Καθεστώς ἤ δημοκρατία;

Καταγγελίες, καταγγελίες, καταγγελίες….

Ζοῦμε σὲ μίαν εὐνομουμένη πολιτεία;

Ζοῦμε σὲ μίαν μὴ εὐνομουμένη πολιτεία;

Μήπως τελικῶς αὐτό ποὺ ἔχουμε δὲν διαφέρει σὲ κάτι ἀπό αὐτὸ ποὺ ἔχουν διάφορες χῶρες ἀνὰ τὸν πλανήτη καὶ ἀποκαλεῖται «δικτατορία» ἤ ἀπολυταρχικό καθεστῶς;

Ξεκινῶντας ἀπό τὴν δημοσία παραδοχὴ τοῦ ΓΑΠ

«…ότι στο σημείο που βρέθηκε η χώρα ήταν απαραίτητο να κάνουμε ένα βήμα πίσω στην Συνέχεια

Τελικῶς κάποιοι διαφέρουν!!! Καὶ στὴν Τουρκία!

Καὶ μόνον αὐτό; Κάνει καὶ κηρύγματα!!!Συγχαρητήρια γιὰ τὴν ἐπιστολή καὶ γιὰ τὴν εἰλικρίνεια! Συγχαρητήρια καὶ γιὰ τὸ θᾶρρος τῆς δημοσιεύσεως!!

Ἐγώ μένω ἄφωνη !

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ...
Με ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, που δημοσιεύεται στην έγκυρη εφημερίδα SABAH , από τον Engin Ardiç, γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία
στηλιτεύεται ο Τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της
Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου…

Στο εν λόγω άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει µία σειρά από αλήθειες για τις οποίες το Κεµαλικό καθεστώς εδώ
και δεκαετίες προσπαθεί να καταπνίξει. Αξίζει να παρατεθεί μεταφρασμένο το πλήρες κείμενο, από την συγκεκριμένη διεύθυνση της Τουρκικής εφημερίδας Sabah το οποίο έχει ως εξής :

” Τούρκοι συμπατριώτες, σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση, αρκετή ßία έχουμε δώσει στην Ανατολή µε
τις πράξεις µας…”

« ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέμα : «Θα πάρουμε πίσω την Πόλη»…

ΑΝ έφτιαχναν μακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη… (όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)

ΑΝ ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Έλληνας νικηφόρος και σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό µας Ulubatlι Hasan και τον γκρέμιζε κάτω…

ΑΝ ξαφνικά έμπαινε στην πόλη κάποιος ντυμένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως
Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έμπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης… ( όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε
χρόνο !)

ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε μιναρέδες αλλά Σταυρό….

ΑΝ έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύμνους, θα µας άρεσε ;

Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη µας από την Ελλάδα.

Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο;

Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες ;

Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ( µ΄ αυτές τις γιορτές πού κάνετε ) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι:

«αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα πήραμε µε τη ßία».

Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6αιώνων;

Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω ;

Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.

Μη φοβάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων, και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν.

Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.

Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε ;

Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς ;

Αντί να περηφανευόμαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε µε αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν
υπάρχουν.

Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µέ την βία κατακτημένη…

Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µανα, dolu=γεµάτη) αλλά προέχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή.

Ακόμα και η ονομασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ»τραßώντας τη
λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».

Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε – πέντε τα
διαµερίσµατα. Κανείς δεν μπορεί να µας κουνήσει, ηρεμήστε πια…

Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες….».

http://www.sabah.com.tr/Yazarlar/ardic/2009/05/29/hatirlatmayin_sunu_kefereye

Πηγή μήνυμα καὶ Σερβιώτικος

Υ.Γ. Ἐκεῖνος ὁ Φικρέτ ποῦ εἶναι; Πάλι μὲ τὸν Βερέμη συνωμοτεῖ; Νὰ τοῦ τό στείλουμε;

Οἱ δημοσιοκάφροι καὶ ὁ δημοσιογρᾶφος.

Εἶδε κι ἀπό εἶδε ὁ ἄνθρωπος… Ἔχει καὶ μία στάλα τσίπα ἐπάνω του… Ἔχει καὶ μαζεμένα ῥάμματα γιὰ τὴν γούνα τους….

Καὶ ποιός δὲν ἔχει, δῆλα δή!!!

Ὑπάρχει σήμερα στοιχειωδῶς σκεπτόμενος Ἕλλην ποὺ νὰ τοὺς ἀντέχῃ γιὰ περισσότερο χρόνο τοῦ ἑνὸς λεπτοῦ; Ὄχι φαντάζομαι!!!

Καλά, ἀπὸ ποῦ ἀντλοῦν τηλεθεάσεις; Μόνοι τους βλέπουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον; Καὶ ἀπό ποῦ ἀντλοῦν μισθοὺς;;

Συνέχεια

Κάρτα ἐλεγχομένου πολίτου: γιατί λέμε ὄχι!

Τό κείμενον ποὺ θά δεῖτε παρακάτω τό ἔλαβα ἀπό ἔναν πολύ καλό φίλο. Μέσῳ μερικῶν  βασικῶν ἐρωταπαντήσεων, ξεκαθαρίζει τό χρήσιμον ἤ τὸ «χρήσιμον» τῆς κάρτας ποὺ μᾶς ἑτοιμάζουν. Εἶναι φυσικά ἀπορίας ἄξιον τό γεγονός τῆς προσπαθείας ἐπιβολῆς τῆς κάρτας, αὐτήν τὴν συγκεκριμένη περίοδο, ποὺ τὰ οἰκονομικά μας εἶναι ἐλεγχόμενα ἀπό τὸ ΔΝΤ. (Πολύ πιθανόν βέβαια νὰ ἀποσκοποῦν ἀκριβῶς σὲ αὐτό!!) Πόσο θὰ κοστίσῃ; Ποιὸς θά πληρώσῃ; Μεγάλα κενά στὶς ἀπαντήσεις-τοποθετήσεις. Ἔως κι ὁ Τσίπρας (λέμε τώρα) κατέθεσε περώτησι στν βο(ο)λή γι τ θέμα

Συνέχεια

Εἶσαι καλλιτέχνης καὶ χρωστᾶς; Κᾶνε τὴν κυρά σου ὑπουργό καὶ καθάρισες!!!

«Σε εισαγγελικό κλοιό βρίσκονται οικονοµικοί επιθεωρητές του υπουργείου Οικονοµικών, οι οποίοι φέρονται ότι µε τεχνάσµατα µηδένιζαν οφειλές επιχειρήσεων ζηµιώνοντας – σύµφωνα µε τις πρώτες εκτιµήσεις – ώς και ένα δισ. ευρώ το Ταµείο του ∆ηµοσίου. …»

διαβάζουμε στὰ ΝΕΑ!

Σοβαρά; Μᾶς δουλεύετε; Ὄχι δῆλα δή πώς τό ἔγκλημα εἶναι μικρό! Ἀλλά ξαφνικά τόσος πόνος γιὰ ἕνα δίς; Μὲ τὰ ὑπόλοιπα πολλὰ δίς, τὰ πάρα πολλά, τί γίνεται; Παραγράφονται; Ἀγνοοῦνται; Χάθηκαν;

Συνέχεια

Ὅταν δὲν ὑπῆρχε «δημοκρατία» στὴν χώρα…

Πρὸ τοὐλάχιστον σαράντα ἐτῶν, ἕνας φίλος, ἐσπούδαζε στό οἰκονομικό Θεσσαλονίκης. Τότε περίπου ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια τῆς φοιτητικῆς λέσχης ἀπό τὸν «δικτάτορα» Παπαδόπουλο. (Τὰ εἰσαγωγικά θὰ τὰ καταλάβετε παρακάτω γιατί μπαίνουν!) 

Ὀ φίλος μου, ἀριστερός τότε καὶ γνωστός, εἶχε, μαζὺ μὲ ἀρκετοὺς συμφοιτητές του, καταλήξει στήν κοινή ἀπόφασι νὰ αἰτηθοῦν ἀπό τὴν κυβέρνησι, σχετικῶς μὲ ἕνα ζήτημα σημειώσεων. Ἀλλά πῶς νὰ πλησιάσῃς τὸν «δικτάτορα»; Πῶς νὰ τοῦ μιλήσῃς;

Συνέχεια