑαυτὰ ἀγαθά. Συνέχεια

Τὸ Ὅλον.

Κάποιες στιγμές, ποὺ κυττῶ γύρω μου, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπογοητεύομαι ἀπὸ τὶς εἰκόνες.
Κι ὅμως… Δὲν θλίβομαι, παρὰ  χαμογελῶ…
Δὲν μοῦ ἀρέσουν οἱ εἰκόνες μου ἀλλὰ τώρα πιὰ τὶς θεωρῶ ἀναγκαῖες γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ καθαρθοῦμε… Συνέχεια