Εἴμεθα πολὺ ἀπησχολημένοι μὲ τὸ νὰ καταπιανόμεθα μόνον μὲ τοὺς φόβους μας… ὄχι μὲ τὰ θέλω μας.
Εἴμεθα πολὺ ἀπησχολημένοι μὲ τὸ νὰ δίδουμε χῶρο στὰ «πρέπει» μας κι ὄχι σὲ αὐτὰ ποὺ πηγάζουν ἀπὸ μέσα μας.
Εἴμεθα πάρα πολὺ ἀπησχολημένοι μὲ τὸ νὰ χάνουμε τὸν χρόνο μας μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς κρατοῦν δεσμίους στὸ παρελθὸν κι ὄχι μὲ αὐτὰ ποὺ μποροῦν νὰ μᾶς δόσουν ὤθησι γιὰ τὸ μέλλον…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Τὸ ἱερὸν χρῶμα τῶν Ἑλλήνων!
ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ…
δι’ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνας εἶναι κατ’ ἐξοχὴν τὸ πορφυρόν. Συνέχεια
Ἡ ἐλευθερία, ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος καὶ ἡ εὐθύνη.
Ο ελεύθερος άνθρωπος
είναι συνήθως μόνος.
Αν η αγάπη είναι σκλαβιά,
τότε δεν είναι αγάπη.
Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει την αίσθηση
της ειρηνικής σιγουριάς μέσα του.
Ο ελεύθερος άνθρωπος αρνείται να παρασυρθεί
Οἱ καλόγεροι
Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς τό εἶχε ἀντιληφθεῖ ἀπό τότε. Πῶς φτάσαμε σιγά σιγά νά γίνῃ τό πνεῦμα, «ἄγιο πνεῦμα»
Εἴμαστ᾿ οἱ ἄνεργοι καὶ οἱ ἄχαροι,
καὶ τῆς ζωῆς εἴμαστ᾿ ἐμεῖς οἱ καταλαλητάδες,
γιὰ νὰ πατᾶμε καὶ νὰ σβήνουμε εἴμαστε
τὰ ὡραῖα καὶ τ᾿ ἀληθινά, τ᾿ ἄνθια καὶ τὶς λαμπάδες. Συνέχεια
Ζωὴ ὑπάρχει γιὰ αὐτοὺς ποὺ δίδουν νόημα στὴν ὕπαρξι.
Σχόλιο τῆς Φυλλίτσας γιὰ τὴν παραπάνω φωτογραφία ὁ τίτλος.
Ἐμέναν ὅμως κάτι μοῦ «ψιθύρισε» τὸ σχόλιον…
Ζωή; Τί σημαίνει ζωή; Ζοῦμε ἐμεῖς; Ἤ, γιὰ νὰ τὸ θέσω καλλίτερα, ζήσαμε κάποτε ἐμεῖς; Ἔχουμε πιθανότητες νά ζήσουμε; Πῶς; Πότε; Ὑπό ποῖα πρίσματα;
Ζωὴ οὐδέποτε ζήσαμε, ὅσο παραμένουμε μέσα σὲ ἐτοῦτα τὰ σώματα.
Βίο ναί. Ζωὴ ὄχι. Κάποιες στιγμές, τόσες δά, ἀλλὰ στιγμές… Ἀνίκανες νὰ χαρακτηρίσουν τὸ σύνολον.
Βαρειὰ τὰ φορτία. Κόπος.. Πόνος… Καὶ κάπου κάπου μία στάλα ἡδονῆς… Σταλίτσα…
Ἀποφθέγματα Ἀριστοτέλους
Οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τῷ εὖ, ἀλλ’ ἐν τῷ εὖ τό πολύ. (Δέν ἔχει σημασία ἡ ποσότητα, ἀλλά ἡ ποιότητα)
Ἡ πενία πολλῶν ἐστίν ἐνδεής, ἡ δ’ ἀπληστία πάντων. (Ἡ φτώχεια εἶναι ἔλλειψις πολλῶν πραγμάτων, ἡ δέ ἀπληστία ὅλων)
Οὐδείς φίλος ὧ πολλοί φίλοι. (Ὅποιος ἔχει πολλούς φίλους, δέν ἔχει κανέναν)
Τι ἐστίν ἐλπίς; Ἐγρηγορότος, ἐνύπνιον. (Τί εἶναι ἐλπίδα; Τό ὄνειρο ἑνός ξύπνιου)
Τό ἄρχειν, ἤδιστον. Συνέχεια