Ἡ λέξις, ὄχι τὸ γεγονός, μὲ παραπέμπει σὲ κάτι ἰδιαιτέρως ἀπαιτητικόν, τὸ ὁποῖον ἀξιώνει ἀπὸ τοὺς μαθητὲς καλλίτερες ἐπιδόσεις, καθῶς ἐπίσης καὶ ὑψηλότερον ἐπίπεδον τοῦ μέσου ὅρου.
Πρότυπον σημαίνει κάτι ποὺ εἶναι ὑπόδειγμα, μοντέλον, μήτρα, καλούπι καὶ μεταφορικῶς τέλειον. (Λεξικὸν Δημητράκου, σελὶς 1179, ἐκδόσεις Γιοβάννη, Ἀθῆναι 1969.)
Ὅταν λοιπὸν λέμε «Πρότυπον Σχολεῖον» θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφερόμαστε σὲ ἐκεῖνον τὸ σχολεῖον ποὺ λειτουργεῖ ὥς μήτρα, ὥς κάτι ποὺ ἀπὸ αὐτὸ θὰ πηγάσουν, πιθανόν, οἱ ἰδιοφυΐες καὶ οἱ ἐπιστήμονες μίας χώρας.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Τοὐλάχιστον τρέχα μὲ τὸ μυαλό.
Τελικῶς τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε…
Μὰ οὐσιαστικῶς οὔτε ξέρουμε ποὺ πηγαίνουμε καὶ φυσικὰ οὐδέποτε φθάνουμε κάπου.
Τρέχουμε γιὰ νὰ τρέχουμε…
Διαβιοῦμε γιὰ νὰ διαβιοῦμε…
Ὑπάρχουμε γιὰ νὰ ὑπάρχουμε…
Ὁ διαβάτης, τὸ ἄλογο κι ὁ σκύλος.
Κάποτε, ένας άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε έναν δρόμο και καθώς περνούσαν κάτω από ένα τεράστιο δέντρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε και τους τρεις στάχτη. Όμως, ο άνδρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο, και συνέχισε την πορεία του με τα δυο του ζώα!
Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός κι αυτοί ίδρωναν και διψούσαν. Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μία πανέμορφη μαρμάρινη πύλη που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι. Ο διαβάτης κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο και είχε μαζί του τον εξής διάλογο:
– Καλημέρα.
Ψᾶξε τὴν ζωὴ ποὺ χάνεις…
Ψᾶξε…
Ὁ καιρὸς κυλᾶ…
Τρέχει… Φεύγει… Καὶ μαζύ του κι ἐσύ…
Θυμήσου τὸ γιατὶ εἶσαι ἐδῶ… Θυμήσου… Εἶναι πλέον ἀνάγκη…
Ῥῶτα τὸν ἑαυτόν σου… Κύττα τον βαθειὰ μέσα στὰ μάτια καὶ ῥῶτα τον… Ξέρει…
Τὸ πνεῦμα καὶ τὸ ἐγώ.
Δύο μωρά είναι μέσα στη μήτρα της μάνας τους και συζητούν μεταξύ τους.
Για να τα ξεχωρίζουμε ας ονομάσουμε αυτά τα δίδυμα
Εγώ και Πνεύμα.
το Πνεύμα λέει στο Εγώ:
“Ξέρω ότι θα σου είναι αρκετά δύσκολο να το παραδεχθείς, αλλά ειλικρινά πιστεύω πως υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση.”
Το Εγώ απαντάει:
“Mην είσαι ανόητο. Κοίταξε γύρω σου! Αυτά που βλέπεις είναι τα μόνα που υπάρχουν. Γιατί πρέπει πάντοτε να σκέφτεσαι κάτι πέρα από αυτή την πραγματικότητα;
Αποδέξου τη μοίρα σου στη ζωή. Ηρέμησε και ξέχνα όλες αυτές τις ανοησίες για ζωή μετά τη γέννηση..”
Συνέχεια
Για να τα ξεχωρίζουμε ας ονομάσουμε αυτά τα δίδυμα
Εγώ και Πνεύμα.
το Πνεύμα λέει στο Εγώ:
“Ξέρω ότι θα σου είναι αρκετά δύσκολο να το παραδεχθείς, αλλά ειλικρινά πιστεύω πως υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση.”
Το Εγώ απαντάει:
“Mην είσαι ανόητο. Κοίταξε γύρω σου! Αυτά που βλέπεις είναι τα μόνα που υπάρχουν. Γιατί πρέπει πάντοτε να σκέφτεσαι κάτι πέρα από αυτή την πραγματικότητα;
Αποδέξου τη μοίρα σου στη ζωή. Ηρέμησε και ξέχνα όλες αυτές τις ανοησίες για ζωή μετά τη γέννηση..”
Συνέχεια
Εἶσαι αὐτός πού εἶσαι ἤ εἶσαι αὐτό πού κάνεις;
Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον.
Ιδιότητα που εύλογα δημιουργεί την ανάγκη του ”ανήκειν” σε ένα κοινωνικό σύνολο, είτε αυτό λέγεται ποδοσφαιρική ομάδα, είτε θρησκεία, πολιτικό κόμμα κ.ο.κ.
Γεγονός που με την σειρά του, του δίνει την ευκαιρία να συναναστρέφεται συνήθως με άλλα άτομα με τα οποία μοιράζεται αντίστοιχο τρόπο σκέψης, αντίληψης, ιδεολογίας, κουλτούρας.
Η εργασία δεν θα μπορούσε φυσικά να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.
Το νόμισμα όμως έχει δύο όψεις…
Θα ήθελα λοιπόν να αναφερθώ σε μια (επιτρέψτε μου) «απάτη» με κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές προεκτάσεις.
Συνέχεια