Κάποτε ἡ Πατρὶς ἐκυβερνήθη ὑπὸ προσώπων, ἴσως ὄχι τόσον ἐναρέτων ὅσον ἤξιζεν εἰς ἕνα τόσον ὑπέροχον λαόν, ἀλλὰ τοὐλάχιστον διαθετόντων μορφὴν αὐτοῦ τοῦ τύπου π.χ….
Ἀλέξανδρος Κουμουνδοῦρος
Κάποτε… κάποιοι…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀφιερώματα
Μνημεῖον Δημητρίου Ὑψηλάντου ἐν Ναυπλίῳ…
Μνημεῖον Δημητρίου Ὑψηλάντου ἐν Ναυπλίῳ, κατασκευασθὲν ἐν Βιέννᾳ τῆς Αὐστρίας ὑπὸ τοῦ ἀδελφοῦ του Γεωργίου.
Ἔχει ἤδη βανδαλισθεῖ ὑπὸ ὑπανθρώπων μὲ τὸ σιχαμερὸν περιγεγραμμένον «Α» καὶ μὲ ἀφαίρεσιν τοῦ δεσπόζοντος τοῦ μνημείου σταυροῦ. Ἄσχετον.
Λεπτομέρειαι:
Συνέχεια
Ἡ ἀνεπίδοτος ἐπιστολὴ τῆς Μαρίας Πολυδούρη.
Ἀγαπητοὶ φίλοι!Ἴσως τὸ γράμμα αὐτὸ νὰ μὴ διαβασθῇ ποτέ, ἀπὸ κανέναν, ἀλλὰ στ᾿ ἀλήθεια δὲ μὲ νοιάζει. Ἴσως μέχρι νὰ φτάσῃ στὰ χέρια σας νἄχω πειὰ ὁλότελα ξεχασθῆ ἀπ᾿ ὅλους. Ἀλλά, οὔτε δὰ κι᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο μὲ νοιάζει. Ἐξάλλου, δὲν ἔχω καὶ πολλὰ νὰ σᾶς πῶ, θέλω μόνο νὰ σᾶς θυμίσω ὅτι κάποτε ὑπῆρξα. Κάποτε ὑπῆρξα κι᾿ ἤμουν καὶ ζωὴ καὶ θάνατος μαζύ. Καὶ ζωὴ καὶ Χάρος ἤμουν!
Ἔζησα, τὁμολογῶ, μιὰ ζωὴ δηλητηριασμένη, γι᾿ αὐτὸ θαρρῶ ἀπεφάσισα νὰ τὴν ἐγκαταλείψω. Ἐκεῖνο ποὺ γιὰ τοὺς ἄλλους ἤταν ζωή, γιὰ ἐμένα θάνατος ἦταν. Γεννιόμουν καὶ πέθαινα κάθε ἡμέρα, ὥρα καὶ στιγμή. Ζοῦσα μὲ τὸ θάνατο, ζοῦσα γιὰ νὰ πεθάνω, μὰ τουλάχιστον δὲν ζοῦσα νεκρὴ ὅπως οἱ γύρω μου, τὰ μικρὰ ἀστεῖα ἀνθρωπάκια ποὺ ἔλεγαν πὼς μ᾿ ἀγάπησαν, κι᾿ ἂς μὴ μπόρεσαν ποτέ, κι᾿ ἂς μὴ τόλμησαν ποτὲ νὰ διαβάσουν τὴν ψυχὴ ποὔκρυβε περίσσιο φῶς καὶ σκοτάδι μέσα της. Κατὰ βάθος μὲ ἐφοβοῦντο καὶ δὲν ἀργοῦσαν νὰ τραποῦν εἰς ἄτακτον φυγήν. Δὲν ἄντεχαν νὰ μὲ κυττοῦν κατάμματα, μὴ τύχῃ καὶ τοὺς κλέψω τὴν ψυχή τους.
Ἀγαπήθηκα, ἀγαπήθηκα πολύ, μὰ μπορεῖ ποτὲ κανεὶς νὰ φαντασθῆ ὅτι λυπόμουν βαθειὰ ὅταν καταλάβαινα ὅτι μ᾿ ἀγαποῦσαν; Ἐγώ, ἴσως νὰ μὴν ἀγάπησα ἀρκετά, ὄχι ὅσο ἔπρεπε. Τὸν ἰδανικό μου ἔρωτα θαρρῶ τὸν Συνέχεια
Ἕνα ἐνδιαφέρον ἀφιέρωμα στὸν Κὰρλ Γιούνγκ.
Ἕνα ἐνδιαφέρον ἀφιέρωμα στὸν Κάρλ Γιούνγκ (ἀπὸ τὶς ἐποχὲς ποὺ ὑπήρχε ἀκόμη κάποια ἀξιοπρεπὴς ψυχολογία, καὶ ὄχι ἡ σημερινὴ ψευδεπιστήμη), ποὺ ἀξίζει νὰ τὸ παρακολουθήσετε. Μοῦ ἀρεσε πολὺ τὸ σημεῖο ὅπου θεράπευσε μία ἀσθενὴ του ἀπὸ ἄγχη καὶ φοβίες της, μὲ ἕνα παιδικὸ τραγούδι… Συνέχεια
Τί θέλουμε νά εἴμαστε; Προμηθεῖς ἤ Ἐπιμηθεῖς;
ΜΙΑ ΕΘΝΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Οἱ ἑλλαδίτες, ἀποκτήσαμε πολλὰ μειονεκτήματα κατὰ τοὺς τελευταίους πολυτάραχους αἰῶνες τῆς ἱστορίας μας. Ὠχαδερφισμός, ἀνατολίτικου τύπου ἀναπαυτικὴ ἁδράνεια, παθητικότητα, καθολικὴ μετριότητα, τεμπελιά (χρησιμοποιῶ ἐπίτηδες τὸν τουρκικό ὅρο ἀντὶ τῆς ὀκνηρίας), ἀφιλοτιμία καὶ κουτοπονηριά, εἶναι μερικὰ μόνο ἐξ αὐτῶν.
Κοντὰ σ’ αὐτά, οἱ κοινωνικοπολιτικὲς συνθῆκες εὐνόησαν τὸν ὑπερτροφισμὸ ἀρχαιότερων ἀρνητικῶν γνωρισμάτων μας, ὅπως εἶναι ἡ ὑπέρμετρη φιλαυτία, ἡ διχόνοια, ἡ ὑστεροβουλία. Συνέχεια
Τέλος, ἦλθε τὸ τέλος.
Πρῶτον, ἐξέπεσαν τὰ μυστήρια. Ἤρχισαν νὰ μυοῦνται μητραλοῖαι καὶ διεστραμμένοι, ἰσχυροὶ τῆς ἡμέρας καὶ προστυχουργοὶ τῆς νυκτός.
Κατόπιν, ἐξέπεσεν ἡ θρησκεία. Ἡ «λαϊκὴ» θρησκεία.
Ἔπειτα, ὅλα ταῦτα τὰ περιέλαβαν οἱ χονδροειδεῖς κωμῳδιογράφοι. Ὅ,τι ἄλλοτε ἐλατρεύθη, τώρα διεκωμῳδήθη.
Ἔπειτα ἐνέσκηψαν ὡς καταιγίς, αἱ ὀργιαστικαὶ «θρησκεῖαι» τῆς Ἀνατολῆς. Μὲ θρηνητικὰς περιφορὰς ὁμοιωμάτων νεκρῶν καὶ ὁλοφυρμοὺς λαϊκῶν γυναίων.
Τέλος, ἦλθε τὸ τέλος. Ἕνα βασιλικὸν διάταγμα. Μιὰ ἁπλῆ ἐντολή, ὅπως ἕνας κοινὸς νόμος περὶ φορολογίας, ἢ μιᾶς στρατολογίας…
Τόσον ἁπλοῦν!
Καὶ μετὰ τὰ πράγματα «ἡρέμησαν», ὥσπου μέσα ἀπὸ ἀραχνιασμένα ἑρμάρια, μέσα ἀπ᾿ τὴν σποδόν, περίεργα μυστικὰ ἄνθη ἠγέρθησαν διστακτικῶς. Καὶ ἔπαυσαν οἱ θρῆνοι, ἐκόπασαν αἱ κατάραι. Συνέχεια