Κάθε μέλος ἑνὸς σώματος εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖον καὶ σημαντικὸν καὶ σπουδαῖον. 
Ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ μικρό μας δάκτυλο εἶναι τόσο σημαντικό…
Τόσο σπουδαῖο…
Τόσο ἀναγκαῖο…
Ὅμως ἐλάχιστα ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ἀξία του…
Αὐτὴν τὴν συνειδητοποιοῦμε μόνον ὅταν κάποιο δάκτυλο, ἤ κάποιο μέλος τοῦ σώματός μας, ἀπουσιάζει… Συνέχεια →

Οἱ Ἐσκιμῶοι ἔχουν ἔνα μύθο γιὰ τὸν τάρανδο.
Λὲν ὅτι ὁ τάρανδος καὶ ὁ λύκος εἶναι ἕνα.
 Ὁ τάρανδος τρέφει τὸν λύκο καὶ ὁ λύκος διατηρεῖ τὴν δύναμι τοῦ ταράνδου. Συνέχεια →

Γιατί ῥωτάμε τί κάνεις; ἂν δέν ἐνδιαφερόμαστε πραγματικά γιά τόν ἄλλον;
Εἶναι μιὰ ἀλλόκοτος φράσις, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἀνταλλάσσουν μεταξύ τους, σεβόμενοι ἕνα ἐθιμοτυπικὸ τελετουργικό…
Μία φράσις ποὺ λέγεται ἐπειδὴ πρέπει νὰ εἰπωθῇ. Συνέχεια →

Πολλὲς φορὲς πασκίζουμε, ἀκόμη καὶ διὰ τῆς βίας, νὰ …«βοηθήσουμε» ἄλλους νὰ καταλάβουν, αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς ἔχουμε ἀντιληφθεῖ.
Καὶ πασκίζουμε, καὶ πιέζουμε, καὶ ἀγωνιοῦμε….
Καὶ θυμώνουμε… Καὶ μαλώνουμε… Καὶ φωνάζουμε… Καὶ ἀπογοητευόμεθα…
Ἔ καί; Γιατί τόσο πολύ ὑποφέρουμε γιά αὐτά πού οἱ ἄλλοι θέλουν ἤ δέν θέλουν;
Γιατί διά τῆς βίας νά ἀλλάξουν τοποθετήσεις, ἀντιλήψεις, ἀπόψεις, ὀπτικές, ἀνάγκες, κατευθύνσεις;
Γιατί μέ τό ζόρι νά μᾶς ὁμοιάσουν;
Καί ποιός μᾶς διαβεβαιώνει πώς ἐμεῖς πράγματι εἴμαστε παράδειγμα πρός μίμησιν κι ὄχι παράδειγμα πρός …ἀποφυγήν; Συνέχεια →

Νοιώθω πὼς κάτι ὑπέροχο εὑρίσκεται στὸν δρόμο καὶ ὅτι αὐτὲς οἱ δυσκολίες μᾶς προμηθεύουν καὶ μὲ εὐκαιρίες προκειμένου νὰ μάθουμε καὶ νὰ ἀναπτυχθοῦμε. Συνέχεια →