Ἀναφέρομαι στὶς ἐπιθέσεις κατὰ τῶν οἰκιῶν γνωστῶν δημοσιοκάφρων μὲ γκαζάκια.
Οὐδόλως τυχαῖον φυσικὰ τὸ σχεδὸν ταὐτόσημον τῆς ὥρας.
Μόνον ποὺ μὲ προβληματίζει τὸ πόσο ἄσχετον τῶν ἡμερῶν εἶναι αὐτὸ τὸ συμβάν.
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν διεκόπῃ ὁ φόρος πολυτελείας, διότι δὲν κάνει τὰ δικά τους παιδιὰ νὰ ἐπιβαρύνονται, μὲ τόσον ἱδρώτα ποὺ χύνουν, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς ἀποκοιμίζουν.
Τώρα τὰ γκαζάκια…
Ἐὰν ἦταν μία ἁπλῇ προειδοποίησις, οἱ δράστες θὰ βροῦν τὸν τρόπο, καὶ τὴν κατάλληλον στιγμή, γιὰ νὰ ἐπανέλθουν, διότι τὰ δημοσιοκαφράκια δὲν πρόκειται νὰ θορυβηθοῦν ἀπὸ τέτοιου εἴδους προειδοποιήσεις. Σιγά… Παιδιὰ τοῦ συστήματος εἶναι… Θὰ τὰ προστατεύσῃ τὸ σύστημαγιὰ ὅσο τὰ χρειάζεται…
Ὅμως…
Ὅμως ὑπάρχει ἀκόμη μία πιθανότης…. Ἀκραῖα μέν, ἀλλὰ ὑπαρκτή.
Οἱ πολιτικοὶ καὶ οἱ δημοσιοκάφροι ἔχουν δικαίωμα στὴν ἀσφάλεια ὑψηλῶν προσώπων, ἐὰν ἀποδείξουν πὼς κινδυνεύουν. Ἐτοῦτοι λοιπόν, κατὰ τὰ ἐπίσημα φαινόμενα, κινδυνεύουν.
Συνεπῶς;
Συνέχεια →