Ὅταν ἐδιάβασα, τὸ παρακάτω κείμενον, ἀνεστατώθην.
Οὔτε λίγο οὔτε πολύ, μοῦ ὑπενθύμισε μίαν συζήτησι ποὺ εἶχα πρὸ ἡμερῶν μὲ τὴν φίλη Ἑλένη, ἀκριβῶς γιὰ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἡ Ἑλένη ὑπεστήριζε πὼς «ἐφ΄ ὅσον συμφωνοῦν οἱ πολλοί…» τότε ἔτσι εἶναι.
Τὸ σὲ ποιὸ σημεῖον συμφωνοῦν οἱ πολλοί, τὸ γιατὶ συμφωνοῦν, τὸ πῶς κατέληξαν στὸ νὰ συμφωνήσουν, εἶναι μία πολὺ δύσκολη συζήτησις, γιὰ τὴν ὁποίαν, ἐφ΄ ὅσον ὑπεισέρχονται οἱ θέσεις τῶν πολλῶν, μᾶλλον φαίνεται ἀδύνατον τὸ νὰ κερδίσῃ κάποιος, μὲ διάφορον γνώμη, στὸν ὅποιον διάλογο.
Καὶ ξανὰ ἐρωτῶ, περισσότερο τὸν ἑαυτόν μου, παρὰ τοὺς γύρω μου…
Ὑπάρχει ἡ γνώμη τῶν πολλῶν; Ὑπάρχει αὐτό πού ἐμάθαμε ὥς κοινή λογική;
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Ψᾶξε τὴν ζωὴ ποὺ χάνεις…
Ψᾶξε…
Ὁ καιρὸς κυλᾶ…
Τρέχει… Φεύγει… Καὶ μαζύ του κι ἐσύ…
Θυμήσου τὸ γιατὶ εἶσαι ἐδῶ… Θυμήσου… Εἶναι πλέον ἀνάγκη…
Ῥῶτα τὸν ἑαυτόν σου… Κύττα τον βαθειὰ μέσα στὰ μάτια καὶ ῥῶτα τον… Ξέρει…
Εἶσαι αὐτός πού εἶσαι ἤ εἶσαι αὐτό πού κάνεις;
Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον.
Ιδιότητα που εύλογα δημιουργεί την ανάγκη του ”ανήκειν” σε ένα κοινωνικό σύνολο, είτε αυτό λέγεται ποδοσφαιρική ομάδα, είτε θρησκεία, πολιτικό κόμμα κ.ο.κ.
Γεγονός που με την σειρά του, του δίνει την ευκαιρία να συναναστρέφεται συνήθως με άλλα άτομα με τα οποία μοιράζεται αντίστοιχο τρόπο σκέψης, αντίληψης, ιδεολογίας, κουλτούρας.
Η εργασία δεν θα μπορούσε φυσικά να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.
Το νόμισμα όμως έχει δύο όψεις…
Θα ήθελα λοιπόν να αναφερθώ σε μια (επιτρέψτε μου) «απάτη» με κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές προεκτάσεις.
Συνέχεια
Ἔθνος Ἐνοικιαστῶν.
Και τώρα τι κάνουμε; Τίποτε. Έχουμε παγώσει όλοι και παρακολουθούμε όλα να γκρεμίζονται τριγύρω μας. Ισοπεδωμένα όνειρα, πρώην υψηλοί στόχοι και το κεραμίδι που είχαμε βάλει πάνω από το κεφάλι μας έχει αρχίσει την κάθοδο και αργά ή γρήγορα θα μας συνθλίψει. Δεν υπάρχουν οικονομικές αναλύσεις, ούτε πολιτικές διεξόδου. Πάνε αυτές οι μέρες. Έφυγαν ανεπιστρεπτί. Όσο για κείνα τα χρόνια που τα βάλαμε ενέχυρο σε μία χώρα, που από πείσμα πιστέψαμε, δεν αγοράζονται πλέον ούτε για μία τρύπια δεκάρα.
Όλοι ξέρουμε ποιοι φταίνε αλλά πια δεν έχουμε τα κουράγια να τους στήσουμε στον τοίχο διότι ακόμη και ο τοίχος των εκτελέσεων των εκτελεστών μας, δόθηκε αντιπαροχή. Μας τον πήραν και αυτόν για να μην έχουμε ούτε καν την ελπίδα της τελικής δικαίωσης. Να πούμε ότι χάσαμε αλλά κάποιοι θα πληρώσουν την πληρωμένη ήττα μας.
Συνέχεια
Οἱ ἰδιοκτησίες.
Ἔβλεπα λοιπὸν ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ταινιάκια ποὺ καταγγέλλουν τὰ πολιτικὰ λαμόγια γιὰ τὶς περιουσίες ποὺ ἔχουν δημιουργήσει. Μάλιστα, ἐὰν ἐξαιρέσουμε ἐλαχίστους, ἀπὸ αὐτούς, στοὺς ὁποίους ἀνεφέρετο τὸ ταινιάκι, καὶ οἱ ὁποῖοι τὰ εὑρῆκαν ἀπὸ τὸν μπαμπᾶ, ὅλοι οἱ ἄλλοι ξεβράκωτοι εἰσῆλθαν στὴν πολιτική.
Σήμερα λοιπὸν ὅλα αὐτὰ τὰ σούργελα ἔχουν τεράστιες περιουσίες, μᾶς κουνοῦν τὸ δάκτυλο κατηγορῶντας μας γιὰ τὴν κατάντια τῆς χώρας καὶ τρίβουν τὶς γεμάτες σαπίλα κοιλιές τους περιχαρεῖς, διότι μέσα σὲ ὅλα τὰ ἄλλα μᾶς σώζουν κι ἀπὸ ἐπάνω.
Μία φορὰ κι ἕναν καιρὸ ἦταν μία χώρα σοφῶν καὶ ἡρώων.
«Μια φορά και έναν καιρό, ήταν μία χώρα εύφορη και ηλιόλουστη, στην οποία κατοικούσαν σοφοί, ευφυείς και ήρωες.
Οι σοφοί «γέννησαν» τις επιστήμες, οι ευφυείς την τεχνολογία και οι ήρωες έδωσαν το αληθινό νόημα στις λέξεις στρατηγική, θάρρος και αυτοθυσία!
Οι επιστήμες και η τεχνολογία χαρίστηκαν απλόχερα σε όλους τους λαούς.
Οι ήρωες απώθησαν πολυπληθέστερους ζηλόφθονους βάρβαρους που επιτέθηκαν στην ηλιόλουστη χώρα αλλά και στις χώρες κάποιων που παρίσταναν τους «συμμάχους» της.