Εἶναι δικαία… Ἐκεῖ ποὺ ὀφείλει νὰ εἶναι δικαία…
Ὅμως δίκαιον ἀπὸ δίκαιον διαφέρει…
Ἄλλην αἴσθησιν δικαίου ἔχουν οἱ ἐλέφαντες κι ἄλλην τὰ φίδια…
Ἄλλην οἱ λέαινες κι ἄλλην οἱ φάλαινες.
Ἄλλην τὰ πουλιὰ κι ἄλλην οἱ ἀχινοί…
Ὅμως τὸ κάθε εἶδος, τὸ κάθε μικρὸ ἤ μεγάλο θαῦμα τῆς Φύσεως, σκοτώνει γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ κι ὄχι γιὰ νὰ σκοτώσῃ…
Τὸ μόνον ὄν στὸν πλανήτη ποὺ σκοτώνει γιὰ νὰ σκοτώσῃ εἶναι ὁ φερόμενος ὡς ἄνθρωπος… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ἕνας ἄρρωστος ἄνθρωπος (;;;).
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν εἶχα ἕναν γείτονα …εἰσβολέα.
Αὐτὸς λοιπόν, μικρούλης τότε, μόλις στὰ δέκα του χρόνια, κάθε μεσημέρι, μόλις οἱ γονεῖς του ἐξάπλωναν νὰ ξεκουρασθοῦν, ἔφευγε ἀπὸ τὸ σπίτι τους καὶ εἰσέβαλε στὸ δικό μας. (Κι ἐμεῖς ξαπλωμένοι ἤμασταν καὶ δὲν τὸν ἀντελαμβανόμεθα.)
Συνήθως ἐχώνετο στὸ …ψυγεῖο μου, πρὸ κειμένου νὰ ἀνακαλύψῃ κάποιαν λιχουδιά.
Συνέχεια
Ὁ εὐσεβής πόθος ἤ ὁ διακαής πόθος;
Τὰ πάντα στὴν ζωή μας, γιὰ νὰ δεσμευτοῦμε νὰ τὰ κερδίσουμε ἤ νὰ τὰ κατακτήσουμε ἀπαιτοῦν ἐνέργεια. Ἀπαιτοῦν κάτι ποὺ θὰ τὰ κινητοποιήσῃ. Καί τί εἶναι αὐτό τό κάτι; Ποῦ θά τό βροῦμε;
Πάντα τὰ ἀποθέματα δυνάμεως μέσα μας ἦσαν… Συνέχεια
Πανικὸς στὴν Χαλκιδική! Πανικὸς καὶ στὴν κυβέρνησι!!!
Ποῦ πᾶμε ὡς ἔθνος;;; Γέρνουμε …μονόπαντα, χωρὶς τὸ ἕνα …ἄκρο!
Πανικὸς στὴ Β. Χαλκιδική.
Καὶ οἱ 14, αἱμοσταγεῖς δολοφόνοι, κυκλοφοροὺν πλέον …ἐλεύθεροι!
Οἱ καμπάνες στὰ χωριά, κτυποὺν πένθιμα. Συνέχεια
Τὸ κοστούμι καὶ τὸ πειρούνι*.
Επιστρέφοντας από την πόλη στο οικοσύστημα νιώθεις και καταλαβαίνεις ξεκάθαρα πόσο μάταιο και αταίριαστο σε ευφυές ον είναι όλο αυτό που κάνει ο άνθρωπος και έχει καταντήσει έτσι την ζωή του.
Στέκεσαι επιτέλους παραέξω, μεσημέρι με λιακάδα, ανάμεσα στο βουητό των μελισσών που επισκέπτονται τα κίτρινα ανθάκια της ξινίθρας και αναθυμάσαι το βουητό της πόλης, που δουλεύει με γρανάζια ανθρώπινα, μια μηχανή κυκλοφορίας του χρήματος είναι, τότε καταλαβαίνεις πόσο λάθος, πόσο ακαλαίσθητο και πόσο παρωχημένο είναι πια όλο αυτό το πράγμα που ρουφάει τις ζωές των ανθρώπων. Συνέχεια
Ἀποανάπτυξις ἤ Ἀναγέννησις;
Ὁδηγοῦσα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν Κηφισὸ μὲ κατεύθυνσιν πρὸς Κηφισιά. Εἶχε μεγάλην κίνησι καὶ χάζευα δεξιὰ κι ἀριστερὰ τὰ πάντα.
Πάσχιζα ἐναγωνίως νὰ δῶ κάποιο δένδρο, λίγη πρασινάδα, ἕναν θάμνο…
Μόλις τὰ ἀνεκάλυπτα χαμογελοῦσα… Ὅμως ἦταν γιὰ μίαν μόνον στιγμή…. Τόσο λίγο…
Σὲ μερικὰ σημεῖα τῆς λεωφόρου ἐγκαταλελειμμένα κτίρια, κυρίως βιομηχανικά, ἀλλὰ κι ἀποθῆκες καὶ ἐμπορικὰ καταστήματα.
Συνέχεια