Τὸ σκοτάδι ὑπάρχει μόνο γιὰ νὰ ἀποτελεῖ τὸ φόντο τοῦ Φωτός.
Ὁ Ἥλιος ποὺ γεννᾶται καθημερινὰ μᾶς θυμίζει ὅτι στὶς ζοφερὲς ἡμέρες ποὺ διανύουμε, ἡ Ἐλπίδα τῆς Νέας Ἀρχῆς εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς δίνει Ἐνέργεια γιὰ νὰ ἀντεπεξέλθουμε στὶς δύσκολες καταστάσεις ποὺ καλούμαστε νὰ ἀντιμετωπίσουμε. Συνέχεια
Ὑπάρχουν δύο εἰδῶν ἀναμνήσεις:
Αὐτὲς ποὺ ἔχουμε ζήσει… Συνέχεια
Τί;
Ξαφνιαστήκατε ἀπό τόν τίτλο μου;
Κακῶς!
Πάρα μὰ πάρα πολὺ κακῶς!
Διότι αὐτὰ εἶναι τὰ ἑλληνικὰ ποὺ θὰ διδαχθοῦν τὰ παιδιά μας μέσα στὶς ἐπόμενες δεκαετίες!
Ναί, καλά, ἡσυχᾶστε γονεῖς…
Μέσα στὰ σχολεῖα ὅλα ἔχουν καλῶς!
Οἱ δάσκαλοι διδάσκουν τὰ παιδιά μας γλώσσα καὶ γραφή!
Τὰ διδάσκουν ἱστορία καὶ γεωγραφία! Συνέχεια
ἐν γάρ χερσί τέλος πολέμου, ἐπέων δ’ ἐνί βουλῆ
τῶ οὒ τι χρή μῦθον ὀφέλλειν, ἀλλά μάχεσθαι.
Στὰ χέρια σου εὑρίσκεται τὸ τέλος τοῦ πολέμου, τῶν δὲ λόγων στὴν συνέλευσι.
Γιὰ αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ὁμιλοῦμε πολύ, ἀλλὰ νὰ μαχόμεθα.
Ὅμηρος, Ἰλιάς (Ραψωδία Π, Στίχοι 630 – 631)
—– —– —– Συνέχεια
Εἰδήσεις τῆς συμφορᾶς! Τῆς καταστροφολογίας! Τοῦ ἀφανισμοῦ!
Ναί, ὅλα γύρω μας εἶναι ΣΚΑΤΑ! Ἔεεεε καί; Πῶς θὰ τὰ ἀλλάξουμε; Μοιρολατρώντας; Κλαίγοντας; Στρουθοκαμηλίζοντας;
Ἔχετε παρατηρήσει πώς ὅταν κάποιος μᾶς λέει Ὄχι, ἐμεῖς δέν τόν πιστεύουμε κι ἀποφασίζουμε ἤ νά τόν μεταπείσουμε ἤ νά κάνουμε αὐτό πού ἐμεῖς θέλουμε, πρό κειμένου νά τοῦ ἀποδείξουμε πώς τόν ἔχουμε ἐγγεγραμμένο στά παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων μας; (Διότι, πῶς νά τό κάνουμε; Ἐμεῖς ξέρουμε πάντα καλλίτερα….)