Μόνον ἐγώ νοιώθω ἔτσι; Πεῖτε μου καὶ ἐσεῖς…

Δέν αἰσθάνεσθε σάν μία ἀῤῤώστια νά ἔχῃ κατακλύσῃ τήν χώρα; Συνέχεια
Μόνον ἐγώ νοιώθω ἔτσι; Πεῖτε μου καὶ ἐσεῖς…

Δέν αἰσθάνεσθε σάν μία ἀῤῤώστια νά ἔχῃ κατακλύσῃ τήν χώρα; Συνέχεια
Ἀδέρφια, μὴ ψάχνετε γιὰ Ἀρχηγό! Τὸ ποτάμι ὅταν ξεκινᾶ δὲν παρακαλᾶ τὴν σταγόνα νὰ κάμῃ τὴν ἀρχή!
Ὑπάρχει θυμός…
Τέτοιον θυμὸ καὶ πίκρα δὲν ἔχω ξαναδῆ στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως ὅλα τὰ χρόνια ποὺ εἶμαι ἐδῶ μέσα.

Ὁ θυμὸς ἐκφράζεται καὶ ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ ούδέποτε θὰ ἐπίστευα πὼς μποροῦν νὰ θυμώνουν ἀκόμη γιὰ ἐθνικὰ θέματα.
Οἱ 1000, 10.000 ἢ 100.000 ποὺ πῆγαν πρὸ δύο ἡμερῶν στὸ Πισοδέρι, ντυμένοι μὲ τὰ ἑλληνικὰ χρώματα, δὲν πῆγαν γιὰ νὰ φωνάξουν ὁ,τιδήποτε γιὰ ψωμί. Οὐτε ἐφώναξαν γιὰ τὶς συντάξεις… Πῆγαν γιὰ νὰ φωνάξουν γιὰ κάτι ἀνεξήγητο ποὺ ἀκόμη διαπερνᾶ τὸν ἐθνικὸ κορμό. Συνέχεια
…ἀλλὰ ὄχι γιὰ αὐτὸ ποὺ φαντάζεσθε!!!
Ἄλλως τὲ οὐδέποτε οἱ ἐρωτικὲς προτιμήσεις τῶν γύρω μου μὲ ἐνοχλοῦσαν ἐφ΄ ὅσον θεωροῦσα καὶ θεωρῶ πὼς εἶναι δικαίωμα τοῦ κάθε ἑνὸς νὰ κάνῃ ὅ,τι θέλει στὸ κρεββάτι του, δίχως νὰ δίδῃ λογαριασμό.
Καί, ναί, ἔχω συναναστραφῆ μὲ ὁμοφυλοφίλους, δίχως νὰ ἐνοχλοῦμαι ἀπὸ τὶς ὅποιες προτιμήσεις τους (ὅταν δὲν ἔθιγαν τὶς δικές μου!!!).
Εἴπαμε… δικαίωμά τους ἀδιαπραγμάτευτον, ὅπως δικαίωμά μου, ἀδιαπραγμάτευτον, τὸ νὰ σέβομαι καὶ νὰ ὑπερασπίζομαι τὶς ἐπιλογές τους.
Συνέχεια
Τὸ ψάρι, λέει ὁ λαός μας, βρωμᾶ ἀπὸ τὸ κεφάλι.
Καί, πράγματι, ἔτσι ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι διαχρονικῶς.
Δυστυχῶς μας, ἡ (φερομένη ὡς) κεφαλὴ τῆς χώρας, ἐδῶ καὶ πάρα πάρα πολὺ καιρό, βρωμοκοπᾶ ἄσκημα. Τὸ κακὸ ὅμως εἶναι πὼς ἡ ἐν λόγῳ ἀποσύνθεσις ἔχει προχωρήση τόσο πολύ, ποὺ ἀκόμη καὶ τὸ ὑπόλοιπο σῶμα κινδυνεύει νὰ χαθῇ. Συνέχεια
Να τους παρακολουθείς πώς λειτουργούν, πώς οδηγούν, πὠς μιμητίζουν, πὠς συναγελάζονται… Με τι «ψυχαγωγούνται» και γιατί τσακώνονται… Πώς δυσκολεύουν την άθλια ζωή τους καθώς την σπαταλούν…