Τὸ ἀληθινὰ δικό μας χρέος…

Να ‘μαστε το λοιπόν. Καθόμαστε στο ίδιο καφενείο, σε χωριστά τραπέζια και ρουφάμε τον πικρό καφέ μας. Τα μάτια μας κοιτάζουν στον δρόμο που περνά από μπροστά μας και είναι αδειανός. Μερικοί τρελοί πάνε κι έρχονται μέσα σε μία νεκρική σιγή. Δεν υπάρχουν παιδιά τριγύρω μας, δεν υπάρχουν φωνές, δεν υπάρχει ζωή. Μόνο εσύ κι εγώ, κοιτάζουμε στο βάθος του δρόμου, με μάτια βουρκωμένα, που αναστενάζουν βουβά…

Ἡ χρεωκοπία τῆς σιωπῆς…

Συνεχίζουμε να παρακολουθούμε όλοι το σήριαλ “η διάσωση της Ελλάδας”. Νομίζω πως θα έρθει μια μέρα που θα συναγωνίζεται άνετα με κάτι αμερικανικά σήριαλ που βλέπει η μάνα μου από τότε που ήμουν παιδάκι και συνεχίζονται μέχρι σήμερα, με τους πρώτους κύριους πρωταγωνιστές να έχουν αποδημήσει ήδη εις Κύριον!

Συνέχεια

Ἡ προσωπική μου γνώμη γιὰ τὸν Σῶῤῥα τῆς E.N.D.

αὐτό εἶναι τό σκάφος πού ἐφοδίασε μέ ἐνέργεια;

Δὲν ἔχω νὰ πῶ κάτι καλὸ ἤ κακό. 

Δὲν ἔχω γνωρίσει τὸ πρόσωπο ἀπὸ κοντὰ καὶ τελικῶς δὲν θέλω νὰ τὸν γνωρίσω.
Θὰ δεκτῶ ὅλα ὅσα ἰσχυρίζεται ὥς ἀλήθεια, δίχως στὸ ἐλάχιστον νὰ προσπαθήσω νὰ τὸν ἀμφισβητήσω.
Ἔχω κατὰ καιροὺς ὑποστηρίξει τὴν προσπάθειά του ἤ τέλος πάντων ἔχω λάβει συμπαθούσα θέσιν.
Συνέχεια

Ὁ Ἔρως κι ὁ Χρόνος!

Ὑπάρχει κάτι ποὺ ὑπῆρξε Πρὶν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χρόνο …
Κάτι ποὺ ἐδημιούργησε τὸν Χρόνο…
Κάτι ποὺ μπορεῖ νὰ κυριαρχήσῃ στὸν Χρόνο …
Λέγεται … … Ἔρως … Συνέχεια

Δημόσιον Σχολεῖον!


Μετὰ ἀπὸ πολὺ ψάξιμο, αὐτὸ ποὺ κατάλαβα εἶναι ὅτι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος γιὰ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων σήμερα εἶναι οἱ πνευματικοὶ ἔμποροι ναρκωτικῶν.

Τί ἐννοῶ; Ὅση διαφορὰ ἔχει ὁ ἔμπορος τῆς ἡρωΐνης, ποὺ σοῦ καταστρέφει τὸ σῶμα ἢ πού, τὸ πολύ-πολύ, σὲ στέλνει στὸν τάφο, ἀπὸ τὸν ἔμπορο τῆς πνευματικῆς ἡρωΐνης τοῦ οἰκουμενισμοῦ πού, σταδιακῶς σὲ ναρκώνει καὶ παραδίδει τὴν ψυχή σου στὸ αἰώνιον πῦρ τῆς κολάσεως, ἄλλην τόση διαφορὰ ἐπικινδυνότητος παρουσιάζουν αὐτὸς ποὺ πουλᾶ πρέζα στὴν Ὁμόνοια, μὲ αὐτὸν τὸν πλανεμένο ποὺ πουλᾶ σκληρὰ πνευματικὰ ναρκωτικά.

Συνέχεια

Εἶναι μία πολύ καλή ἐπιχείρησις οἱ «ἐγκεφαλικῶς νεκροί»;

Ὅλο καὶ συχνότερα διαβάζω γιὰ παρ’ ὁλίγον δολοφονημένους, ποὺ κάτι συνέβῃ καὶ τελικῶς ξύπνησαν, ἀποφεύγοντας τὸν διαμελισμό. Ἀλήθεια, πόσοι ἄλλοι δέν τόν ἀπέφυγαν; Καί τελικῶς, ὅταν ἕνα κράτος, σάν τό δικό μας, καθιστᾶ τό σῶμα μας ἰδιοκτησία του, πόσα καί ποιά δικαιώματα μᾶς ἀπομένουν γιά νά διαχειριστοῦμε τά ὅποια μας δικαιώματα στήν διαβίωσιν;

Συνέχεια