Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ σημεῖα ποὺ πάσχουμε, ὡς κοινωνία, εἶναι ἡ ἀπουσία προτύπων.
Πρότυπα ποὺ μᾶς δίδονται ἀπὸ ὁπουδήποτε εὔκολα, ἀνέξοδα καὶ ἐν ἀφθονίᾳ εἶναι σκουπίδια.
Ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὰ σχολικὰ (ποιός ἦλθε;;;) ἐγχειρίδια, ποὺ «διδάσκουν» τὴν μυθολογία μας ὡς …μῦθο καὶ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1821 στὸ …φτερό, ἢ ἀκόμη καὶ τὴν δόξα τοῦ 1940 …ξέπνοα, μποροῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ πόσο πολὺ ἐνοχλοῦν τὰ σημερινὰ συστήματα διακυβερνήσεως οἱ ἀξίες ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὰ ἀληθινά, τὰ ὑγιειῆ καὶ τὰ ἄφθαρτα πρότυπα. Συνέχεια
Μὰ οἱ περισσότεροι ποὺ ἔφθασαν ἐδῶ, ὀρφανοί, δίχως ἱστορία, δίχως μνῆμες, δίχως Πατρίδα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν πόνο ποὺ κουβαλοῦσαν, εἶχαν καὶ κάτι ἀπὸ θάνατο μέσα τους.