Βρέχει, βρέχει δυνατά…
Κεραυνοί, ἀστραπές, νερά… Τῆς καταστροφῆς συμβαίνει γύρω μας… Ἰδίως αὐτὴν τὴν ὥρα, ποὺ σᾶς γράφω, δύο ποτάμια ἔχουν σχηματισθεῖ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μου… Δύο, τὸ ἕνα μεγάλο, στὸν κεντρικὸ δρόμο, καὶ τὸ ἄλλο μικρότερο, στὸν παράδρομο…
Διαφορετικῆς ῥοῆς καὶ διαφορετικῆς ὁρμῆς… Χαοτικὲς καταστάσεις… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα
Τὸ ἐπίπεδον τῆς ἀσκουμένης κριτικῆς εἶναι ἄθλιον.
ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΗΣ ΑΣΚΟΥΜΕΝΗΣ κριτικῆς στὸν τόπο εἶναι ἄθλιο. Εἴτε πρόκειται γιὰ κριτικὴ περὶ τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων εἴτε γιὰ ἀξιολογία τῶν πνευματικῶν ζητημάτων, οἱ ἐκφερόμενες κρίσεις στεροῦνται κύρους καὶ ἀντικειμενικότητας.
Διαβάζοντας τὸν ἡμερήσιο τύπο (ἠλεκτρονικὸ καὶ ἔντυπο) ἢ ἀκούγοντας τὰ δελτία εἰδήσεων πιστοποιεῖς εὔκολα (ἐφόσον διαθέτεις κριτήριο) τοῦ λόγου τὸ ἀληθές: Σπάνια ἀκοῦς ἢ διαβάζεις κριτικὲς ἐπὶ σ υ γ κ ε κ ρ ι μ έ ν ω ν πρoσώπων· σχεδὸν πάντα ἡ κριτικὴ Συνέχεια
Ἀναθεώρησις Προσωπικοῦ Συντάγματος.
Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε ποτέ διότι ζούμε την εποχή των μαχών. Των προσωπικών μαχών. Η απότομη αλλαγή της ζωής μας και των συνήθειών μας μάς έκανε καταρχάς να ψάχνουμε να βρούμε τον φταίχτη. Τον βρήκαμε στα πρόσωπα των πολιτικών καρικατούρων που αιώνες κυβερνούσαν ζωές σαν τις δικές μας. Οργιστήκαμε μαζί τους. Η αλήθεια είναι ότι θέλαμε να τους κόψουμε τα λαρύγγια και να κρεμάσουμε τα κουφάρια τους ανάποδα στην πλατεία Συντάγματος. Συνέχεια Συννέφιασε;
Λίγο ἡ μουντάδα τῆς ἡμέρας…
Λίγο τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα…
Λίγο τὰ νομομαγειρύματα ποὺ μᾶς καταστοῦν δούλους…
Λίγο ἡ κόπωσις, ἡ κατάθλιψις, τὰ λοιπὰ προβλήματα…
Ναί, συννέφιασε… Συνέχεια
Γιορτὴ τῆς ἀγάπης. Εἶναι ἡ ἀγάπη ἕνα κόλπο ἤ μία σανίδα σωτηρίας;;;;
Νοιώθω εντελώς ηλίθια, έτσι στη μέση ηλικία μετά από 30 χρόνια δουλειάς να κάθομαι μπροστά σ΄ενα πληκτρολόγιο τυλιγμένη με μια κουβέρτα (είναι το νέο είδος θέρμανσης), με ένα μάτσο απλήρωτους λογαριασμούς στο τοίχο, και να ξέρω πως δεν τα έφαγα μαζί, δεν τους ψήφισα ποτέ, δεν ήμουν λαμόγιο, δεν έκανα καμμιά μπάζα, δεν πήρα φακελλάκια, μίζες, δεν..δεν…δεν.. αλλά να πρέπει να πληρώσω όσους τα έφαγαν. Αυτό το φεουδαρχικό θράσος των νέων γαλαζοαίματων που έχουν κληρονομικό δικαίωμα να βουτάνε τα λεφτά του κοσμάκη και να τα κάνουν ότι γουστάρουν… Συνέχεια
Ἑορταστική ἀτμόσφαιρα;
Νομίζω πὼς δουλευόμεθα μεταξύ μας…
Ἔχουμε κυριολεκτικῶς πιάσει πάτο, ἀλλὰ τὰ φωτάκια, τὰ λαμπάκια καὶ τὰ λοιπὰ στολίδια, περισσεύουν…
Βλέπουμε τὶς πόλεις μας, τὴν μία πίσω ἀπὸ τὴν ἄλλην, νὰ στολίζονται, λὲς κι ἔχουμε ἐθνικὴ ἑορτή*… τὴν στιγμὴ ποὺ στοὺς δρόμους τῶν ἰδίων πόλεων, οἱ ἄστεγοι πολλαπλασιάζονται. Συνέχεια