Ναί, ἡ καταστροφὴ ἐξαπλώνεται.
Ναί, διαβιοῦμε πλέον σὲ συνθῆκες ΣΟΚ, γιὰ νὰ μὴ μποροῦμε νὰ ἀντιδράσουμε ψύχραιμα, ὡς κοινωνίες. Ὁ τρόμος μᾶς ἔχει κυριεύσει!!!
Ναί, ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες ἡ θέασις τῆς ἐξαθλιώσεως εἶναι κάτι ποὺ ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ ποὺ ἤδη αἰσθανόμεθα καὶ πιστεύουμε πὼς ἰσχύει. Ἀφήσετε δὲ ποὺ μᾶς ἀκινητοποιεῖ ἀκόμη περισσότερο…
Συνέχεια
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε:
– Αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα; Ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.
– Όχι εγώ, είπε η αγελάδα, τέλειωσε το ωράριο μου.
– Όχι εγώ, είπε η πάπια, σήμερα έχω ημιαργία.
– Όχι εγώ, είπε το γουρούνι, έχω πάρει άδεια αιμοδοσίας.
– Όχι εγώ, είπε η χήνα, ψάχνω για δουλειά.
Ἡ λέξις, ὄχι τὸ γεγονός, μὲ παραπέμπει σὲ κάτι ἰδιαιτέρως ἀπαιτητικόν, τὸ ὁποῖον ἀξιώνει ἀπὸ τοὺς μαθητὲς καλλίτερες ἐπιδόσεις, καθῶς ἐπίσης καὶ ὑψηλότερον ἐπίπεδον τοῦ μέσου ὅρου.
Πρότυπον σημαίνει κάτι ποὺ εἶναι ὑπόδειγμα, μοντέλον, μήτρα, καλούπι καὶ μεταφορικῶς τέλειον. (Λεξικὸν Δημητράκου, σελὶς 1179, ἐκδόσεις Γιοβάννη, Ἀθῆναι 1969.)
Ὅταν λοιπὸν λέμε «Πρότυπον Σχολεῖον» θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφερόμαστε σὲ ἐκεῖνον τὸ σχολεῖον ποὺ λειτουργεῖ ὥς μήτρα, ὥς κάτι ποὺ ἀπὸ αὐτὸ θὰ πηγάσουν, πιθανόν, οἱ ἰδιοφυΐες καὶ οἱ ἐπιστήμονες μίας χώρας.
Τελικῶς τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε…
Μὰ οὐσιαστικῶς οὔτε ξέρουμε ποὺ πηγαίνουμε καὶ φυσικὰ οὐδέποτε φθάνουμε κάπου.
Τρέχουμε γιὰ νὰ τρέχουμε…
Διαβιοῦμε γιὰ νὰ διαβιοῦμε…
Ὑπάρχουμε γιὰ νὰ ὑπάρχουμε…
Κάποτε, ένας άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε έναν δρόμο και καθώς περνούσαν κάτω από ένα τεράστιο δέντρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε και τους τρεις στάχτη. Όμως, ο άνδρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο, και συνέχισε την πορεία του με τα δυο του ζώα!
Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός κι αυτοί ίδρωναν και διψούσαν. Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μία πανέμορφη μαρμάρινη πύλη που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι. Ο διαβάτης κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο και είχε μαζί του τον εξής διάλογο:
– Καλημέρα.
Ψᾶξε…
Ὁ καιρὸς κυλᾶ…
Τρέχει… Φεύγει… Καὶ μαζύ του κι ἐσύ…
Θυμήσου τὸ γιατὶ εἶσαι ἐδῶ… Θυμήσου… Εἶναι πλέον ἀνάγκη…
Ῥῶτα τὸν ἑαυτόν σου… Κύττα τον βαθειὰ μέσα στὰ μάτια καὶ ῥῶτα τον… Ξέρει…
