…κι ὄχι, δὲν αἰσθάνομαι βόιδι!!!

Ἐδῶ καὶ ἀρκετὲς ἡμέρες θέλω νὰ γράψω γιὰ μίαν εἰκόνα ποὺ εἶδα στὸ καρναβάλι τῶν Πατρῶν.
Ἡ εἰκόνα αὐτή, ποὺ τὴν βλέπουμε παντοῦ γύρω μας καὶ σὲ πολλὲς παραλλαγές, εἶναι πολὺ …λογικὴ γιὰ κάποιους…

Βλέπετε… Κάποιοι ἔχουν …«παρά-ξυπνήσει» καὶ ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι παραμένουμε στὴν …κοσμάρα τους…
Διότι, ὅπως ἔλεγε καὶ μία φίλη, πρὸ ἐτῶν, τότε μὲ τοὺς …«ἀγανακτισμένους», τὰ …ζῶα χρειάζονται μαντρί!!!
Δῆλα δὴ ἐμεῖς, τὰ …ζῶα, κατὰ τὴν φίλη (κι ὄχι μόνον) χρειαζόμεθα μαντρί… Συνέχεια →

Μὰ ἕνα θυμᾶμαι πάντα…

Νὰ ἀγαπῶ καὶ νὰ σέβομαι, κάτω ἀπὸ οἱεσδήποτε συνθῆκες, τὸν ἑαυτόν μου.
Πρῶτα κι ἐπάνω ἀπ΄ ὅλα ἐκτιμῶ αὐτὸ ποὺ ἔχω, ποὺ εἶμαι, ποὺ ἔγινα…
Τιμῶ τὸ ἐχθές μου καὶ τὸ ἀνασκαλεύω συχνά, διότι μέσα ἀπὸ ἐκεῖ πηγάζει ἡ ὁποία μου σοφία. Συνέχεια →

Κι ὅταν σοῦ κάνουν κάποιο δῶρο…

Νὰ τὸ δέχεσαι μὲ χαρά!
Τὰ δῶρα δίδονται μὲ ἀγάπη… ἀκόμη κι ἐὰν δὲν ἔχουν λάβει ὑπ΄  ὄψιν τους τὰ δικά μας θέλω καὶ τὶς προτιμήσεις.

Τὰ δῶρα δηλώνουν πὼς ὁ ἄλλος μᾶς σκέπτεται…
Καὶ δὲν θὰ εἶναι πάντα αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς θέλουμε, ἀλλὰ μᾶλλον, τ Συνέχεια →

Τὸ τηλεφώνημα.

Ένα βράδυ μου τηλεφώνησε ένας καλός μου φίλος.
Χάρηκα πολύ για το τηλεφώνημα του και το πρώτο πράγμα που με ρώτησε ήταν :”Τι κάνεις;”.
Δεν ξέρω για ποιο λόγο , του απάντησα :”Αισθάνομαι μοναξιά”
“Θέλεις να βρεθούμε και να τα πούμε;” μου είπε. Συνέχεια →

Ὅταν κάνω αὐτὸ ποὺ χρειάζομαι νὰ κάνω…

Ὅταν ἡ αὐτοεκτίμησις εἶναι χαμηλὴ οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ ἀποζημιωθοῦν ἀκολουθῶντας κάποια πρότυπα συμπεριφορᾶς ποὺ θὰ τοὺς δώσουν πλασματικὴ αὐτοεκτίμησι.
 Γεμίζουν τὸ κενό ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ἡ ἔλλειψις αὐταξίας μὲ σχέσεις ἐξαρτήσεως.
Οἱ σχέσεις ἐξαρτήσεως μποροῦν νὰ εἶναι μὲ ἄλλους ἀνθρώπους, μὲ τὴν δουλειά, μὲ τὸ φαγητό, μὲ τὸ ἀλκοόλ, μὲ τὰ ναρκωτικὰ καὶ μὲ διαφόρους τρόπους συμπεριφορᾶ. Συνέχεια →

Ἐὰν ἐμεῖς δὲν ἤμαστε ἤδη ἕτοιμοι…

Γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ θέλουμε, χρειαζόμεθα, ἀποζητοῦμε, οὐδὲν θὰ ἔλθουν νὰ μᾶς χαρίσουν οἱ ἄλλοι.
Αὐτὰ ποὺ πράγματι χρειαζόμεθα τὰ ἔχουμε μὲ τέτοιον τρόπο δομήσει καὶ προστατεύσει ἀπὸ ἀλλοιώσεις, μέσα μας, ποὺ θεωρητικῶς θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν περιχαρακωθεῖ ἀπόλυτα καὶ τελικῶς νὰ μὴ βάλονται ἀπὸ ἐξωτερικὲς πηγὲς κινδύνου.
Ἐὰν λοιπὸν πράγματι συμβαίνῃ κάτι τέτοιο, τότε ἐμεῖς εἴμαστε πανέτοιμοι γιὰ νὰ εὕροῦμε στὴν ζωή μας καὶ νὰ μετατρέψουμε σὲ πραγματικότητά μας ὅλα αὐτὰ ποὺ πιστεύουμε, λαχταροῦμε, ὀνειρευόμαστε. Συνέχεια →