-Ἐνῶ ἡ κοινωνία τῶν ῥαγιάδων πτωχοποιεῖτε ὑλικὰ καὶ πνευματικά, οἱ «κῶλοι τῆς ἐμάραναν» καὶ νομοθετοῦν γι’ αὐτούς, κατ΄ ἐντολὴ τῶν δανειστῶν-τοκογλύφων (!!!!)…. μὲ ἔκφραση τοῦ ἄκρου ἀώτου τῆς ὑποκρισίας, δηλαδὴ νὰ ἀντιδροῦν δῆθεν μόνον οἱ Χριστιανοὶ ἀρχι-πουστάρες μὲ τὰ μαῦρα φουστάνια!
(βλέπε κι ἐπίθεση Ῥαγκούση!!!) Συνέχεια
Θὰ ἤθελα νὰ καταθέσω κάτι τὸ ὁποῖον θεώρησα σημαντικό:
Πρὸ ἀμνημονεύτων ἐτῶν τὴν πρώτη ἡμέρα ποὺ ξεκινοῦσα τὰ μαθήματα ὁδηγήσεως – τότε ἤμουν στὸ Λονδίνο – ὁ (Ἄγγλος) δάσκαλος τῆς ὁδηγήσεως, τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ μοῦ εἶπε, ὅταν ἑγὼ ἐκάθισα στὸ τιμόνι ἦταν: «ἀπὸ ἐδῶ κι ἐμπρός, ὅταν κάθεσαι στὸ τιμόνι, θὰ σκέπτεσαι πὼς ἔχεις στὰ χέρια σου ἕνα φονικὸ ὄργανο!». Αὐτὴ ἡ παραίνεσις ἐχαράχθη στὸ μυαλό μου ἀπὸ τότε. Συνέχεια
Κάθε πρωΐ παρακολουθῶ τὸν ἀβανταδόρο/περιπτερὰ νὰ πουλᾷ τὴν πραμάτεια ἑνὸς γερασμένου καὶ χρεωκοπημένου συστήματος, ἁρπαγμένος γερὰ στὴν καρέκλα του. Εἰκόνα ἐνὸς κόσμου ποὺ χάνεται, ἀγωνίζεται λυσσαλέα «νὰ μὴν γλυστρήσῃ»… Συνέχεια
Ὅσοι δὲν ἔχουν περάσῃ ἀπὸ τὸ δασαρχεῖο καὶ τὴν ἀρχαιολογία τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ δὲν ἔχουν ὑποστῇ τὸν βασανισμὸ τῶν διοικητικῶν δικαστηρίων, ποὺ νοιώθουν μίαν ἀλλεργία γιὰ ὁ,τιδήποτε ἰδιωτικό, δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν καὶ τὴν οὐσία τῆς χρονίου κακοδαιμονίας μας.
Ἡ ὑποκρισία ποὺ διαπερνᾶ ὅλο τὸ πολιτικὸ σύστημα, μαζὺ μὲ τὴν ἐγγενή τους ἀντιπάθεια πρὸς τὴν περιουσία (τὴν βασικὴ συνιστώσα τῆς ἐλευθερίας ἐνὸς ἀτόμου ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἐποχή) εἶναι ἡ βασικὴ ἀῤῥώστια ἐτούτου τοῦ τόπου. Συνέχεια
Ο αγαπητικός που κάνει τον προστάτη σε κουτοπουτανάκια, κινδυνεύει πολύ εύκολα να χαρακτηρισθεί ότι τα εξωθεί στην πορνεία (κι ας πηδιούνται τζάμπα και βερεσέ)… Τότε, ονομάζεται νταβατζής και διώκεται ποινικά.
Ο προαγωγός που δεν ασχολείται με ιπποτισμούς, είναι στυγνός επιχειρηματίας κι έχει εκπορνεύσει γενεές ολόκληρες… δεν είναι ένας απλός μαστροπός. Θεωρείται πρότυπο επιτυχημένου, γράφει ιστορία στην Κοσμοκράτηρα Show Biz, κι όταν βαθύπλουτος πεθάνει τ’ ονομα του μνημονεύεται ως «ιερή αγελάδα», που διαμόρφωσε τα ήθη και τα αξιακά πρότυπα γενεών.
Συνέχεια
Τρομάρα μας καὶ πάλι τρομάρα μας…
Θέλουμε λέει καὶ σωτηρία… ἀλλὰ οὔτε τὸ ὄνομά μας δὲν ξέρουμε νὰ γράψουμε σωστά.
Πῶς στά κομμάτια θά σωθοῦμε ἐάν ἔχουμε χάσῃ τήν γλῶσσα μας;
Θέλουμε καὶ σωτηρία… ἀλλὰ «τσιμπᾶμε» λίγο κι ἀπὸ κάποιαν «ἰδεολογία», ἀναλόγως τῶν …ἐξυπηρετήσεων καὶ τῶν ἐλπίδων μας.
Πῶς στά κομμάτια θά σωθοῦμε λοιπόν ἐάν ὁ κάθε ἕνας ἀπό ἐμᾶς κυττᾶ νά σώσῃ τήν πάρτη του; Συνέχεια
