Πρὶν πολλὰ χρόνια, μοῦ εἶχαν πεῖ ὅτι ἡ Δημοκρατία εἶναι πολὺ καλὸ πρᾶγμα καὶ πὼς βάσει αὐτῆς, ἀποφασίζει ὁ λαὸς ποιόν θέλει νὰ τὸν κυβερνήσῃ καὶ ὅτι ὁ καθένας εἶναι ἐλεύθερος ν’ ἀποφασίζῃ γιὰ τὸ τί θὰ ψηφίσῃ. Καθὼς μεγάλωνα ὅμως, κάθε φορά ποὺ εἴχαμε ἐκλογὲς θυμᾶμαι στὰ δελτία εἰδήσεων νὰ μιλοῦν γιὰ ἐπεισόδια μεταξὺ ὀπαδῶν τῶν κομμάτων. Θυμᾶμαι πὼς εἴχαμε νεκροὺς καὶ τραυματίες. Γαλάζιες, πράσινες καὶ κόκκινες σημαιοῦλες ἀνεβοκατέβαιναν σὲ κεφάλια παραμονὲς κι ἀνήμερα ἐκλογῶν. Πολλὲς φορές, συνοδεύονταν κι ἀπὸ Γνωστῆς Ταὐτότητος Ἱπτάμενα Ἀντικείμενα, ὅπως καρέκλες, τραπέζια, τασάκια, μαχαίρια, σφαῖρες… Ἀναρωτιόμουν τελικά, γιὰ ποιάν ἐλευθερία μιλοῦσαν ὅταν ὁ καθένας προσπαθοῦσε νὰ ἐπιβάλῃ τὸ κόμμα του μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπόψεις
Καὶ εἰς ἀνώτερα «κ.» Χαρδαβέλλα.
Νομίζω πὼς σὲ αὐτὴν τὴν χώρα κάποιοι ἔχουν μπερδέψῃ τὴν βούρτσα μὲ τὴν π@@@@α.
Καὶ τὸ ἐννοῶ.
Ὁ λόγος σήμερα γιὰ τὸν Κώστα Χαρδαβέλλα καὶ τὸ ἐν ἐξ ἄλλῳ κείμενον του, μὲ τὸ ὁποῖον οὔτε λίγο οὔτε πολύ, λυπᾶται γιὰ τὴν «συνεργασία» ΑΝ.ΕΛ. καὶ Χρυσῆς Αὐγῆς, μὲ στόχο τὴν παραπομπὴ τῶν Παπαδημ(ί)ου-GAPάτου στὴν δικαιοσύνη.
Ἄν τὶ νὰ λυπᾶται γιὰ τὴν ἀπουσία τῆς συμμετοχῆς τοῦ τΣΥΡΙΖΑ, τοῦ ΚΚΕ καὶ τῶν λοιπῶν βο(υ)λευτῶν στὴν συγκεκριμένη κίνησι, βρῆκε νὰ λυπηθῇ, (λέμε τώρα…!!!) γιὰ τὴν συνεργασία τῶν παραπάνω. (Πολὺ λυπήθηκε… Τοῦ κόπηκε μάλιστα ἡ ὄρεξις κι ἔχει νὰ φάῃ ἀπὸ πρὸ χθές… Δέν τόν εἴδατε πού κλαίει κι ὀδύρεται;)
Γίνε ἐσὺ ἡγέτης.
Ο νέος χρόνος έρχεται όποτε αποφασίσεις εσύ να αλλάξεις κι όχι όταν ανάψουν τα λαμπάκια στην πλατεία Συντάγματος…
Κάθε ημέρα είναι η αρχή της υπόλοιπης ζωής σου και αν περιμένεις να αλλάξουν τα πράγματα μόνο και μόνο επειδή κάποιοι όρισαν την αλλαγή του “χρόνου” την συγκεκριμένη ημέρα, τότε ρώτα καλλίτερα τον ήλιο αν σταματά ποτέ να ανατέλλει…
Την ημέρα που θα ξυπνήσεις και δεν δεις τον ήλιο, τότε το συζητάμε αν πρόκειται αλλάξει η ζωή σου από μόνη της…
Συνέχεια
Παρ’ ὅλον τὸν θόρυβο, ἡ δικαιοσύνη παραμένει ἀπαθής.
Σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 4 του νόμου 3023/2002 η οικονομική ενίσχυση που αναμένεται να λάβουν τα κόμματα δίδεται για “…ερευνητικούς και επιμορφωτικούς σκοπούς.” Βεβαίως τα κόμματα επί έτη την χρησιμοποιούν για αλλότριους σκοπούς, όπως για παράδειγμα να καταβάλλουν το δώρο των Χριστουγέννων στους υπαλλήλους τους. (Όσοι ιδιώτες επιχειρηματίες δεν τα κατέβαλαν απειλούνταν με φυλάκιση…)
Ἡ «Ἐγκληματικότητα» ἔχει «ξεφύγει». «Ποιός» ἄραγε μπλοκάρει τήν ἀντιμετώπισή της;
Γράφει ο Γιώργος ΑνεστόπουλοςΞάνθη. Μια γυναίκα μόνη επιστρέφει σπίτι της μετά από διασκέδαση στις 4.30 το πρωί.
Βιάστηκε, κάηκε, δολοφονήθηκε.
Ήταν το πρώτο «ωμό γεγονός»;
Όχι.
Πρέπει να αντιμετωπιστεί η εγκληματικότητα ώστε να σταματήσει να πληρώνει βαρύ φόρο αίματος απ’ αυτήν ο Ελληνικός Λαός;
Σαφέστατα ναι.
Είναι θέμα της Πολιτείας;
Και πάλι ναι.
Πρωτίστως όμως είναι θέμα της ίδιας της κοινωνίας.
Εάν αυτή δεν ευαισθητοποιηθεί για την ίδια την ασφάλειά της, τότε μην περιμένουμε ότι η «παθολογικά ψυχρόαιμη και βραδυκίνητη Ελληνική Πολιτεία» θα νοιώσει την «απαραίτητη δριμεία κοινωνική υποκίνηση» ώστε να αντιμετωπίσει καίρια το πρόβλημα της εγκληματικότητας.
Προδότες καὶ ἥρωες κατὰ τὴν διαχρονικὴ πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ
Διαβάστε τὸ παρακάτω ἄρθρο, εἶναι ἐπίκαιρο μετὰ τὶς ἀποκαλύψεις τῶν τελευταίων ἡμερῶν γιὰ λίστες καὶ ποικίλες ἐνέργειες προδοτῶν πολιτικῶν!Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικός Ἐπιστήμων
Τή μάνα αὐτοί πού τούς γεννᾶ
Τή ρουκανοῦν παντοτεινά
-σάν δένδρο τά σκουλούκια.
Καί παίρνουν γι’ ἄπειρα πουγγιά
ἐλεημοσύνη ἀπ’τήν Φραγκιά
κι ἀπ’ τήν Τουρκιά χαστούκια.
Αὐτά ἔγραφε γιά τούς ὑπονομευτές τῆς ἑλληνορθόδοξης ταυτότητας και τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων ὁ μεγάλος ποιητής μας Γεώργιος Βιζυηνός τό 1883 στό ποίημά του ‘Τό Συναξάρι τοῦ Ἁγίου Κασσιανοῦ». Ἀναφέρεται σέ Συνέχεια