Γράφει ο Γιώργος ΑνεστόπουλοςΟ «μη επαγγελματίας» Κλέφτης, λέει, πιάνεται πάντα διότι, θέλει δεν θέλει, κάποια στιγμή «ξεπερνάει ένα όριο».
Μ’ άλλα λόγια, η απληστία τον κάνει να γίνει «όλο και πιο θρασύς», όλο και πιο «αλαζόνας» (ποιός θα τολμήσει να με «αγγίξει ΕΜΕΝΑ»;), τουτέστιν «απρόσεκτος». Και κάποια στιγμή «κάνει το λάθος».
Εκεί είναι που έρχεται το «οργανωμένο έγκλημα των ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ» να «προφυλάξει αυτά τα όρια».
Χτίζει ένα Σύστημα. Κι όποιος (από τα «ερασιτεχνικά όρνεα») το παραβιάσει, πρώτα «συνετίζεται». Και μετά, αν αρνηθεί να συνετιστεί, «κλαδεύεται».
Τα πράγματα «τείνουν να καταρρεύσουν» όταν το ίδιο το «σύστημα διαφθοράς» ξεπεράσει σαν «σύνολο» αυτό το «όριο».
Όταν το ίδιο γίνει «υπέρ το δέον θρασύ». Τόσο θρασύ που να απολέσει την ίδια την «αυτοπροστασία» του.
Σ’ ένα «αεροπλανάκι» (γιατί σε τέτοιο εξελίσσεται πάντα η διαφθορά), οι «πρωτεργάτες» είναι πάντα «πειθαρχημένοι επαγγελματίες», με αυστηρές δομές και ενεργά συστήματα αυτοπροστασίας.
Όταν στο «αεροπλανάκι» όμως ανέβουν πολλοί περισσότεροι απ’ όσους «αντέχει το σύστημα», αυτό «πέφτει». Γιατί είναι αδύνατον να «πειθαρχήσουν επαγγελματικά και να συνετιστούν όλοι». Κάπου θα υπάρξει «διαρροή». Κάποιοι θα κάνουν την «στραβή»…
Κι εκεί, αν έχει κάτι υγιές μέσα της η κοινωνία, «αρχίζει να ξηλώνεται το πουλόβερ»…
Αποφάσισα να γράψω για ένα θέμα που ίσως είναι λίγο προσωπικό και εν τελώς υποκειμενικό, συνεπώς θα καταθέσω τις προσωπικές μου διαπιστώσεις επί του θέματος, το οποίο σήμερα είναι ”πίστη και ελπίδα”. Σίγουρα οι περισσότεροι θα έχουν χρησιμοποιήσει τις δύο αυτές έννοιες πολλές φορές, πόσοι όμως αναρωτήθηκαν τι καταστάσεις δηλώνουν; Για να κάνουμε μια ανάλυση.
