Οἱ τερατογενέσεις τῆς «Νέας Ἐποχῆς» εἶναι ἐδῶ, εἶναι ὁρατὲς καὶ ὀφείλουμε νὰ τὶς ἀντιμετωπίσουμε ἀποφασιστικῶς.
Caution – Politically Correct Area Ahead
Δὲν ὑπάρχει κάτι ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ στηριχθῇ δίχως βάσεις.
Χωρὶς τὶς ρίζες του.
Χωρὶς θεμέλια. Συνέχεια
Θὰ ἐπιστρέψω σήμερα σὲ ἕαν παλαιώτερόν μου κείμενον, διότι, ἀκριβῶς λόγῳ τῶν ἡμερῶν καὶ τῆς ἀκραίας προπαγάνδας, ποὺ μᾶς ἀποπροσανατολίζει ὑπερβολικά, καλὸ εἶναι νὰ ἐπανεξετάσουμε, μία πρὸς μία, συμπεριφορές μας, θέσεις μας καί, καταληκτικῶς, στόχους.
Ὅσο ἡ ἀσάφεια καὶ οἱ συμβιβασμοὶ μᾶς διακρίνουν, τόσο περισσότερο θὰ χάνουμε χρόνο.
Καί, δυστυχῶς ἢ εὐτυχῶς, ὁ χρόνος μας τελειώνει…
Ἀπὸ τὴν μία ἀκοῦμε γιὰ τὴν δραχμή…
…κι ἀπὸ τὴν ἄλλην γιὰ τὸ εὐρῶ… Συνέχεια
Παπαρδέλες καὶ φληναφήματα ἔχουν πεῖ ὅλοι, μηδενὸς ἑξαιρουμένου. Καὶ οἱ προηγούμενοι. Ἀλλὰ τὸ βραβεῖο τῆς παπαρδέλας τὸ κερδίζει μὲ διαφορὰ ὁ ΣΥΡΙΖΑ. Οἱ ἀριστερὲς παπαρδέλες εἶναι τοῦ ἀρίστου εἴδους καὶ γιὰ αὐτὸ βγαίνουν πρῶτες. Εἰδικεύονται στὴν συμβολικὴ παπαρδέλα, μὲ λίγο ἄρωμα ἀριστερᾶς διανοήσεως, μὲ ἀποσυμβολισμοὺς ὑψηλῶν νοημάτων καὶ μὲ χωροχρονικὲς μεταφορὲς μίας ἀλληγορικῆς ἀμφισημίας, ἐμβαπτισμένης σὲ ποιητικὴ διάθεση καὶ σὲ ταξικὴ αὐτογνωσία. Οἱ δεξιοὶ εἶναι βλάκες σὲ αὐτά. Συνέχεια
Γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, ἔχουμε λίγο …μπερδεύση τὶς ἔννοιες μεταξὺ τοῦ πραγματικοῦ Ἀγῶνος καὶ τοῦ φαινομενικοῦ Ἀγῶνος.
Ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο πιστεύουμε πὼς μόνον ἐὰν εἴμαστε κάπου ἐνεταγμένοι, ἔχουμε πιθανότητες ἐπιτυχίας στοὺς στόχους μας.
Ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο ἐλπίζουμε σὲ κάποιαν ἀναστροφὴ τῶν δεδομένων ὑπέρ μας, διότι ἢ θὰ μᾶς …λυπηθοῦν οἱ δυνάστες μας ἢ διότι κάποιος …ἀπὸ μηχανῆς θεὸς θὰ βάλη τὸ χέρι του ἢ διότι …«ἡ Ἑλλὰς ποτὲ δὲν πεθαίνει»…
…μὰ καταλήγουμε ἁπλῶς εὐκολοδιαχειρίσιμος φανατικὸς ὄχλος.
Συνέχεια
Ὅπως κάθε χρόνο, ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια…
Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ (κάθε) …«πολυχρονεμένος» σουλτάνος τῆς γείτονος ἔδωσε τὴν ἄδεια νὰ ἐπιστρέφουμε, ὡς ἐπισκέπτες, κάπου κάπου, στὰ καταπατημένα μας ἐδάφη (ὑψηλῇ ἀδείᾳ, ἀλλὰ καὶ ἀνοχῇ, μαζὺ μὲ …ἀλληλοδιαπλοκή, τῶν ἄλλων …«πολυχρονεμένων» καὶ ὁπωσδήποτε …«πιστῶν συμμάχων» μας), ἐμεῖς ἔχουμε ..«.κλείσῃ ὡς λαός». (Μὲ τὴν σημερινή μας, φυσικά, μορφή…!!!) Συνέχεια
Μὲ πονᾶ πολύ, πάρα πάρα πολύ, ἀλλὰ ἐπὶ τέλους πρέπει νὰ ποῦμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους.
Λαὸς ποὺ προσκυνᾶ τὸν δήμιό του ὡς …«ἐθνάρχη» καὶ …«σωτῆρα» του, εἶναι λαὸς ποὺ ἔχει τελειώση πρὸ πολλοῦ, ἀλλὰ ἔχουν ξεχάση νὰ τοῦ τὸ …ποῦν!!!
Λαὸς ποὺ ξεχνᾶ τὴν Ἱστορία του, εἶναι λαὸς πρὸς ἀφανισμόν!!!
Λαὸς ποὺ ἀποποιεῖται, μόνος του, ἕνα πρὸς ἕνα, τὰ κληροδοτήτημα τῶν προγόνων του, ἀρνούμενος νὰ τὰ διαφυλάξῃ καὶ νὰ τὰ προασπίσῃ, εἶναι ξεκάθαρα αὐτοκτονικὸς καὶ ἁπλῶς, μουδιασμένος καὶ ἀποχαυνωμένος, παρακολουθεῖ τὸ τέλος τοῦ δράματός του, ἀνίκανος μά, κυρίως, ἀρνούμενος νὰ ἀντιδράσῃ.
Κι ἐμεῖς, στὴν πλειοψηφία μας (βάσει δημοκρατίας καὶ ὅλων τῶν ἐξ αὐτῆς προερχομένων καὶ παρελκομένων) εἴμαστε καὶ προσκυνημένοι καὶ συμβιβασμένοι καί, κατ’ ἐπέκτασιν, χαμένοι!!!
