Σὲ μιὰ μελέτη, ποὺ ἔγινε σὲ 264 ζευγάρια, προέκυψε ὅτι γιὰ τὶς γυναῖκες, ἀλλὰ ὄχι γιὰ τοὺς ἄντρες, ἀπαραίτητος προϋπόθεσις γιὰ νὰ νοιώσουν ὅτι ἡ σχέσις τους πάει καλά, εἶναι τὸ νὰ ὑπάρχῃ καλὴ ἐπικοινωνία.
Για τὶς γυναῖκες οἰκειότητα καὶ βαθειὰ ἐπαφὴ εἶναι νὰ κουβεντιάζῃς γιὰ τὰ πράγματα καὶ ἰδιαίτερα νὰ συζητᾶς γιὰ τὴν ἴδια τὴν σχέση.
Ἀντίθετα οἱ ἄντρες γενικὰ δὲν τὸ καταλαβαίνουν αὐτὸ καὶ παραπονιούνται λέγοντας: θέλω νὰ κάνω τόσα πράγματα μαζύ της, ἀλλὰ ἐκείνη τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι κουβέντα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Τὰ …μέλη τοῦ (κάθε) σώματος.
Κάθε μέλος ἑνὸς σώματος εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖον καὶ σημαντικὸν καὶ σπουδαῖον.
Ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ μικρό μας δάκτυλο εἶναι τόσο σημαντικό…
Τόσο σπουδαῖο…
Τόσο ἀναγκαῖο…
Ὅμως ἐλάχιστα ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ἀξία του…
Αὐτὴν τὴν συνειδητοποιοῦμε μόνον ὅταν κάποιο δάκτυλο, ἤ κάποιο μέλος τοῦ σώματός μας, ἀπουσιάζει… Συνέχεια
Μία στιγμή, γιὰ νὰ γίνουμε θεοί…
Ἡ ἀνάγκη μας ἀφορᾶ πάντα σὲ ἁπλᾶ πράγματα…
Σὲ τόσο μικρά, ἀσήμαντα ἴσως, ἀλλὰ κατὰ βάσιν οὐσιώδη καὶ ἀπαραίτητα…
Ἕνα χαμόγελο, μία τρυφερὴ ματιά, ἕνα ἡλιοβασίλεμα, μία φιλικὴ κουβέντα, μία κλεφτὴ ματιὰ στὴν σελήνη ἤ ἀκόμη καὶ ἕνα ξημέρωμα ἀναμένοντας τὴν Ἀνατολή…
Τόσο ἁπλᾶ μὰ τόσο σπουδαῖα συνάμα αὐτὰ τὰ μικρά, τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν εὐτυχία του… Συνέχεια
Νὰ συνεχίζουμε τὸν δρόμο ἀκόμη καὶ ὅταν αὐτὸ θεωρεῖται ἀδύνατον.
Οἱ ἰσχυρὲς ψυχὲς ἔχουν σκοποὺς καὶ οἱ ἀδύναμες ἔχουν ἐπιθυμίες.
Τὸ θέμα εἶναι νὰ δεσμευθοῦμε νὰ προχωροῦμε ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα, ὅταν τὰ πάντα μέσα μας, μᾶς λέν: ὄχι, αὐτὸ δὲν μπορὼ νὰ τὸ κάνω…
Δὲν μπορῶ νὰ ἀνεβῶ σὲ αὐτὸ τὸ βουνό… Εἶμαι κουρασμένος… Συνέχεια
Ὕλη.
Εἶναι ἕν τῶν συστατικῶν τῆς Οὐσίας.
Τὸ ἕτερον συστατικὸν εἶναι τὸ εἶδος ἤ ἡ μορφή, ἥτις μετὰ τῆς ὕλης ἀποτελεῖ τὸ πραγματικὸν Ὄν.
Δὲν πρέπει ὅμως νὰ νοῶμεν τὴν αἰσθητὴν μόνον ὕλην, ἦν ἔχουσι τὰ αἰσθητά.
Διότι καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν διακρίνομεν ὕλην καὶ εἶδος· πχ. Αἱ ἔννοιαι καὶ αἱ προτάσεις εἶναι ἡ ὕλη τοῦ συλλογισμοῦ. Συνέχεια
Εἶναι σπουδαῖο τὸ νὰ ἔχω ἐμπιστοσύνη.
Καὶ εἶναι ἐπίσης ἀναγκαῖον.
Εἶναι μοναδικὸν αἴσθημα τὸ νὰ ξέρῃς πὼς αὐτὸς ποὺ εἶναι δίπλα σου εἶναι αὐτὸς ποὺ θὰ σοῦ κρατήσῃ τὸ χέρι στὰ δύσκολα, πὼς θὰ σὲ προστατεύσῃ μὲ τὴν ἀσπίδα του στὴν μάχη καὶ πὼς θὰ σὲ στηρίζῃ σὲ κάθε ἐπιλογή σου.
Ὅμως γιατί δέν ἔχουμε τήν ἐμπιστοσύνη τῶν γύρω μας; Γιατί συμβαίνει ὅλο καί μικρότερα τμήματα ἐμπιστοσύνης νά γευόμαστε; Συνέχεια