Ἅπαντα τὰ συγγράμματα τὰ διαπραγματεύοντα τὴν γραμματικὴν τῆς γλώσσης τῶν προγόνων «χαρακτηρίζουν τὰ εἰς –ω λήγοντα ῥήματα ὡς «βαρύτονα» ἄνευ περαιτέρω ἐπεξηγήσεως καὶ αἰτιολογήσεως τοῦ σκεπτικοῦ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου ἐβασίσθη ὁ τοιοῦτος χαρακτηρισμὸς τῶν εἰς –ω ῥημάτων.
Ὑποστηρίζομεν σθεναρῶς ὅτι οἱ πρόγονοι οὐδὲν ἔπραττον ἄνευ σκέψεως καὶ αἰτιoλογήσεως.
Διατὶ, συνεπῶς, ὀνομάσθησαν τὰ εἰς –ω ῥήματα βαρύτονα;
Ἄς ἐξετάσωμεν ἐν πρώτοις τὴν ἔννοιαν τῆς λέξεως «βᾰρύτονος, ον». Συνέχεια
Ἐδῶ, στὴν χώρα τῶν «κάποτε» Ἑλλήνων:
Εἶναι θλιβερὸ ἡ Ἀκαδημαϊκὴ κοινότητα παθητικὴ, βουβὴ καὶ ἀμήχανη, νὰ παρακολουθῇ ἁπλῶς τὴν ἀποβολὴ τῶν σημερινῶν Ἑλλήνων στὸ περιθώριο τῆς Ἱστορίας.
Συνέχεια
Μὲ τὴν φίλη μου τὴν Ὄλγα, πρὸ ἐτῶν, βρεθήκαμε κάπου γιὰ νὰ τὰ ποῦμε.
Ἡ Ὄλγα ἔφθασε μὲ τὸ νέο τῆς αὐτοκίνητο, τὸ ὁποῖον ἔφερε πινακίδα (περίπου) ΙΙΚ οοοο.
Ὁ τρόπος ὅμως ποὺ ἦταν γραμμένα ἐτοῦτα τὰ γράμματα δὲν ἦταν καὶ τόσο …φιλικὸς στὸ μάτι μου.
Κάτι μὲ ἐξένιζε. Τὸ συζήτησα μαζύ της καὶ μοῦ ἀπήντησε πὼς τώρα ἔτσι, λατινογενῶς, τὶς γράφουν τὶς πινακίδες.
Χμμμ…
Λατινογενῶς. Κάτι ἀνάμεσα σὲ Ἰώτα καὶ I. Ἀναγνωρίσιμο βέβαια κι ἀπὸ ἐμᾶς, σὰν Ἰώτα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς λοιποὺς Εὐρωπαίους, σὰν I.
Δὲν μοῦ ἄρεσε. Συνέχεια
Ὁ ἄνθρωπος ἔφτασε στὰ 108 – καὶ
μόνο γι᾿ αὐτὸ τοῦ φιλάω τὸ χέρι –
καὶ νὰ μὲ συγχωρῇ
ποὺ λέγω – ὅτι οἱ θεωρίες του
ἦταν μία –
ἀπὸ τὶς μεγάλες καταστροφὲς τῆς
Ἑλλάδος.
Ἐμμανουὴλ Κριαρᾶς (1906-2014)
Δὲν εἶναι τὸ μονοτονικό. Σὲ αὐτὴ
τὴν θλιβερὴ ὑπόθεσι –
ὁ Κριαρᾶς ἦταν ὁ τελευταῖος
τροχὸς τῆς ἁμάξης. – Τὸ μονοτονικὸ Συνέχεια
Ήταν μερικές ημέρες μετά την δολοφονία Γρηγορόπουλου και τα γεγονότα που ακολούθησαν. Η μικρή μου κόρη πήγαινε πέμπτη δημοτικού.
Έρχεται σπίτι ένα μεσημέρι με πρόσωπο λυπημένο.
– Τι συμβαίνει βρε κορίτσι;
– Η δασκάλα μάς έβαλε να γράψουμε εργασία για ένα παιδάκι που σκότωσαν οι αστυνομικοί.
(τσίμπησα, αλλά κρατήθηκα)
Καὶ μὴν ἀκούσουμε τὸ γνωστό: «Δὲν εἴχαμε τὴν κατάλληλη γραμματοσειρά», διότι ΟΥΔΕΝ ψευδέστερον!!! Αὐτὰ τὰ παραμύθια ἀλλοῦ, διότι ἀπὸ γραμματοσειρὲς πλέον ΒΡΩΜΑ ὁ τόπος τῶν ἐκδόσεων.
Μὰ καὶ νὰ μὴν …«βρωμοῦσε», ΔΕΝ γίνεται σὲ τμῆμα βιβλίων νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ ἄλφα γραμματοσειρὰ καὶ σὲ ἄλλο τμῆμα, τῶν ἰδίων βιβλίων, νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ βήτα. Ἐδὼ κάτι βρωμᾶ πολὺ ἄσχημα καὶ μάλιστα συζητᾶμε γιὰ ξεκάθαρη, συνειδητὴ καὶ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΓΜΕΝΗ ἐπίθεσιν κατὰ τοῦ ἀλφαβήτου.
(Νά πιστέψῳ πώς εἶναι ἡ συνέχεια τῆς ἐπιθέσεως πού ἐδέχθη τό ἀλφάβητον μέ τήν «γραμματική» τῆς Φιλιππάκη ἤ νά δεκτπω πώς εἶναι …τυχαῖον;)
Συνέχεια
