Ζητᾶμε Ἐλευθερία. Γνωρίζουμε τί ἀκριβῶς εἶναι αὐτό; Ἔχουμε συνειδητοποιήση ποιούς βαθμούς της μόνοι μας (ἀπολύτως οἰκειοθελῶς!!!) ἀπωλέσαμε; Συνέχεια →

Πόσο εὔκολο εἶναι, μετὰ ἀπὸ ἀπανωτὰ κτυπήματα, νὰ ἀπογοητευθοῦμε καὶ νὰ σταθοῦμε ἀκινητοποιημένοι…
Πόσο δύσκολο εἶναι, μετὰ ἀπὸ ἀπογοητεύσεις καὶ ἀποτυχίες, νὰ ξανασηκωθοῦμε…
Πόσο δυνατοὶ αἰσθανόμεθα ἐὰν τὰ καταφέρουμε νὰ ξεπεράσουμε κάθε μικρή, ἢ μεγάλη, δυσκολία καὶ νὰ σταθοῦμε στὰ πόδια μας ξανὰ καὶ ξανὰ καὶ ξανά… Ὅσες φορὲς χρειάζεται, τόσες κι ἄλλες τόσες…

Ὁ πλανήτης μας καὶ οἱ νόμοι του εἶναι σκληροί, ἀπάνθρωποι ἴσως, γιὰ τὰ δεδομένα τῆς ἀντιλήψεώς μας…
Ἐὰν διαβιούσαμε ἔξω, στοὺς κανόνες τῆς ζούγκλας, τότε θὰ γνωρίζαμε πρακτικῶς πὼς μόνον ἐὰν θὰ ἤμασταν ἕτοιμοι νὰ πολεμήσουμε γιὰ τὶς ζωές μας, θὰ εἴχαμε δικαίωμα σὲ αὐτές.
Τώρα, στὶς ἀπάνθρωπες τσιμεντουπόλεις μας, ἐν τελῶς πλασματικά, ἐλπίζουμε ἢ πιστεύουμε πὼς αὐτὰ δὲν ἰσχύουν, δίδοντας ἄλλες ἐρμηνεῖες στὰ γεγονότα καὶ παρατάσεις ἢ ἀναβολὲς στὶς ἀποφάσεις μας, μὲ ἀποτέλεσμα, κάποιες φορές, νὰ μὴν συνειδητοποιοῦμε πὼς ὅ,τι ἰσχύει ἔξω, ἰσχύει καὶ μέσα.
Τὰ κτυπήματα ποὺ δεχόμεθα ἐὰν μᾶς ἀκινητοποιοῦν, ἢ ἐὰν μᾶς κάνουν νὰ πιστεύουμε πὼς …«τελειώσαμε»,  εἶναι ἁπλῶς ἀφορμές, ἢ …πρόβα, γιὰ νὰ δοκιμάσουμε τὶς ἀντοχές μας καὶ τὶς δυνάμεις μας. Ἐὰν ἀδυνατοῦμε νὰ τὰ ξεπεράσουμε, θὰ μᾶς …κατασπαράξουν. Ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖ ἔξω…
Μόνον ποὺ ἐδῶ μέσα, στὸν …«πολιτισμό μας», θὰ μᾶς κατασπαράξουν πιὸ …«πεπολιτισμένα».

Ἡ μόνη μας διέξοδος, ἐλπὶς καὶ πιθανότης ἐπιβιώσεως προέρχεται ἀπὸ τὸ «μπορῶ».
Μπορῶ τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὰ …ἀδύνατα ἢ τὰ παράλογα!
Ἐὰν δὲν μπορῶ, τότε εὐλόγως θὰ καταλήξω στὴν …ἀποσύνθεσιν, ἐφ΄ ὅσον μόνον αὐτοὶ ποὺ εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ ζήσουν, θὰ ζήσουν.

Φιλονόη

εἰκόνα

Γιὰ ὅσες φορὲς ἀπαιτηθῇ.
Μίαν ἀνάσα, βαθειά, χαλαρωτική, ἀναζῳογονητική… Καὶ ξανὰ ἀπὸ τὴν ἀρχή. Συνέχεια →