Ὑπῆρχε κάποτε ἔνας ἄνθρωπός ποὺ περίμενε γιὰ ὁλόκληρη τὴν ζωή του νὰ γίνῃ εὐτυχισμένος.
Τὴν τελευταία φορὰ ποὺ εἴχαμε νέα του, ἀκόμη περίμενε…
Καθόταν στὴν αἴθουσα ἀναμονῆς καὶ περίμενε…. τὸ πράσινο φανάρι, τὸν μεγάλο ἔρωτα, τὶς καλλίτερες ἐποχές, Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ἡ ὀμορφιά.
Ὄμορφα πρόσωπα, σώματα, φορέματα… Σαγηνεύουν τὸ βλέμμα καὶ γιὰ κάποιους, πολλοὺς ἴσως, τὸ φυλακίζουν… Ὅπως καὶ τὴν σκέψιν τους… Πολλὲς φορὲς μάλιστα αὐτὲς οἱ εἰκόνες μετατρέπονται σὲ δεσμά, φυλακές… Ἀκόμη καὶ τάφους…
Αὐτὸ ποὺ βλέπουμε καὶ ποὺ δὲν ἔχει νὰ κάνῃ μὲ αὐτὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ βλέπουμε…
Διότι αὐτὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ βλέπουμε εἶναι αὐτὸ ποὺ τὸ πρόσωπο κρύβει… Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται νὰ μάθουμε εἶναι τὸ εἶδος, διότι αὐτὸ τὸ χαρακτηρίζει… Αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει καὶ μᾶς ἀφορᾷ εἶναι ἡ ποιότης ἤ ἡ κενότης… Συνέχεια
Εἶναι ἄδικο νὰ ἀνησυχῇς γιὰ πράγματα ποὺ …οὐδέποτε θὰ συμβοῦν!
Σήμερα βᾶλε ἔνα τέλος στὶς ψευδαισθήσεις ποὺ σὲ κάνουν νὰ ἀνησυχῃς γιὰ τὰ πάντα,
γιατί…
…εἶναι ἄδικο νὰ περνᾷς τὴν ζωή σου ἀνησυχώντας γιὰ πράγματα ποὺ δὲν πρόκειται νὰ συμβοῦν ποτέ… Συνέχεια
Εἶναι ὄμορφο νὰ ὀνειρεύεσαι ἕναν νέο κόσμο…
Κάθε στιγμή… Κάθε λεπτό…
Σὲ ἐξασκεῖ αὐτό… Σὲ κάνει νὰ μπορῇς τελικῶς νὰ ζήσῃς μέσα σὲ αὐτόν, πολὺ πρὶν καταφέρῃς νὰ τὸν κάνῃς πραγματικότητα.
Φαντάζεσαι τὶς λεπτομέρειές του, τὶς «γωνίες» του, τὶς «στρογγυλάδες» του, τὶς ἀμυχές του… Μαθαίνεις «νὰ ζῇς» ἐκεῖ καὶ νὰ ἀντιμετωπίζῃς τὰ προβλήματά του, πρὶν φθάσουν Συνέχεια
Ὁ …μαγνήτης τῆς συμφορᾶς.
Ἀνάμεσα σὲ δύο δρόμους διαλέγει τὸν χειρότερο καὶ ἔχει ἔνα ἐκπληκτικὸ ταλέντο νὰ μὴν χάνῃ ἀναποδιά.
Φεύγει γιὰ διακοπὲς καὶ δεν ὑπάρχει περίπτωσις νὰ μὴ πέσῃ θῦμα κλοπῆς ἢ κάποιας τοπικῆς ἰώσεως.
Κάθε ἑορτὴ καὶ σχόλη τὸν εὑρίσκει πικρόχολο, λὲς καὶ τὸ καλὸ τὸν προσβάλλει προσωπικά. Βάζει ὅλην του τὴν ἐνέργεια καὶ τὴν τέχνη γιὰ νὰ ἀποτύχῃ σὲ ὅ,τι κάνει καὶ φτιάχνει τὴν δυστυχία του μὲ τέτοιαν ἐμμονὴ καὶ μὲ τέτοιαν ἐπιτυχία, ποὺ προκαλεῖ θαυμασμό. Συνέχεια
Εἶναι μεγάλη ἀπειλή ἡ μοναξιά;
Ναί… Πάντα εἶναι μοναχικὸς ὁ δρόμος.
Ὅσους ἀνθρώπους κι ἐὰν ἔχουμε γύρω μας, ὅσο δυνατὲς κι ἐὰν εἶναι οἱ σχέσεις μας μαζύ τους, ὅσο κι ἐὰν μᾶς ἀγαποῦν ἤ τοὺς ἀγαποῦμε, ὁ δρόμος, ἡ δική μας πορεία, ἡ ἀτομική μας διαδρομὴ θὰ εἶναι ΠΑΝΤΑ μοναχική…
Εἶναι ὄμορφο νὰ ἔχῃς καλοὺς φίλους, ἀγαπημένο σύντροφο, τρυφερὴ οἰκογένεια…
Μὰ εἶναι πάντα ἡ μοναξιὰ μία πραγματικότης… Συνέχεια