Ἔγραφα στὶς 7 Ἰανουαρίου 2017:
Ἀπατεῶνες ὑπάρχουν πολλοὶ στὴν Ἑλλάδα. Ἔνας ἐπάνω ἕνας κάτω δὲν κάνει πλέον, κάποιανδιαφορά.
Ὅταν -ὅμως- ἕνας κατ’ ἐξακολούθησιν δημοσιογραφικὸς ἀπατεών, συνεπικουρούμενος ἀπὸ πολιτικὲς γκόμενες μὲ γόβα στιλέτο καὶ ἀέρα κομματικῆς καραβίδας (…) στηλιτεύῃ χωρὶς οὐσιαστικὰ στοιχεῖα, ἀερολογώντας περὶ ἐγκληματικῶν (πάλι) ὀργανώσεων, ἕναν πολιτικό(;) σχηματισμὸ καὶ ἀπειλεῖ τὸ ἐν πολλοῖς ἀδαὲς τηλεθῦμα/κοινὸ καὶ συνήθη ὕποπτον φοροδότη, μὲ κατασχέσεις καὶ φορολογικὲς τιμωρίες…
Ὅταν ἐπικαλεῖται τὴν δικαιοσύνη (sic) καὶ ζητᾶ ἐπιτακτικὰ τὴν ἄμεση παρέμβασή της…
Ὅταν -ἐντελῶς μπουρδολογικά- προσπαθῇ νὰ συνδέσῃ τὴν ἐν λόγῳ ὀργάνωση μὲ φόνο…
Συνέχεια
Πριν μερικά χρόνια, όταν χαρακτήριζα την οργάνωση Σώρρα ως «εγκληματική», οι περισσότεροι δεν με πίστευαν. Συμφωνούσαν στο γραφικό του πράγματος και στην «χαζόμάρα» του νεοέλληνος που σε καιρό κρίσεως περιμένει να πέσει το «μάννα» εξ ουρανού.
Ἔφαγε, μὲ τὴν παρέα του… Ἔφαγε… ξανα-ἔφαγε…
Τόσες ἡμέρες μετὰ τὴν παραίτηση Κουκούτση καὶ οἱ ἐφημερίδες, μαζὺ καὶ τὰ κανάλια…