Μία Ἐθνικὴ Ἐπέτειος. Τὴν ἑορτάζουμε. Ἀργία.
Γιὰ κάποιους δὲν σημαίνει κάτι, ἁπλᾶ μία ἡμέρα ἀργίας ποὺ δίδει τὴν δυνατότητα γιὰ μίαν βόλτα στὸ Ζάππειο, γιὰ ἕναν καφὲ στὴν Αἴγλη καί, τὸ μεσημέρι, γιὰ ἕνα κοψίδι στὰ Βλάχικα στὴν Βάρη, στὰ Καλύβια ἢ στὴν Χασιά!
Γιὰ κάποιους ἄλλους – ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς καὶ στὸν 54χρονο πλέον γράφοντα – εἶναι μία ἡμέρα συγκινήσεως καὶ προβληματισμοῦ, μία ἡμέρα ὑπερηφανείας, ἀλλὰ καὶ μία ἡμέρα πίκρας! Συνέχεια
Ἕνα σημεῖον ποὺ παρατηρῶ πολὺ προσεκτικά, ἐδῶ καὶ χρόνια, εἶναι ἡ καταστροφή, ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον γίνεται καὶ τὸ ἀπὸ ποῦ προέρχεται.
Διαπιστώνω, μετὰ μεγάλης μου θλίψεως, πὼς ἡ καταστροφή, στὸ σύνολό της, προέρχεται ΜΟΝΟΝ ἀπὸ μίαν πλευρὰ τῆς κοινωνίας μας. Κι αὐτὴ ἡ πλευρά, εἶτε πολιτικῶς θὰ τὴν δοῦμε, εἶτε κοινωνικῶς, ἔχει πάντα τὶς αὐτὲς ἀρχές: δὲν αἰσθάνεται νὰ ἀνήκῃ ἐδῶ. Ξένο σῶμα παραμένει, ὅσα χρόνια κι ἐὰν πέρασαν… Δὲν τῆς ἀνήκει κάτι ἀπὸ αὐτὸν τὸν τόπο, ἀπὸ αὐτὸν τὸν πλανήτη, ἀπὸ αὐτὸ τὸ τέλειον τῆς Φύσεως δημιούργημα. Δὲν αἰσθάνεται τμῆμα τῆς κοινωνίας, τῶν δομῶν καὶ τῆς πορείας αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ οὔτε καὶ τοῦ συνόλου τῶν ἀνθρωπίνων κοινωνιῶν, διότι λειτουργεῖ παρὰ φύσιν κι ὄχι κατὰ φύσιν. Συνέχεια
Ἀστέρας Βουλιαγμένης σήμερα.
Τὴν δημοκρατία τὴν χάσαμε τὴν 21η Ἀπριλίου τοῦ 1967.
Πρὶν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἡμερομηνία οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν ἀπολύτως δημοκρατικά… Ἀπὸ ἐποχῆς Κωλέττου καὶ Καλλέργου ἀκόμη…
Ἀπὸ τὶς 3 Σεπτεμβρίου τοῦ 1843.
Αὐτὸ λοιπὸν τὸ σπουδαῖον γεγονός, ποὺ δὲν θέλουν κάποιοι νὰ μάθουμε ἐὰν ἦταν ἔργο πρακτόρων ἢ …αὐθορμητισμός, μᾶς ἔφερε τὴν βασιλευομένη δημοκρατία καὶ τὸ Σύνταγμα. (Ὁ τρόπος τοῦ λέγειν…!!!)
Ἀπὸ τότε καὶ μετὰ πολλὰ συνέβησαν, ἀκόμη περισσότερα δὲν συνέβησαν καὶ ἐ Συνέχεια
Λιμπερτάριαν καὶ Συντηρητικοὶ φίλοι πέφτουν στὴν παγίδα τῆς διχόνοιας διασπῶντας δυνάμεις καὶ χαρίζοντας ἔδαφος στὸν ἐχθρὸ νὰ ἐνσταλλάξει τὸ κρατικίστικο δηλητήριό του.
Οἱ μὲν πρῶτοι παρουσιάζουν τὸν γύφτο σὰν τὸ ἀπόλυτο πρότυπο τοῦ ἀρχετυπικοῦ ἀνκὰπ χρυσοθῆρος, ποὺ μὲ τὸ κουμπούρι κάτω ἀπὸ τὰ καρπούζια στὸ ντατσούνι, πιάνει τὴν ζωὴ (καὶ τὴν μπουροῦ) ἀπὸ τὰ μαλλιά. Βεβαίως λησμονοῦν ὅτι λιμπερτάριαν δὲν σημαίνει νὰ ζῇς μὲ ἐπιδόματα, οὔτε νὰ καταληστεύῃς ἀτιμώρητος τὸ βιὸς τῶν συμπολιτῶν σου. Συνέχεια
Ἡ πορεία μας, ὡς Ἕλληνες, ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια (μὰ στὴν πραγματικότητα ἐδῶ καὶ …αἰῶνες!!!) εἶναι ἀπολύτως καθοδικὴ καὶ πτωτική.
Κι αὐτὸ ἐμεῖς, ὡς ἄτομα, [τεχνηέντως (ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες) παραμένοντες ἀπαίδευτοι κι ἀνιστόρητοι], τὸ ἀποδίδουμε [μεταφράζουμε] σὲ ἀποτέλεσμα ἀπὸ τὰ …μνημόνια, ἀδυνατώντας νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τὰ μνημόνια εἶναι ἁπλῶς ἡ κορύφωσις μίας παρακμιακῆς πορείας πρὸς τὸν (φαινομενικό) ὄλεθρο, ποὺ κρατᾶ ἐδῶ καὶ πολλά, πολλά, πολλὰ χρόνια.
Κι ἐπίσης, γιὰ τοὺς δικούς μας λόγους ὁ κάθε ἕνας, ἀδυνατοῦμε ἀκόμη καὶ τώρα νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ὅλο αὐτὸ τὸ κακὸ ποὺ μᾶς συμβαίνει δὲν εἶναι σκέτο ἡ μεταπολίτευσις καὶ τὰ σαπρόφυτα, ποὺ κατέλαβαν θέσεις ἐξουσίας, ἀλλὰ κυρίως ἕνα συγκεκριμένο ἠθικό, νοητικὸ καὶ πνευματικὸ ἐπίπεδον, ποὺ μᾶς κατήντησε νὰ κυνηγᾶμε τὶς …οὐρές μας καὶ τὰ ψίχουλα ποὺ θὰ μᾶς πετάξουν αὐτοὶ ποὺ κρατοῦν τὶς ὅποιες θέσεις κλειδιά.
Συνέχεια
