Ὅταν διάβαζα τὴν ἱστορία τοῦ Ἀλῆ πασᾶ, συνειδητοποίησα πὼς αὐτὸ τὸ πρόσωπο ἦταν τόσο ἀνώμαλο στὴν σκέψιν, ποὺ ἡ μοναδική του εὐτυχία ἦταν τὸ νὰ δημιουργῇ πόνο στοὺς γύρω του.
Τόσον πόνο, ποὺ ἡ εὐαρέσκειά του ἔφθανε στὰ ὅρια τῆς ἡδονῆς!
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπαιδεία
Ἀμερικανοὶ κι Ἄγγλοι συνέγραψαν τὸ βιβλίον τῆς «γραμματικῆς»!
Οὐσιαστικῶς ναί, αὐτοὶ τὸ συνέγραψαν. Ὄχι ἡ Φιλιππάκη καὶ ΣΙΑ.
Στόχος φυσικὰ δὲν εἶναι μία γραμματικὴ κατανοητή, ἀλλὰ μία γραμματικὴ ποὺ θὰ ἀπομακρύνῃ ἀκόμη περισσότερο τὰ Ἑλληνόπουλα ἀπὸ τὴν γλῶσσα μας!
Γιατί;
Μὰ αὐτοὶ ξέρουν καλλίτερα πὼς μόνον ἡ ΕΛΙΤ πρέπει νὰ ἔχῃ πρόσβασιν στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα!
Οἱ ἄλλοι ὅλοι, συμπεριλαμβανομένων καὶ ἡμῶν, ἀποκλείονται!
Τὰ σχολεῖα τῆς ἀπαιδείας.
Τὰ σχολεῖα ξεκίνησαν.
Τὰ παιδιὰ ἐπιστρέφουν στὰ σπίτια τους μὲ σκολίωσιν, διότι ἔχουν νὰ κουβαλήσουν δεκάδες βιβλία, κατὰ κύριον λόγον ἄχρηστα καὶ περιττά!
Ἀνοῖξτε τά… Σίγουρα κάποιο παιδὶ θὰ ἔχετε στὸ περιβᾶλλον σας ποὺ θὰ ἔχῃ φορτωθῇ μὲ ὅ,τι πιὸ ἄχρηστο , ἀντιπαιδαγωγικὸν κι ἀνίκανον νὰ τὸ μορφώσῃ οὐσιαστικῶς!
Ἀλλὰ δὲν εἶδα κάποιον δάσκαλο νὰ ἀπεργήσῃ γιὰ ἐτοῦτο!
Γιατί τά σχολεῖα δέν μορφώνουν;
Γιατί;
Μὰ διότι ἔτσι πρέπει!
Διότι ἐὰν μόρφωναν, τότε θὰ ἦταν ἄχρηστα ὅλα τὰ συστήματα ἐλέγχου, τὰ μέσα καταστολῆς, καθῶς ἐπίσης καὶ ἡ ἐξουσία τῶν κρατούντων!
Τί πρέπει νά γίνῃ;
Νὰ παύσῃ ἡ ὑποχρεωτικὴ παιδεία!
Συνέχεια
Τὸ πολυτονικὸ, ἡ νέα γενεά καὶ οἱ Παπούα.
Ἡ χαρά μου εἶναι πάντα πολὺ μεγάλη. Τὰ θαυμάζω αὐτὰ τὰ παιδιά. Τὰ χαίρομαι. Τὰ καμαρώνω. Κι ἀκόμη περισσότερο χαίρομαι ποὺ γίνομαι ἀφορμὴ γιὰ νὰ πράξουν κάτι τόσο μεγάλο.
Γιατί μεγάλο καὶ σημαντικό καί σπουδαῖο τό νά γράφῃ κάποιος πολυτονικά;
Διότι ἀναγνωρίζει τὴν σημασία τους. Διότι καταφέρνει καὶ ἀποκτᾶ τὴν μαθηματικὴ δομὴ τοῦ ἐγκεφάλου του, ποὺ κάθε ἄλλο σύστημα τοῦ καταστρέφει. Διότι προσεγγίζει τὰ κείμενα τῶν κλασσικῶν μὲ ἄλλες δυνατότητες. Διότι…
Θὰ μποροῦσα νὰ γράφω ὧρες…
Ὑπάρχουν βέβαια καὶ οἱ ἐπικριτές τους. Εἶναι αὐτοί, ποὺ ὡς ἄλλοι γνῶστες τῶν πάντων, ἰσχυρίζονται πὼς ἡ ἑλληνικὴ γραφὴ ἦταν πάντα κεφαλαιογραφή. Θὰ συμφωνήσω μαζύ τους ἀλλὰ μὲ προϋποθέσεις.


Τὸ παρακάτω κείμενον εἶναι ἀπάνησις στὸν σχολιασμὸ κάποιου sarant (εἶναι ὁ γνωστός Σαραντόπουλος) τοῦ φίλου τοῦ ἱστολογίου μας Θεοφίλου.