Τὸ πνεῦμα καὶ τὸ ἐγώ.

9 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Δύο μωρά είναι μέσα στη μήτρα της μάνας τους και συζητούν μεταξύ τους.
Για να τα ξεχωρίζουμε ας ονομάσουμε αυτά τα δίδυμα
Εγώ και Πνεύμα.
το Πνεύμα λέει στο Εγώ:
“Ξέρω ότι θα σου είναι αρκετά δύσκολο να το παραδεχθείς, αλλά ειλικρινά πιστεύω πως υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση.”
Το Εγώ απαντάει:
“Mην είσαι ανόητο. Κοίταξε γύρω σου! Αυτά που βλέπεις είναι τα μόνα που υπάρχουν. Γιατί πρέπει πάντοτε να σκέφτεσαι κάτι πέρα από αυτή την πραγματικότητα;
Αποδέξου τη μοίρα σου στη ζωή. Ηρέμησε και ξέχνα όλες αυτές τις ανοησίες για ζωή μετά τη γέννηση..”
Συνέχεια →

Εἶσαι αὐτός πού εἶσαι ἤ εἶσαι αὐτό πού κάνεις;

8 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον.
Ιδιότητα που εύλογα δημιουργεί την ανάγκη του ”ανήκειν” σε ένα κοινωνικό σύνολο, είτε αυτό λέγεται ποδοσφαιρική ομάδα, είτε θρησκεία, πολιτικό κόμμα κ.ο.κ.
Γεγονός που με την σειρά του, του δίνει την ευκαιρία να συναναστρέφεται συνήθως με άλλα άτομα με τα οποία μοιράζεται αντίστοιχο τρόπο σκέψης, αντίληψης, ιδεολογίας, κουλτούρας.
Η εργασία δεν θα μπορούσε φυσικά να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.
Το νόμισμα όμως έχει δύο όψεις…

Θα ήθελα λοιπόν να αναφερθώ σε μια (επιτρέψτε μου) «απάτη» με κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές προεκτάσεις.
Συνέχεια →

Ὁ ψαρὰς καὶ ἡ χαμένη εὐκαιρία.

7 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Ένας ψαράς κατεβαίνει κάθε νύχτα στην παραλία για να ρίξει τα δίχτυα του. Ξέρει πως όταν βγαίνει ο ήλιος έρχονται τα ψάρια στην παραλία για να φάνε αχιβάδες, γι΄ αυτό πάντα ρίχνει τα δίχτυα του πριν ξημερώσει.

Έχει ένα καλυβάκι στην παραλία και κατεβαίνει μες τη νύχτα με τα δίχτυα στον ώμο. Με τα πόδια γυμνά και τα δίχτυα μισοαπλωμένα, μπαίνει στη θάλασσα.

Αυτή τη νύχτα, για την οποία μας μιλάει η ιστορία, όπως πάει να μπει στο νερό, αισθάνεται το πόδι του να χτυπάει πάνω σε κάτι πολύ σκληρό στον πάτο της θάλασσας. Το πασπατεύει και βλέπει πως είναι πράγματι κάτι σκληρό, σαν πέτρες, τυλιγμένες σε μια σακούλα.

Εκνευρίζεται και μουρμουρίζει,

– Ποιος ηλίθιος πετάει τέτοια πράγματα στην παραλία και αμέσως διορθώνει, στη δική μου παραλία. Κι εγώ, έτσι απρόσεκτος που είμαι, κάθε φορά που θα μπαίνω στο νερό, θα σκοντάφτω πάνω στις πέτρες…

Συνέχεια →

Ὁ κάθε Ἄνθρωπος εἶναι ἕνας κόσμος.

6 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἕνας κόσμος καὶ αὐτὸ εἶναι ἐξαιρετικό.
Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει μιὰ ἱστορία καὶ ἐπίσης ἔχει καὶ τὴν ἱκανότητα νὰ μετατρέπῃ τὴν ἀπελπισία σὲ ἐλπίδα. Μπορεῖ νὰ σκουπίζῃ τὰ δάκρυα του καὶ νὰ ἀντικαθιστᾷ μὲ χαμόγελο.
Ὑπάρχουν δυὸ δυνάμεις, δυὸ κόσμοι, ὁ ἐσωτερικὸς καὶ ὁ ἐξωτερικός. Οἱ περισσότεροι προσπαθοῦν νὰ ἐλέγξουν τὸν ἐξωτερικὸ κόσμο. Πῶς ὅμως μπορεῖς νὰ ἐλέγξῃς τὴν καταιγίδα, τὴν πλημμύρα ἡ τὴν οἰκονομική κρίσι; Συνέχεια →

Ἡ Ἐλευθερία ἡττήθηκε. Ἐπόμενος στόχος …Γνῶσις!!!

5 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Γράφει η Κωνσταντίνα Λαψάτη

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκαν δύο γεγονότα:
το πρώτο αφορά 3 λέξεις που είδα σε ένα άρθρο στο διαδίκτυο
… “Η ΓΝΩΣΗ ΕΝΟΧΛΕΙ” …
και το δεύτερο, το γεγονός πως – πλην σπανίων περιπτώσεων μετρημένων στα μισά δάχτυλα του ενός χεριού αν ήμουν εξαδάκτυλη, που όμως δεν είμαι, άρα λιγότερα από 3 άτομα- δεν είδα ΚΑΝΕΝΑΝ και ΚΑΜΙΑ συγγραφέα από τους εκατοντάδες, μην πω χιλιάδες που έχουμε και φανώ “υπερπολιτισμική”, να ξεχνάει για λίγο την φήμη και την δόξα, το ταγκάρισμα και τις καρδούλες τον Σουλεϊμάν και το Καρατραγί και να ασχολείται με το θέμα έστω και σατιρικά, έστω και με ένα ιλαροτραγωδέστατο φεισμπουκικό status, έστω και με μία ισχνή, αδύναμη διαμαρτυρία.

Συνέχεια →

Τὸ τοῦβλο.

5 Ἰουνίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Ένα νεαρό και επιτυχημένο στέλεχος εταιρείας, οδηγούσε το νέο του αυτοκίνητο κάπως γρήγορα σε μία κακόφημη γειτονιά. Πρόσεχε μη τυχόν κανένα παιδάκι ξεπροβάλει απότομα ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.

Κάποια στιγμή πιστεύοντας πως είδε κάτι να κινείται επιβράδυνε, αντί όμως να εμφανισθεί κάποιο παιδάκι, ένα τούβλο χτύπησε με δύναμη την πλαϊνή πόρτα του αυτοκινήτου. Φρέναρε απότομα και κάνοντας όπισθεν κατευθύνθηκε στο σημείο από όπου το τούβλο είχε ριχτεί.