Κώστας Κρυστάλλης (1868 – 1894)
Ἀφιεροῦται τοῖς ἐξ Ἠπείρου ὀπαδοῖς τῆς ῥωμουνικῆς προπαγάνδας.
(Πιστὴ ἀντιγραφὴ ἀπὸ σπάνιον ἰδιοτικὸν ἀντίγραφον.)
Η ΚΑΤΑΡΑ
Νἄχετε τὴν κατάρα της! Εἶναι βαρειὰ ἡ κατάρα
τῆς μάνας, εἶναι χαλασιά,εἶναι φωτιὰ καὶ λαύρα, Συνέχεια
Μυκήνες στον Βόρειο Ατλαντικό
Κώστας Σκανδάλης
Τα νησιά Φερόες, 18 τον αριθμό, βρίσκονται μεταξύ της Νορβηγικής θάλασσας και του βόρειου Ατλαντικού ωκεανού, ανάμεσα στην Νορβηγία και την Ισλανδία. Αποτελούν μια αυτόνομη επαρχία του βασιλείου της Δανίας από το 1948.
Στο δυτικότερο άκρο της νησιωτικής αυτής ομάδας βρίσκεται ένα νησί που κατοικείται από μερικές δεκάδες κατοίκους και ονομάζεται Μυκήνες !!
Ἐδιάβαζα στὸ Ὀλυμπία τὴν παρακάτω ἀνάρτησι (ἡ ὁποία εὔχομαι νὰ ἔγινε πρὸς χάριν ἀστεϊσμοῦ καὶ μόνον!!!)
“Αρχίδιον”: Μια ακόμα αδιάσειστη γλωσσική απόδειξη, ότι είμαστε “πανάξιοι” απόγονοι τ ων αρχαίων Ελλήνων.
Γράφει ο Γιώργος Δ.
Εἶναι ἰδιαίτερος ἄνθρωπος ὁ Ντῖνος Χριστιανόπουλος καί, κατά τήν ἄποψί μου, αὐτό πού ἔκανε ἦταν ἀναμενώμενο. Κωλοτοῦμπες κάνουν μόνον οἱ πολιτικοί.
«Οὔτε θά ἐμφανιστῶ οὔτε θά ἁπλώσω τό χέρι νά τό πάρω. Δέν θέλω οὔτε τά βραβεῖα οὔτε τά λεφτά τους», εἶπε ὁ 81χρονος λογοτέχνης ὅταν ἄκουσε γιά τήν διάκρισι.
Ὁ θεσσαλονικιός ποιητής «πῆρε» τό Μεγάλο Βραβεῖο Γραμμάτων τῶν Κρατικῶν Βραβείων Λογοτεχνίας γιά τό ἔργο του. Ἀπενεμήθη, ἐπίσης στους Θωμᾶ Κοροβίνη, Γιῶργο Μαρκόπουλο, Χρῆστο Οίκονόμου.
Εἶναι γνωστό τό κείμενο «Ἐναντίον» πού εἶχε δημοσιεύσει τό 1979.
Δέν συμφωνῶ σέ ὅλα μέ τίς ἀπόψεις τοῦ συγκεκριμένου, στέκομαι μόνο στήν ἴδια τήν πράξι.
«Ειμαι εναντιον καθε τιμητικης διακρισης απ’οπου κι’αν προέρχεται.Δεν υπάρχει πιό χυδαία φιλοδοξία απ’το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε-αυτό το “υπείροχον έμμεναι άλλων” που μας άφησαν οι αρχαίοι.
Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.Βραβεύω σημαίνει Συνέχεια
Μια φορά κι ένα καιρό, ζούσε σε κάποια επαρχία της Ινδίας ένας μαχαραγιάς που είχε εφτά κόρες. Κάποια μέρα τις κάλεσε στην αυλή του και τις ρώτησε:
– Πέστε μου, κορίτσια μου, το κάθε ένα από εσάς, πόσο πολύ με αγαπάτε;
Τα έξι μεγαλύτερα κορίτσια, το ένα μετά το άλλο, απάντησαν:
– Πατέρα, σε αγαπάμε όπως την πιο γλυκιά ζάχαρη…
Το έβδομο παρέμεινε σιωπηλό για λίγο, και όταν πιέστηκε να απαντήσει, είπε: Συνέχεια
