Νόμος Δημουλᾶ.
Ἔχετε πάρει χαμπάρι ὅτι, λίγες μέρες μετά νά ᾿ταν, μὲ τὸν ὀργουελικὸ τρομονόμο «ἐγκλήματος σκέψεως» ποὺ μᾶς ἑτοιμάζουν, ἡ Κικὴ Δημουλᾶ θὰ ἦταν φυλακή, καὶ μὲ στέρησι πολιτικῶν δικαιωμάτων; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Ἡ σκιά.
Σε ένα απόμακρο ορεινό χωριό, πέθανε ο αρχηγός του χωριού και η αρχηγία πέρασε στο γιο του. Ως τότε, οι άνθρωποι είχαν ζήσει πολλά χρόνια κάτω από τον έλεγχο μιας πελώριας σκιάς πάνω από το χωριό. Όποτε επιχειρούσε κάποιος να ελευθερωθεί, αυτή η μεγάλη σκιά εμφανιζόταν με βροντερή φωνή που αντηχούσε σε όλο το βουνό. Οι χωρικοί πάντοτε υποχωρούσαν στη θέα αυτής της σκοτεινής εικόνας.
Ο νεαρός, που ήταν τώρα αρχηγός, συνειδητοποίησε ότι είχε έρθει η ώρα να αντιμετωπίσει αυτό το τέρας. Βγήκε έξω με μια ομάδα χωρικών και, μόλις εμφανίστηκαν στην άκρη του χωριού, παρουσιάστηκε η τεράστια σκιά. Αυτοί οπισθοχώρησαν τρομαγμένοι.
Ἔτσι γεννιέσαι Ἕλληνας.
Μου πήρες την ελπίδα, σε ευχαριστώ, γιατί ταυτόχρονα μού πήρες και τον φόβο. Καταπάτησες τα όρια της προσωπικής μου πατρίδας, σε ευχαριστώ, γιατί ταυτόχρονα έσπασες τις αλυσίδες που κρατούσαν στο μπουντρούμι της Κοινωνικής Ηθικής την Ελευθερία μου, ανόητε Κρατούντα. Ήρθε η ώρα να σε ευχαριστήσω που μου τα στέρησες όλα και κατανόησα μετά από πολλά χρόνια τα λόγια του Έλληνα Καζαντζάκη.
Έχοντας την Ελπίδα ότι ό,τι έχεις θα ανδρωθεί και αν δεν έχεις θα το αποκτήσεις, γεννιέται Συνέχεια
Ἐσεῖς κτίζετε γέφυρες ἤ φράκτες;
Μια φορά κι έναν καιρό, μάλωσαν δύο αδέλφια που ζούσαν σε γειτονικές φάρμες. Ήταν το πρώτο σοβαρό ρήγμα στη σχέση τους. Για 40 χρόνια, εργάζονταν μαζί ως γεωργοί, μοιράζονταν χωρίς κανένα πρόβλημα τα γεωργικά μηχανήματα, και συνεργάζονταν αρμονικά για την εμπορία των προϊόντων τους.
Όμως, η μακρά συνεργασία τους διεκόπη απότομα. Η διένεξη ξεκίνησε από μια μικρή παρεξήγηση, εξελίχθηκε σε μια σημαντική διαφορά, και τελικά κατέληξε σε ανταλλαγή πικρών φράσεων.
Ένα πρωί κάποιος χτύπησε την πόρτα του μεγαλύτερου αδελφού. Εκείνος άνοιξε και αντίκρυσε έναν άνθρωπο με την εργαλειοθήκη ενός ξυλουργού.
– Ψάχνω για δουλειά λίγων ημερών, είπε. Ίσως έχετε ανάγκη για κάποιες μικροεργασίες και θα μπορούσα να σας φανώ χρήσιμος.
Διαθήκη.
Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Δεν θα έχουμε την μίζερη συνήθεια των θνητών να μπούμε σε ξύλινο φέρετρο. Την τελευταία στιγμή θα έχουμε την ευλογία να αναπνεύσουμε τον αέρα που φέρνουν τα δέντρα της χώρας στα πνευμόνια μας. Θα πατάμε την ώρα εκείνη στο χώμα που μάθαμε να σηκωνόμαστε και εκεί θα πέσουμε… όρθιοι. Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Αυτοί που έζησαν με το καρδιοχτύπι της ψυχή τους και όχι με την λιποψυχία της καρδιά τους δεν έχουν την ευλογία να τους ανάβουν κερί. Δεν είχαν την κατάρα άλλωστε να χωρέσουν σε αριθμούς φορολογικού μητρώου αλλά ούτε και την ευκολία να αποδεχθούν την παράδοση και την οπισθοχώρηση όταν τα κύματα των «εθνικών» βαρβάρων κατέβαιναν κατασπαράζοντας τα Ιερά μας.
Ἡ διαφορὰ μεταξὺ δημιουργοῦ καὶ χειριστοῦ.
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἐπαρουσίασα ἕναν θαυμάσιο Ἕλληνα, τὸν Μιχάλη Καλογεράκη, ποὺ κατάφερε καὶ καταφέρνει νὰ ἔχῃ ἐνεργειακὴ αὐτάρκεια. Τὸν ἐθαυμάσαμε, τὸν ζητω-κραυγάσαμε καὶ τὸν …ζηλεύσαμε.
Κι ὅλο αὐτὸ διότι ὁ Μιχάλης εἶναι δημιουργός, ὄχι χειριστής, μηχανῶν ποὺ προσδίδουν ἀπόλυτο αὐτάρκεια στὸν ἴδιον καὶ στὴν οἰκογένειά του.