Σεπτέμβριος…
Ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια αὐτὸς ὁ μῆνας ἤταν τὸ ξεκίνημα τῆς καινούργιας χρονιᾶς.
Μῆνας περισυλλογῆς ποὺ μᾶς δίνει τὴν εὐκαιρία νὰ κάνουμε μιὰ καινούργια ἀρχὴ καὶ νὰ σκεφτοῦμε ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔχουν ἀληθινὴ ἀξία. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Λεπταίνει διαρκῶς ἡ …κλωστὴ ποὺ μᾶς κρατᾶ δεσμῶτες!!!
Ἀπὸ μίαν τόσην δὰ λεπτούλα κλωστούλα διατηρεῖται ἀκόμη ἡ ἰσχὺς τῶν δεσμῶν μας.
Μίαν κλωστούλα ποὺ ἀδυνατοῦμε νὰ διακρίνουμε, ἀκόμη, διότι εἶναι καὶ …ἀόρατη, μὰ καὶ …ἀδαμάντινη, ἀλλά, κυρίως, εἶναι ἡ δική μας ἄρνησις ποὺ τῆς προσδίδει ἀκόμη τὴν ὁποιανδήποτε ἰσχύ!!! Εἶναι, ἐν ὀλίγοις, ἕνα (ἂς ποῦμε…!!!) κατάλοιπο τῶν προαιωνίων «προμηθειακῶν ἀδαμαντίνων (κυριολεκτικῶς!!!) δεσμῶν», ποὺ ἂν καὶ ἀδυνατούσαμε νὰ διακρίνουμε, ἐν τούτοις καὶ ὑπαρκτὰ ἦσαν καὶ τόσο ἰσχυρά, ποὺ οὔτε νὰ ἀνασάνουμε μᾶς ἐπέτρεπαν μά, τελικῶς, ὁ «φωτισμός» τους σιγά-σιγὰ τὰ ἀποσυνθέτει.
Ὅμως… Αὐτὸ τὸ «ὄμως», τὸ τόσο κραυγαλαῖο τώρα πιά, μᾶς ὑποχρεώνει, συνειδητῶς ἢ ἀδυνειδήτως, νὰ τὰ διακρίνουμε αὐτὰ τὰ δεσμά, νὰ τὰ σπάσουμε καὶ ἐπὶ τέλους νὰ ἀπελευθερωθοῦμε πλήρως. Συνέχεια
Ζωντανὸς ὀργανισμὸς σημαίνει …πολεμιστής!!!
Γιὰ νὰ ὑπεισέλθῃ μία μόλυνσις σὲ ἕναν ὀργανισμό, ποὺ θὰ τὸν ἀπειλήση σοβαρά, πρέπει νὰ συνυπάρξουν παραλλήλως πολλὲς συμπτώσεις καί, κυρίως, ὁ ἴδιος ὁ ὀργανισμὸς νὰ ἔχῃ ἀπωλέσῃ μεγάλους βαθμοὺς ἐκ τῶν ἀμυντικῶν του μηχανισμῶν.
Γιὰ νὰ ἐπεκταθῇ ἡ μόλυνσις τόσο, ὅσο νὰ σκοτώσῃ κάποιον ὀργανισμό, ἀρκεῖ μόνον ἡ περιορισμένη γραμμὴ ἀμύνης αὐτοῦ τοῦ ὀργανισμοῦ ἢ ἡ ἀναγκαία παρά-πληροφορία, ποὺ δημιουργεῖ στὸν ὀργανισμὸ ψευδαισθήσεις καλῆς λειτουργίας του. Συνέχεια
Ἀνακύκλωσις τοῦ παλαιοῦ;
Ἡ ἐποχή μας εἶναι πολὺ …περίεργη.
Ὅπου κι ἐὰν κυττάξουμε ἀποδόμησις, σαπίλα, βρωμιά, ἀποσύνθεσις, καταστροφή, ἀνακύκλωσις…
Ἀποδείξεις τοῦ τέλους αὐτοῦ ποὺ γνωρίζαμε ἔως πραγματικότητά μας, εἶναι αὐτὲς οἱ εἰκόνες. Συνέχεια
Ὑπάρχουν λοιπόν καλά νέα;
Ἐδῶ καὶ χρόνια κάνω πράξιν μία ἰδέα-στάσιν ζωῆς ποὺ μοῦ «χάρισε» ἕνας παπποῦς, πρὸ ἀρκετῶν ἐτῶν, στὴν Κρήτη.
Μεγάλος ἄνθρωπος. Πολὺ μεγάλος. Ἴσως νὰ εἶχε περάση καὶ τὸν αἰώνα στὰ χρόνια…
Κι ἐκεῖ, στὸ πουθενά, μέσα σὲ ἕνα μικρὸ χωραφάκι, κάπου ἔξω ἀπὸ τὰ Σφακιά, φύτευε μερικὰ δενδρίλια.
Ἀνόητη ἐγώ, μόλις εἶχα κλείση τὰ 18 μου χρόνια καὶ πίστευα πὼς γνώριζα τὰ πάντα γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Τὸν παρατηροῦσα γιὰ ὥρα… Μοῦ φαινόταν ἀστεῖο αὐτὸ ποὺ ἔκανε…
Στὸ τέλος δὲν ἄντεξα καὶ τὸν πλησίασα. Πολὺ εἰρωνικὰ τὸν ῥώτησα: «Γιατί τά φυτεύετε; Πιστεύετε πώς θά …προλάβετε νά τά δεῖτε νά γίνονται δένδρα;» Συνέχεια
Βήματα πρωταρχικὰ εἶναι οἱ …Ὁρισμοί!!!
Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς πάντα, μὰ πάντα, σὲ κάθε μεγάλη μάχη, ἐλάχιστοι (ἀναλογικῶς) ἤμασταν…
…μὰ ὡς φαίνεται, ἀρκετοὶ γιὰ νὰ ἀλλάξουμε τὰ εἰς βάρος μας δεδομένα…
Βέβαια ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς κάποτε ὁ ἐχθρὸς ἦταν ὁρατός, ἐνᾦ τώρα παραμένει ἀσαφὴς καί, σὲ ἕναν βαθμό, ἀόρατος… Ἀλλὰ ἐδῶ ἀκριβῶς εἶναι ποὺ θὰ ἀποδείξουμε ἐὰν δικαιούμεθα, ἢ ὄχι, δικαίωμα στὴν Ἐλευθερία.
Εἴμαστε ἱκανοί νά τόν διακρίνουμε; Ἐὰν ναί, πορευόμεθα σὲ καλὸν δρόμο…
…ἀλλὰ ἐὰν ὄχι, τότε μέ ποιόν θά …πολεμήσουμε; Συνέχεια