Μὲ ἐξάφνιασε.
Εἶχα ἀρχίσει νὰ πιστεύω πὼς ἐκεῖ μέσα ἔχουν ξεχάσει καὶ ταὐτότητες καὶ ἱστορίες καὶ κυρίως τὸν ῥόλο τους.
Σὲ μίαν διαδικτυακή μου ἔρευνα λοιπόν, ἔπεσα σὲ αὐτὴν τὴν σελίδα.
Καί ὤ… Θαῦμα!
Ἐθαύμασα!
Προσέξατε ἐπίσης τὸ ὀπισθόφυλλο.
Συνέχεια
Γεώργιος Καστριώτης (Σκεντέρμπεης). Ἀλβανός ἤ Ἕλληνας;
ΚΑΤΑΓΩΓΗ
Παπποῦς του ἦταν ὁ Κων/νος Καστριώτης ( 1390), ἡγεµόνας τῆς Ἠµαθίας καί τῆς Καστοριᾶς (ἐξ οὗ καί Καστοριώτης, Καστριώτης) . Υἱός τοῦ Κωνσταντίνου ἦταν ὁ Ἰωάννης Καστριώτης, ὁ ἄρχοντας τῆς Κρούγιας (Κρόιας), µέ σύζυγό του τήν Σερβίδα Βο2σάβα. Ἔφεραν στή ζωή 9 παιδιά : 5 θυγατέρες καί 4 υἱούς, µέ τελευταῖο στήν σειρά (1404) τόν Γεώργιο Καστριώτη.
ΑΝΑΤΡΟΦΗ – ΕΞΕΛΙΞΗ
Στά χρόνια τοῦ σουλτάνου Μουράτ τοῦ Β΄ (1421>1451) ὑποχρεώνεται ὁ πατέρας του Ἰωάννης γιά νά διατηρήσει τήν αὐθεντία στήν Κρούγια νά παραδώσει ὡς ὁµήρους τούς 4 γιούς του σ’ αὐτόν, οἱ ὁποῖοι καί θά ἀνατραφοῦν κατά τίς τουρκικές συνήθειες στήν σουλτανική αὐλή τῆς Ἀδριανουπόλεως. Ἐκεῖ, χριστιανοί αὐτοί, ἐξισλαµίζονται. Ὁ Μουράτ Β΄ ἐκτιµώντας τά χαρίσµατα τοῦ Γεωργίου (ὀµορφιά, εὐρωστία, γενναιότητα) τόν συνεκπαιδεύει µέ τόν διάδοχο τοῦ θρόνου τόν µετέπειτα Μωάµεθ Β΄τόν Πορθητή τῆς Κων/πόλεως. Ὁ Σουλτάνος θαυµάζοντας τήν παλληκαριά του προσέδωσε τήν τουρκική ὀνοµασία «Ἰσκεντέρ µπέη» (Σκεντέρµπεη), πού στά ἑλληνικά σηµαίνει «Ἀλέξανδρος ἡγεµών ἤ Μέγας Ἀλέξανδρος».
Συνέχεια
Αγωνιστής του 1821, υπασπιστής του Θ. Κολοκοτρώνη και απομνημονευματογράφος. Ο πατέρας του ήταν ο ιερέας παπα – Γιαννάκης, γι’ αυτό και τ’ αδέρφια του (Αναγνώστης, Κων/νος, Παναγιώτης και Νικόλαος) ονομάσθηκαν Παπαγιαννακόπουλοι, ενώ ο Φωτάκος διατήρησε το πατρικό επώνυμο Χρυσανθόπουλος. Στην ιστορία έμεινε γνωστός ως Φωτάκος.
Γεννήθηκε στα Μαγούλιανα* Γορτυνίας. Διδάχτηκε τα πρώτα του γράμματα στο χωριό του με δάσκαλο τον Αγάπιο. Κατόπιν πήγε στη Βυτίνα, όπου είχε δάσκαλο τον Παρθένιο. Επειδή όμως ήταν πολύ ζωηρό, σκληρό και φιλόνικο παιδί, ο πατέρας του φοβούμενος μη φιλονικήσει με τους Τούρκους, τον έστειλε στη Ρωσσία, στο Κισνόβι της Βεσσαραβίας ως εμποροϋπάλληλο. Ήταν η εποχή που η Φιλική Εταιρεία όλο και δυνάμωνε με τη μύηση στο μυστικό πολλών ομογενών. Ο Φωτάκος εγκαταλείπει τη δουλειά του και μεταβαίνει στην Οδησσό, όπου το 1814 είχε ιδρυθεί η Φιλική Εταιρεία, και γίνεται φιλικός. Στη συνέχεια παίρνει εντολή να μεταβεί στα Λαγκάδια Γορτυνίας, για να συναντήσει τον πρόκριτο Κανέλλο Δεληγιάννη και να τον ενημερώσει για τις εξελίξεις και για την ημέρα του γενικού ξεσηκωμού. Συνέχεια
Τὶς ἑορτινὲς «ἡμέρες Ἀγάπης» τὶς χρειάζονται ὅσοι ἄνθρωποι τὸν ὑπόλοιπο χρόνο ζοῦν στὴν ὑποκρισία καὶ τὴν κακία.
Ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος δὲν χρειάζεται κάποιες ἡμερολογιακὲς ἡμέρες νὰ τοῦ θυμίζουν πὼς πρέπει νὰ εἶναι ἐνάρετος, εἶναι ἡ Φύσις του αὐτή.
Μὲ πρόσχημα τὴν λέξη «Ἀγάπη», ἡ Ἀνθρωπότης ἔχει βιώσει φρικτὰ ἐγκλήματα, λέξι σὲ χείλη ἀνθρώπων ποὺ μόνο τοὺς μέλημα εἶναι ἡ ἀνάγκη γιὰ δύναμι, δύναμι κλεμμένη καὶ ἀποτέλεσμα Χειραγωγήσεως, ἄρα καὶ δύναμι προσωρινή. Συνέχεια
(Τρίπολη 1785 – Ναύπλιο 1867)
Γεννήθηκε στη Τρίπολη με καταγωγή απο την Ανδρίτσαινα, έμαθε τα πρώτα γράμματα στη γενέτειρά του και στο ‘Άργος. Εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη (1805-1810) όπου εργαζόταν ως υπάλληλος στον εμπορικό οίκο του Απόστολου Παππά και στη συνέχεια στην Οδησσό (1810-1819) στον εμπορικό οίκο Αλέξανδρου Μαύρου και πάλι στην Κωνσταντινούπολη το 1819.Το 1816 ο Αλέξανδρος Μαύρος τον έστειλε στην Οδησσό, όπου μυήθηκε στη Φιλική εταιρία από το Σκουφά.
Δεν φαίνεται να είχε την ευκαιρία νά αποκτήσει κάποια ανώτερη παιδεία, αλλά αργότερα ευρέθη πολύγλωσσος, και γνώριζε άριστα τα γαλλικά, τα ιταλικά, τα τουρκικά, μέτρια τα ρωσσικά και πιθανώς τα ισπανικά. Διέθετε ευρύτατη εγκυκλοπαιδική μόρφωση, την οποία απέκτησε μέσω της γαλλικής του παιδείας. Είχε μεγάλη Συνέχεια
Μόλις μπήκε ο Μάιος της χρονιάς εκείνης, 1919. Ο μικρασιατικός Ελληνισμός χαιρόταν την άνοιξη με τα λουλούδια και τις ωραίες ακρογιαλιές. Ημέρα πρωτομαγιάς και οι κάτοικοι της Σμύρνης βγήκαν στην εξοχή για να απολαύσουν τις ομορφιές της φύσης, που η άνοιξη τους χάριζε απλόχωρα.
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, στην παραλιακή αυτή πόλη της Μ. Ασίας, το ελληνικό στοιχείο υπερείχε, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, σαφώς των άλλων εθνοτήτων, τόσο ως προς τον αριθμό, όσο και ως προς τον πλούτο. Σύμφωνα με στοιχεία που μας παρέχει ο Παντ. Κοντογιάννης στο έργο του, Γεωγραφία της Μ. Συνέχεια
