«Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρός καί τά γεγονότα,
ζῶ ὁλοένα μέ τό ἐντονότερο συναίσθημα
πώς δέν εἴμαστε στήν Ἑλλάδα,
πώς αὐτό τό κατασκεύασμα
πού τόσο σπουδαῖοι καί ποικίλοι ἀπεικονίζουν καθημερινά,
δέν εἶναι ὁ τόπος μας,
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Κατὰ ΘΟΡΥΒΩΞ: ἡ γέννησις ἑνὸς ἔθνους-κράτους.
Ὁ φίλος ΘΟΡΥΒΩΞ γράφει πάλι μὲ τὸν δικό του, μοναδικό τρόπο. (Ἀπορῶ, πότε προλαβαίνει;)
Συμφωνῶ στὶς γενικές γραμμές τοῦ κειμένου καὶ θὰ συμπληρώσω πώς μόλις πρό μερικῶν ὡρῶν ἔκλεισα μίαν συζήτησι μὲ ἀνάλογο θέμα. Πιστεύω πώς ἔφθασε ἡ στιγμή νὰ ἀποφασίσουμε γιὰ τὸ ἐὰν θέλουμε νὰ εἴμαστε Ῥωμιοί ἢ Ἕλληνες. Προσωπικῶς ἐπιλέγω τὸ δεύτερο. Ἀλλὰ θὰ πρέπῃ καὶ αὐτοὶ ποὺ θὰ ἐπιλέξουν τὸ πρῶτο, σιγὰ σιγὰ νὰ ἀποχωροῦν. Μᾶς κούρασαν.
Τέλος, κατὰ τατσοπουλοβερέμιο λογική, ὅταν οἱ Ἀλβανοί ἔκτιζαν πόλεις, οἱ Συνέχεια
Καμίνης: ὁ νέος κωλοτούμπας!
Τὸ μάθαμε κι αὐτό: ὁ (ὑποψήφιος τότε) δήμαρχος Ἀθηναίων, ὁ πολύς κύριος Καμίνης, ὁ κύριος τοῦ: «περᾶστε κύριοι ΛΑΘΡΟ, νὰ μᾶς προτιμήσετε… Μὴ πᾶτε ἀλλοῦ!!! Ἀνοίγουμε τὰ σύνορα!! Στρώνουμε καὶ τὰ κόκκινα χαλιά…» Αὐτός λοιπόν ὁ «κύριος», ὁ ΛΑΘΡΟλάγνος, ἄλλαξε!!!
Ναὶ παρακαλῶ… Καὶ μὴν ἀκούσω κουβέντα! Σὲ λίγον καιρό, θὰ τὸν Συνέχεια
Ἐμπρός Ἕλληνες! Μόνοι μας θὰ στήσουμε τὴν Ἑλλάδα ξανά στὰ πόδια της!
Eίναι γνωστό ότι εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας έχουν μείνει άνεργοι.
Οικογένειες ολόκληρες με μικρά παιδιά, πολλοί εξ αυτών πολύτεκνοι, όπου δεν εργάζεται κανένας γονιός.
Δάνεια ληγμένα, σπίτια υπό κατάσχεση, εξώσεις από απλήρωτα ενοίκια, κομμένα ρεύματα, νερά, κοινόχρηστα.
Ακόμα και πείνα.
Γεματα τα ψυχιατρία. Αγωνας δρομου να προληφθουν οι αυτοκτονιες!
Τέχνη ἢ πορνό;
Κυνόδοντας: Τὸ λουλούδι τῆς παρακμῆς.
Γράφει ὁ Στέφανος Ληναῖος. Καὶ ξέρει τὶ γράφει. Ἁπλῶς εἶναι τόσο βαθὺ τὸ χάσμα ποὺ χωρίζει τὴν τέχνη ἀπὸ τὴν «τέχνη» ποὺ κανονικά δὲν χρειάζεται νὰ ἀποροῦμε!
Ἀναζητοῦμε μὲ ἀγωνία τὸν πᾶτο τοῦ βαρελιοῦ… Δὲν γίνεται νὰ εἶναι ἄπατο… Κάποιαν στιγμὴ θὰ πάψῃ ἡ κατρακύλα… Κάποιαν στιγμὴ θὰ τὸν πιάσουμε τὸν πᾶτο. Ἔτσι, γιὰ Συνέχεια
Ὁ διολου τυχαῖος θάνατος ἑνός ἀναρχικοῦ.
Ἄχ Ἑλλάδα σ΄ἀγαπῶ
καί βαθειά σ’ ευχαριστῶ
γιατί μ΄ ἔμαθες νά ξέρω
ν΄ ἀνασαίνω ὅπου βρεθῶ,
νά πεθαίνω ὅπου πατῶ
καί νά μή σέ ὑποφέρω. Συνέχεια