Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀφιερώματα

Ἦταν κάποτε ἕνα σχολεῖο…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Πῶς νά ζεσταθοῦν αὐτά τά ποδαράκια;

 Πρὸ μερικῶν ἐτῶν, ὅταν πρωτοεῖδα αὐτὲς τὶς φωτογραφίες, θυμήθηκα τὶς περιγραφὲς τῆς μητέρας μου καὶ τοῦ πατέρα μου, γιὰ τὶς συνθῆκες τῶν σχολείων ποὺ ἐφοίτησαν. Τραγικές! Ὑποδομὲς ἀνύπαρκτες ἔως ἐπιβαρυντικές, γιὰ τὰ παιδιά. 

Κι ὅμως…
Ἡ μητέρα μου, ἄν καὶ στὸ χωριό της ὑπῆρχε μόνον μία αἴθουσα, γιὰ περισσότερα ἀπὸ 150 παιδιά, ἐδήλωνε πὼς ἡ λαχτάρα της ἦταν νὰ μάθῃ γράμματα. 
Μόλις ἐτελείωνε τὸ σχολεῖο, ἔτρεχε στὰ χωράφια, μὲ τὰ ἀδέλφια της, καὶ πάντα, μέσα στὸ ταγάρι, μαζὺ μὲ τὸ ψωμί, ἤ τὸ παξιμάδι, ἦταν καὶ τὸ τετράδιο ἤ τὸ βιβλίο. 

Συνέχεια →

Ὁ «Εὐαγγελισμὸς» τοῦ Παρθενῶνος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

 Δὲν γνώριζα τὴν ὕπαρξι αὐτῆς τῆς μετόπης καὶ καταχάρηκα ὅταν διάβασα γιὰ αὐτήν.
Βέβαια, ἐγὼ δὲν συνδέω τὰ χριστιανικὰ πιστεύω μὲ τὴν παρουσία αὐτῆς τῆς σκηνῆς, διότι ἔχουμε μίαν τεράστια κιβωτὸ πληροφορίας στὴν μυθολογία μας, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ λάβουμε τὰ ἀπαραίτητα ἐρεθίσματα, νὰ ἀναζητήσουμε καὶ νὰ μελετήσουμε τὴν προέλευσι τῆς σκηνῆς.

Συνέχεια →

«Ἡ ζωή σου εἶναι πόλεμος»….

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἡ ζωή σου εἶναι πόλεμος.
Ἡ γῆ σου εἶναι φρούριο καί χρέος σου ἡ Νίκη.
Μή μιλᾶς, νά σκέπτεσαι, ν΄ἀγαπᾶς, νά μήν πονᾶς.
Ἓνας εἶναι ὁ σκοπός σου, ὁ Πόλεμος.
Πολέμα γιά τά ἰδανικά σου, γιά τά Ἑλληνικά ἰδανικά τοῦ ἀνθρωπισμοῦ. 
Πολέμα γιά τήν Μεγάλη Ἰδέα.
Ἂνδρες πού περπατοῦν στή ζωή εὐθυτενεῖς καί μέ γαλήνη, μαθημένοι νά πονοῦν χωρίς νά ὑποφέρουν, νά νικοῦν χωρίς νά θριαμβολογοῦν, νά νικῶνται χωρίς νά μοιρολογοῦν.
Συνέχεια →

Μία …ἰδιαιτέρα φωτογραφία!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Εἰλικρινῶς, ἀδυνατοῦσα νὰ ἀντισταθῶ στὸ νὰ τὴν δημοσιεύσω… 
Ἄν καὶ δὲν ἔχουμε πολλὰ νὰ προσθέσουμε, στὰ τόσα καὶ τόσα ποὺ ἔχουν γραφῇ γιὰ τὸν Γέρο μας, αὐτὴ ἡ φωτογραφία πιστεύω πὼς ἀξίζει νὰ δημοσιευθῆ, διότι δείχνει τὴν κινητικότητα καὶ  ὅλην τὴν θέλησι τοῦ στρατηγοῦ. 
Οὐσιαστικῶς καταδεικνύει τὴν εἰκόνα ποὺ ἀποτύπωσε στὴν ἱστορία καὶ στὴν μνήμη μας. 

 

Συνέχεια →

Οἱ Ἕλληνες οὐδέποτε ἐστέκοντο στοὺς ἀριθμούς!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

«Χάνι μὲ λέγαν τῆς Γραβιᾶς 

γιὰ χάν’ μ’ εἶχαν κτίσῃ

μὰ ὁ γιὸς τοῦ Ἀνδρούτσου 

μ’ ἔκανε τῆς δόξας ῥημοκκλήσι» 

Συνέχεια →

Τὴν θέλω ἐγὼ τὴν προτομὴ βρὲ Ἄτιμοι!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Τά μάθατε τά νέα χαΐρια τους;
Ἡ προτομὴ τοῦ ἥρωος Πατατούκου (ἤ Ἰωάννου Δημουλίτσα) ἔχῃ λάβῃ τὴν ἄγουσα πρὸς τὴν χωματερή!!!
Γιὰ τὴν πόλι τῆς Πάργας εἶναι ἀχρείαστη!!! Ἄχρηστη!!! Ἔχουν ἄλλα, σημαντικότερα νὰ θαυμάσουν, νὰ τιμήσουν καὶ νὰ μελετήσουν!!! Οἱ Πατατοῦκοι περισσεύουν!!!

Ἀντιλαμβάνομαι λοιπὸν πὼς δὲν ἔχουν χῶρο. Δὲν ἔχουν διάθεσι νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴν προβολὴ τῆς προτομῆς!!! Δὲν ἔχουν βρὲ ἀδελφὲ χρόνο νὰ ἀφιερώσουν γιὰ νὰ βροῦν ἕναν τόπο νὰ τὴν τοποθετήσουν. Οὔτε χρῆμα ἔχουν. Οὔτε Ἀνάγκη. Οὔτε τέλος πάντων κάποιαν πρόθεσι νὰ διατηρήσουν τὰ προσχήματα.
Ἔ λοιπὸν τὴν θέλω ἐγὼ τὴν προτομή!
Συνέχεια →