Ὁ κύριος Βερντοῦ, πρώην ἐπιτυχημένος ἐπιχειρηματίας, θύμα τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως τῶν 30s, μὲ μιὰν ἀνάπηρη γυναίκα στὸ σπιτικὸν του, παίρνει μιὰν μεγάλην ἀπόφασιν, ἡ ὁποία ἐν τέλει θὰ τὸν ὁδηγήσῃ στὸ ἐκτελεστικὸν ἀπόσπασμα.
Γίνεται ἔξοχος ἐραστὴς καὶ τρυφερὸς πολύγαμος σύζυγος, πλουσίων καὶ βαρυεστημένων κυριῶν, αἱ ὁποῖαι οὐδέποτε ἐγνώρισαν πρὸ αὐτοῦ λίγον ἔρωτα, λίγην τρυφερότητα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀφιερώματα
Παῦλος Μελᾶς. Ὑπὲρ Ἑλλάδος.
Σὰν σήμερα, στὶς 13 Ὀκτωβρίου 1904, βρῆκε ἠρωικό θάνατο ὁ πρωτοπόρος τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος καὶ Γενικὸς ἀρχηγὸς τῶν ἀνταρτικῶν σωμάτων τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας ἀνθυπολοχαγὸς Παῦλος Μελᾶς (Μίκης Ζέζας)… Συνέχεια
Apassionata. (Τὸ χρονικὸ μίας ἀποπλανήσεως ἐνηλίκου.)
(Προσοχή: Ακατάλληλο δια ανηλίκους)
Η Αφροδίτη ήταν δεκάξι χρονών όταν τέλειωσε ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος. Την ώρα που οι εκπρόσωποι των νικητών και του Κάιζερ υπέγραφαν τη συνθήκη των Βερσαλλιών, εκείνη σήκωνε το φόρεμα της για να φανερώσει το εφηβαίο της. Λίγο μετά, ξαπλωμένη στο μάρμαρο, δίπλα στο πιάνο, με την παρτιτούρα της Appasionata ανοιχτή στην πρώτη σελίδα, παραδινόταν άνευ όρων στο δάσκαλο της μουσικής. Ή μήπως συνέβη το αντίθετο;
Εκείνος ήταν ένας γκριζομάλλης κύριος, βαριεστημένος σύζυγος και πατέρας τριών παιδιών. Έπαιζε το πιάνο όπως του είχαν μάθει, χωρίς ποτέ να κάνει λάθος, αλλά και δίχως να προσδίδει οποιοδήποτε προσωπικό ιδίωμα στο παίξιμο του. Οι άκρες των δακτύλων του ήταν γύψινες, όπως και η προσωπικότητα του. Μια ευτελής απομίμηση μαρμάρου, εύθραυστη, ελαφριά και μονοκόμματη, χωρίς ανταύγειες, νερά και στιλπνότητα. Συνέχεια
Κάποτε… ἡ δεσποινὶς Πελαγία…
Ἡ μικρούλα τῆς φωτογραφίας, ἤ τοῦ πορτρέτου, ἄν θέλετε, ἦταν ἡ μὶς Πελαζύ – Πελαγία ἴσως – γεννημένη στὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰῶνος, σὲ ἀστικό, ἀθηναϊκὸ σπίτι.
Παιδεύθηκε, ὡς παιδί, μὲ τὶς κορδέλλες, τὶς σφικτὰ δεμένες στὰ μαλλιά, τὶς ἀψογες νταντέλες καὶ τὶς αὐστηρὲς νταντάδες, τοὺς αὐστηροὺς γονεῖς, τοὺς αὐστηροὺς δασκάλους κι ἐξ οὔ τὸ μελαγχολικὸ βλέμμα…
Ὕστερα; Ποιός ξέρει;
Χάθηκε ἡ ἱστορία της κι ἔμεινε ἡ φωτογραφία σὲ συλλέκτου, ποὺ προφανῶς τὴν ἐπέτυχε στὸ Μοναστηράκι.
Καὶ ἐστήθη, ἔκτοτε, τὸ πορτρέτο, μὲ τὸν φιόγκο της, σὲ τοῖχο διαμερίσματος, σὲ πολυκατοικία τῆς Εὐελπίδων.
Συνέχεια
Ἀκρωτηριασμένες καταλήξεις ἴσον ἀκρωτηριασμένη λογική.
Ἀποκλειστικὴ συνέντευξις μὲ τὸν καθηγητὴν πανεπιστημίου κ. Νικόλαον Παπαδόπουλον*
Κύριε καθηγητά, διὰ ποίους λόγους ἕνας φυσικὸς μελετᾶ τόσον ἐντόνως τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσα;
Δὲν μελετῶ καθόλου τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσα, ποῦ νὰ βρῶ αὐτὸν τὸν χρόνο; Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα βρίσκεται συνεχῶς μπροστά μου. Πρὶν ἀπὸ τρεῖς δεκαετίες ἄρχισα νὰ διαπιστώνω πόσον σημαντικὰ ἦταν τὰ κλασσικὰ ἑλληνικὰ διὰ τὴν πρόοδόν μου στὸν χῶρο τῆς ἐπιστήμης. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς πλέον ἐπιτυχημένους Γερμανοὺς συναδέλφους μου εἰς τὸν χῶρον τῆς φυσικῆς καὶ τῶν μαθηματικῶν εἶχαν καὶ ἔχουν γνῶσιν τῶν κλασσικῶν ἑλληνικῶν,
καὶ αὐτὸ μοῦ προξενεῖ συνεχῶς μεγάλην ἐντύπωσιν! Συνέχεια
Πράγματι, τὰ καλλίτερα πράγματα τὰ ἔμαθα στὸ νηπιαγωγεῖο.
Ἔμαθα νὰ σέβομαι τοὺς ἀνθρώπους. Νὰ ἀναγνωρίζω τὰ δικαιώματά μου ἀλλὰ καὶ τὰ δικαιώματα τῶν ἄλλων. Νὰ ἐκτιμῶ τὸ παιχνίδι, τὴν ζωή, τὸν ἥλιο, τὰ χρώματα, τοὺς φίλους… Μετὰ τὰ ἐλησμόνησα ὅλα αὐτὰ καὶ προσεπάθησα νὰ γίνω «χρήσιμος» ἄνθρωπος. Ἤ ὀρθότερα προσεπάθησα νὰ ἐνταχθῶ, νὰ μάθω κάποιαν τέχνη, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ κερδίζω χρήματα καὶ νὰ ἐπιβιώνω…
Καὶ τελικῶς ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔμαθα στὸ νηπιαγωγεῖο τὰ ἐλησμόνησα… Γιὰ πάντα… Συνέχεια